Bir insan hatasını kabul etmiyorsa, lafı nereden bükerseniz bükün, suçluyu her zaman siz yapacaktır. Çünkü onun derdi gerçeği bulmak değil, kendi ayıbını örtmektir.
Yalnızlığı sevmenin, günümüzde bir etiket gibi "asosyal" ya da "problemli" görülmesine içten içe sinirlenirdi. Oysa yalnızlık onun için bir ıssızlık değil; zihnini toparladığı, iç sesini duyduğu, kendine iyi gelen bir iç bahçe gibiydi. Kimsenin giremediği ama kendisini büyüttüğü bir alan.