Bir akşam vakti değdin içime,
Ne kapı çaldın, ne seslendin.
Sanki yıllardır boş duran bir odanın
Perdesini usulca araladın.
O günden sonra gökyüzü aynı kaldı belki,
Ama ben değiştim.
Çünkü insan bazen birini sevince
Bulunduğu şehirden değil,
Kendi içinden taşınır.
Adını söylemedim kimselere,
Bazı isimler yüksek sesle söylenince eksilir diye.
Ben seni sustum biraz.
Biraz dua ettim.
Biraz da yıldızların arasına sakladım.
Şimdi geceler uzun değil, derin.
Ve her derinliğin dibinde
Bir parça sen duruyorsun.
Ne garip…
Eskiden rüzgâr sadece eserdi,
Şimdi bir şeyler getiriyor bana.
Eskiden yağmur sadece yağardı,
Şimdi içimde bir yerlere dokunuyor.
Belki sen bilmiyorsun.