"Bakın kardeşler, bakın şu kuşlara, bu çocuklar var ya, bu sabicikler?" Eliyle çocukları gösteriyordu. "Sizlere güvenerek tuttular bu kadar kuşu, size güvenmeseler hiç bu kadar kuşu yakalar da hiç ölümlerine sebep olurlar mıydı? Değil mi, bunlar da insan, bunlarda da insanlık var, değil mi? Bu kuşları öldüreceklerine gider de hırsızlık yaparlar... Gider de adam öldürürler..."
İnsanlıktır bu... Kat kattır, en sağlam, en güzel mücevheri en alttadır, soydukça insanlığı, kabuğundan soydukça, bir kat, iki, üç, dört, beş kat, gittikçe aydınlanır insanlık, güzelleşir. Çirkin olan insanlığın en üst kabuğudur. Adam olan hem kendi kabuğunu, hem insanlığın kabuğunu durmadan soymaya çalışır. Soydukça ortalık aydınlanır, soydukça...