Sevimnur Türkoğlu
@sevimnur_mg
MEB/Arapça Öğretmeni
Lisans S.Ü/Arap Dili ve Edebiyatı
125 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
"Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.
Sadece hikâyeler hayatta kalacak. Ve babamın aramızdan ayrılmadan önce yetiştirdiği bahçe. Bu kitap ölüm hakkında değil, sona eren bir hayat için duyulan hüzün hakkında."
Bahçıvan ve Ölüm, Georgi Gospodinov
Ölüm ölüm olalı böyle güzel anlatılmamıştır. İnsanı derinden yaralayan kusursuz bir kitap…
Öğretmenliğin sadece bir meslek olmadığını birbirinden güzel örnekler ve veciz düşünceler ile anlatan bir kitap.
Bir öğretmenin sınıfta olan duruşundan, öğrencisinin kalbindeki yerine kadar nasıl olması gerektiğini uzun yıllar Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenliği yapmış, 40 dakikalık bir dersi adeta bir sanat eseri değerinde gören birinin kaleminden öğreneceksiniz. Kimi sayfalarda kendine yönelttiği eleştirilerinden, kimi sayfalarda da sınıfta yaşadığı unutulmaz anılarından, bir öğretmenin nasıl olması gerektiğini okuyarak düşünme fırsatı bulacaksınız. Öğretmenin öneminden ziyade, eğitmenin ön planda tutulması gerektiği ve en önemlisi de öğretmenin bir parmağı öğrenciyi gösteriyorsa diğer bir parmağın da aynı anda kendisini işaret etmesinin topluma nitelikli çocuklar ve insanlar yetiştirme noktasında ne derece önemli olduğunu öğreneceksiniz. Zira yazarımızın tabiri ile 'kendini eğitmenin yolu kendi kendinin hem öğrencisi hem de öğretmeni olmaktan geçer'.
Kısacası özelikle öğretmenlerin okuması ve kendilerine sık sık "Ben öğretmen miyim, yaptığım şey gerçekten öğretmenlik mi?" suailini sormaları gerektiğini farklı bakış açıları ile anlatan fevkalâde bir kitap...
“Size gereken, kendinizi gerçekleştirmek ve o da eğitimdir.“ diyerek çıktı yoluna Martin. Kendini eğitmek için okudu, okudukça ufku açıldı. Kendini keşfetti. Ve keşfin sonunda yazar olmayı düşledi.
"Hayat, çoğalan bir yığın ıstırap, daima artan bir hızla sona, en korkunç ıstıraba doğru tepetaklak inmektir" diyordu ölümüne günler kala İvan İlyiç.
Gerektiği gibi yaşamak için bütün hayatı boyunca çalıştı çabaladı. İşinin en iyisi olma yolunda uğraştı. Eşiyle iyi geçinebilmek için elinden geleni yaptı. Hayatta evlat acısına kadar birçok acılar yaşadı. Fakat hiçbiri ölümün verdiği acı kadar yıldırmamıştı onu. Ölüme karşı beslediği o müthiş kini, en yakınlarına gösterirken anladı acizliğini. Öleceğini bilmekle kalmayıp derinden hissediyor, bunun manasını bir türlü kavrayamıyordu.
Günlerce haftalarca düşündü... düşündü... "Ya bütün hayatım, yaşadığım bilinçli hayat gerçekten gerektiği gibi değilse?" sorgulamasını "gereken şekilde yaşamamış olmam kabul edilmez bir şey" sonucuna bağlayarak yenilgisini kabullenip ölüm yerine bir ışık vardır bilinciyle ölümü bitirdi.
Namus cinayetleri dünyanın en büyük sorunlarından biri. Kitap bu soruna karşı halkın sergilediği ortak davranış biçimlerini gösteriyor. İşleneceğini herkesin bildiği, arka planda da destek verdiği bir cinayet. Cinayeti işleyen ikiz kardeşlerin bir insanı öldürebilecek yapıda olmadığında da kasabanın büyük çoğunluğu hemfikir.
Kardeşlerin 'Santioga Nasar'ı öldüreceğiz' söylemeleri aslında 'bize engel olun ki bu töreler yüzünden katil olmak zorunda kalmayalım' istemiyle paralel. Hiçbir delil arama ihtiyacı hissetmeden, bir gün öncesinde gülüp eğlendikleri bir insanı bir anda öldürme planları yapan ikiz kardeşlerin cinayetini okuyacaksınız...
