Hakikat şuydu; sevgi, insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. O anda, insan şiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: İnsanın kurtuluşu sevgiyle ve sevgidedir.
Okuldan verdikleri "Öğrenci Tanıma Formu"nu dolduruyordum.
"Eviniz kaç odalı?" diye soruyordu.
Şöyle yazdım: "İki oda bir de yalnızlık."
Sıradaki soru şuydu:
"Eviniz neyle ısınıyor?"
Cevabım hazırdı: "Sevgiyle."
Bir alttaki soruyu okudum:
"Okula nasıl geliyorsunuz?"
"Hayal kurarak." diye fısıldadım.
Bir alttaki soru: "kendinize ait bir odanız var mı?"
Formda "Evet" ve "Hayır" diye iki seçenek vardı. Ben ikisini de işaretlemedim. Sorunun yanına şunu yazdım: "Benim kendime ait bir dünyam var ve o, bir odaya sığmaz."