Sevgi YT
@sevgiyt
“Happiness can be found, even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.”
Geleneksel yanılgı, zekayı genetik mirasa, davranışları ise çevreye bağlar. Oysa insan, sadece göz rengini değil, karakterinin gölgelerini, ruhundaki o durdurulamaz dürtüleri ve taşınan travmaları da anne ve babasından devralır. Mark Wolynn’in 'Seninle Başlamadı' kitabında da çarpıcı bir şekilde anlattığı gibi; kökleri geçmişe dayanan acılar, korkular ve bağımlılık eğilimleri kalıtımsal birer kod olarak kuşaktan kuşağa aktarılır. 'Doğduğun ev kaderindir' sözü, duvarların soğukluğuyla değil, anne-babamızdan bize üflenen bu görünmez mirasla ilgilidir. Ebeveynlerin öfkesi, takıntıları veya bağımlılıkları, çocukta birebir aynı maskeyle hayat bulmaz; bazen yıkıcı bir alışkanlığa, bazen de iflah olmaz bir işkolikliğe ya da okuma tutkusuna dönüşür. Genetik potansiyeli tamamen yok edemeyiz belki ama bilincimizle ve doğru bir çevreyle onun yönünü değiştirebiliriz. Unutmamalı ki, bir anne ve babanın kendi içinde törpüleyip iyileştiremediği her yara, kırk yıl sonra bile olsa çocuklarının hayatında bir şekilde yeniden filizlenecektir. Bizler, bizden öncekilerin bitmemiş hikayeleriyiz; ta ki o zinciri kırma cesaretini gösterene kadar.
Reklam
"Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" çıkışı, içsel yetersizliğini toplumsal unvanların arkasına gizlemeye çalışan kırılgan bir egonun tezahürüdür. Oysa gerçek felsefi ve entelektüel olgunluk; bireyin gücünü başkalarını ezmek için değil, ilişkilerinde asil bir zarafet ve adalet sergilemek için kullanmasını gerektirir. Unvanlar insana geçici bir statü sağlasa da kişinin gerçek kalibresini belirleyen şey, kim olduğunu bağırmaya ihtiyaç duymayan o sessiz karakter asaletidir.
Ne büyük bir trajedi;
Çürüyüp gidecek beden
özenle beslenirken, ebedî yaşayacak ruh ihmal ediliyor.
Ve ne garip bir çelişki;
Aynalar karşısında saatler harcanırken,
insan kendi vicdanına bir an olsun
bakmıyor.
Dış görünüşteki en küçük kusur dert
edilirken, kalpte biriken kibir, öfke ve haset fark
edilmiyor.Oysa insanı yücelten bedeninin güzelliği
değil,ruhunun olgunluğu ve ahlâkının güzelliğidir.
Çünkü beden toprağa dönecek,
geriye ise kalbin taşıdığı hakikat kalacaktır.
Herkesi kendi olgunluk seviyesinde bıraktığım zamanlardayım. Çünkü fark ettim ki, bazı insanların sınır saygısı ve eleştiri hazmı, ancak kendi egoları kadar.
"Kendi içindeki savaşı bitirememiş bir insan, dışarıdaki herkesi bir düşman, her medeni sözü de bir saldırı olarak görür."
Stefan Zweig
Stefan ZweigReklam