şevin
@sevinsell_
Yaşam belki uzun bir caddedir,
Her gün filesiyle bir kadının geçtiği
Yaşam belki bir urgandır,
Bir adamın daldan kendini astığı
-Furuğ Ferruhzad
Özel Eğitim Öğretmeni
ESOGÜ
365 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
DİSLEKSİ , SİNESTEZİ ve DEHB(dikkat eksikliği hiperaktive bozukluğu)
Nedir nasıldıra gelmeden önce özellikle öğretmen adayı ve ögretmen olan herkesin okuması gerek deyip başlıyorum.
Eylül bize neler diyor kulak verelim.
Disleksi hastalığından haberi olmayıp toplum içinde ötelenmeyi insan olarak görülmeyişi anlatıyor bize Eylül. Öyle hafife alınacak durumlar değil . Alanım gereği hakim olmam gereken bilgiler dışında insan olmanın gerekliliğine ve bu gereklilikle nelerin yapılıp yapılmaması gerektiğine deyinmek isterim. Farklılık demenin tanımı bize gözlüksüzsek gözlüklü olanı çağrıştırmıyorsa disleksiyi de çagrıştırmamalı. Farklılıktan kastım kelimenin öteleştirme ve topluma yabancılaştırma göreviyle kullanılmasıdır . Yoksa bir farklılık olarak hep bir yerde duracaktır disleksi de sinstezi de hiperaktive de. Normalin anlamını gerçekten normal olarak algıladığımızda herkesi önce insan olarak görebileceğimize inanıyorum :)
Peki nedir disleksi ve sinestezi ?
Disleksi, bir bireyin normal zeka düzeyinde olmasına rağmen dil, okuma, ve yazma becerilerinde sorunlar yaşamasına neden olan bir özel öğrenme bozukluğudur. Özellikle belli harfleri ters yazarlar . Okul çağında okuma yazmada gecikmeyle ve teşhiste özellikle harflerin ters yazılmasıyla kendini belli eden bir bozukluktur. Aamir Khan' ın Her Çocuk Özeldir filmini izlemişseniz durumu daha iyi anlayabiliriz . Izemediyseniz de tavsiye edelim:)
Sinesteziye gelirsek, herhangi bir duyunun uyarımı otomatik olarak başka bir duyu algısını tetiklemesidir yani bir harfin rengi olduğunu, sesin kokusu olduğunu söylerler. Oldukça şaşırtıcı ve merak uyandırıcı:) Disleksi gibi çok da engelleyici durumları yok. Herhangi bir durumu tetiklemiyor hatta hatırlama açısından oldukça etkili.
Eylül' ün bu tanılar konulmadan önce ve tanılar
Reklam
Bu cümlelerle veda eder yaşama Nilgün Marmara:
"...Bu durumdan kimse kimseyi ya da kendini sorumlu, suçlu saymasın, çünkü suç yok, yalnızca ırmağın akışına bir müdahale söz konusu! Her anın niye'sini sorgulayan bir varlığın saygısızlığını yok etmek için kararlaştırılmış bir eylem bu!
Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte! Bu tükenişle hiçbir yeni yaşama başlanamaz, bu nedenle tüm sevdiklerime elveda diyorum..
...Kuşlar ölünceye kadar iyi bakınız onlara.
Sahneden çekilirken yaşamıma karışmış herkesi selamlıyorum..."
Burada daha ne kadar öleceğim derken ki acıyı hissetmekle bıraktığı kuşlara bakmak arasında kocan bir boşluk benimkisi okurken sadece. Kitabın her bir cümlesinde uzak bir yerden birilerinin çağırdığını ve duymadığınızı hissediyorsunuz. Oturdu içime bir şeyler daha ne denilir bilemiyorum.
Bu güzel alıntıyla noktalayalım incelemeyi:
"Üzgünüm aşağıladınız demekten, hüznümü silebilecek birkaç sözcüğü nasıl da esirgediniz diye sormaktan, bu bilinçli ya da bilinçsiz seçiminizin suskunluğu hızlandırıcı ve bütünleyiciliğinin bana umulmaz rahatsızlıklar verdiğini yadsıyamamaktan üzgünüm!"
Valizin Walize dönüşümü, işine gelirsee:)
Evet Küçük İskender. Kimine (kim kimse artık) göre aykırı, ayıp, müstehcen bilmem ne dahaa uzar gider kısa kesiyorum. Olanı olmayanı rahatlıkla ifade edince bu kelimelerle yaftalanıyorsun , bilirim. Bu kitabında şiirler, düzyazılar, günlükler var. Aykırı olma durumun sevdim. Bu da budur kardeşim daha üsteleme, he yokk diyorsan oturursun oturduğun yerde kalem kağıt yoklara takılmamış bir tarzı var. Dedigim gibi, kimine göre ayıp ya bu nedir kalıbı. Amannnn takılırsak böyle şeylere oturalım biz de oturduğumuz yerde, kitap kapağı açmayalım. Kitapta edebiyat hakkında şöyle diyor:
"Edebiyat bir makam, bir unvan bir monarşi egosu savaşı sanmakta ısrar edenler edebiyatı başka bir şeyle karıştırıyorlar mutlaka ya da edebiyattan beklentileri farklı. Oysa sanatçı ve yaşadığı toplum aynı evde büyümüştür ve herkes bulduğu ilk delikten, açıktan, çatlaktan, bacadan dışarı çıkmıştır. Dışarı çıkmayanlar ise tıpkı rahimde ölüp anneyi zehirleyen bebek gibii bulunduğu coğrafyaya öfke kusar, çevrelerine olumsuzdurlar ve daha da kötüsü kendilerini de sevmeyi beceremezler. Toplum onları unutmak için fırsat kollar."
Dediği gibi kötü edebiyattan zehirleniyoruz. Günümüzde çok satan listelerine baktığımızda sayfanın sadece iki parmaklık kısmını doldurcak kitaplar zirveye taşınıyor. Sayfanın geri kalanın da ne mi var? Bir sonraki kitabında da aynı (az olan) eforu ( ben böyle tanımlıyorum yoksa rast gelen eylem tam olarak bu değil) sağlayarak zirvelere( neyin zirvesiyse artık) taşıma umudu. Sonra da böyle yazarlar efendim tercihleri farklı diye olur mu böyle şey diye eleştiriliyor. Haddim ve ya değil. Kim ne okursa okusun. Herkesin bilgisi kendine. Mesele ağzı olan konuşuyor değilde konuşabildiğim
Pessoa' yı anlamam için daha fazla okumam gerek demiştim Anlamktan Yoruldum kitabını incelerken.(siz değil ben inceleme diyorum).Oldu iki. Anladım mı ? Hayır. Anlarmıyım? Zamanla.
Bu kitabında Pessoa, aforizma tarzında çok da kafayı yormayan(çoğunlukla?) kısa yazılara yer veriyor. Ee neyini anlamıyorsun o zaman? Bir durumu ele alışını ya da sıkıntı çıkarışını. Bu ne demek? Yani diyorum ki ne oluyora geliyorum okurken beni rahatsız eden bir durum olmamasına rağmen rahatsızlığa yelteniyorum bu da soru işareti demek. Okudukça çözücem bu durumu diye düşünüyorum. Okurken ayrı bir keyif de alıyorum hani . İkisi birden olur mu? Olur tabi niye olmasın . Keyif ve rahatsızlık aynı anda olabilir.
Kendi kendime sordum durdum bu soruları kitap boyunca keyifli yanı da buydu:)
"Bulmak için kendimi
Çiçeklerde, kuşlarda, tarlalarda , kentlerde
İnsanların davranışlarında
Sözlerinde ve düşüncelerinde
Güneş ışığında
Ve artık yok olmuş dünyaların
Unutulmuş harabelerinde aramalıyım."
Bu güzel alıntıyla inceleme biter .
Kitapla sevgiyle kalınn..
Ölen biriyle konuşmak, saatlerce..
Anlatılan iki zamanında misafiri oluyorum okurken . İzmir suikastından , -25 'i bulan havada küçük kulübede nöbet tutan askerin kafasının içine kadar adım atmadık yer kalmıyor.
Acıdan başka bir şey değilim diyor kitabın son sayfalarında acıdan başka bir şey değilim...
Ben burda mıyım diye soruyor birileri kitap boyunca. Tarihin tozlanmış sayfalarından Ziya Hurşit dikiliyor karşınıza. Unutmayı hatırlatıyor. Bir devir daha kapandı diyor.
Evett Hakan Günday ne kadar da zaman geçse kitaplarındaki olay örgüleri kendilerini unutturmuyor. Ilk Zargana sonra A Z şimdi de Ziyan. Yaşantının ürünü dediğimiz ,bir şekilde göz ardı edilen konular oldu mu anlatılan daha bir kulak kabartıyor insan burda da bak ne demiş diye.
Kafaya bir çiviyle kazınan cümleler var kitapta :
"Doğuda kızlar kadın doğar. Ecellerinden önce ölürler. İlk yemeği anasının memesinden gelen ve yediği çanağa tükürmekte sakınca görmeyen erkek. O kadar çok kadın gömer ki, toprak bile artık dişidir. Bu yüzden toprak ana diye bilinir.Perilerin şanı buradan gelir. Diri diri gömüle gömüle toprağı bile kadın yapmışlardır. Bu yüzden verimsiz ve çoraktır; buna da kadının intikamı denir."
Diri diri ,gömüle gömüle toprağı bile kadın yapmışlardır. Şu cümlede çok acı var. Konuştukça bağırdıkça sesin çıkılmadığını daha bir hissettiğin acılardan. Bu kitabı bu cümlelerle hatırlayacağım.
Akıcı üslubuyla, çarpıcı cümlelerle uzun zaman geçse de unutulmayacak bir kitap olmuş.
Keyifli okumalar efendimm..
Reklam