şeyma çakıroğlu
@seymacakiroglu
"bu da dâhil bütün genellemeler yanlıştır."
TOLSTOY- insanla yaşamla ilgili soruların yanıtıFelsefe
1.Bölüm
Ben çok erken yaşta çok fazla okumaya ve düşünmeye başladığımdan dinden vazgeçmem çok erken ve bilinçli bir vazgeçiş oldu 16 yaşımdan itibaren dua etmeyi bıraktım, kiliseye gitmeyi ve oruç tutmayı kendi İsteğimle terk ettim. Çocukluğumdan başlayarak bana bildirilmiş olanlara inanmayı bıraktım ama yine de inandığım bir şey vardı. Tanrı Red etmiyorum ama bu hangi tanrıydı işte onu söyleyemezdim. (4-5)
İnancımın, hayvani içgüdüler dışında hayatıma yön veren tek gerçek inancımın, o sıralarda mükemmelleşme inancı olduğunu apaçık görüyordum. Ama mükemmelleşme neydi ve mükemmelleşmenin nasıl bir amacı vardı, bunuda söyleyemezdim.
Kendimi zihinsel olarak mükemmelleştirmeye çalışıyordum, öğrenebileceğim ve hayatın karşıma çıkardığı her şeyi öğreniyordum, irademi mükemmelleştirmeye çalışıyordum, uyumaya gayret edeceğim kurallar koyuyordum kendime, her türlü alıştırmayla gücüme ve becerilerimi geliştirerek, her türlü her türlü Yoksunlukla dayanıklı ve sabırlı olmayı öğreterek kendimi fiziksel olarak mükemmelleştirıyordum. Bunların hepsini de mükemmelleşme olarak görüyordum. Hepsinin temeli elbette ahlaki mükemmelleşmeydi, ama kısa sürede onun yerine genel olarak mükemmelleşme, yani sadece kendi kendimin ya da tanrının karşısında daha iyi olma isteği değil, diğer insanlar karşısında daha iyi olma isteği aldı. çok kısa bir süre sonra da insanlar karşısında daha iyi olma isteği, yerine başka insanlardan daha güçlü olma, yani başkalarından daha ünlü, daha önemli, daha zengin olma isteğini bıraktı.
İyi insan olmayı bütün kalbimle istiyordum, ama gençtim, tutkuların vardı, iyi aradığım o günlerde yalnızdım, yapayalnızdım. En içten isteklerimi oluşturan bir şeyi, yani ahlak açısından iyi bir insan olmak istediğimi ne zaman göstermeye çalışsam küçümsemelerle, olaylarla
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bazen sevinç ve canlanma, bazen yine umutsuzluk ve yaşamın olanaksızlığını anlama durumlarına düşüyordum, iki değil, üç değil, onlarca, yüzlerce kez.
ÖğrendimFelsefe
Büyük babamdan lütufkar mizacı ve öfkeden uzak olmayı öğrendim.
Babamdan duyduklarımdan ve onunla ilgili hatırladıklarımdan, yiğitliği ve mütevaziliği öğrendim.
Annemden tanrı korkusunu ve cömertliği, yalnızca zarar vermekten kaçınmayı değil, öyle bir şeyi aklına bile getirmemeye özen göstermeyi, basit bir yaşam sürmeyi ve zengin birine Özgü alışkanlıklardan mümkün olduğunca uzak durmayı öğrendim.
Kendi işimi kendi başıma görmeyi, her işe burnunu sokmamayı ve iftiraya kulak asmamayı öğrendim.
Barışmak istediklerinde sakinleşmeye ve onları kolaylık affetmeye hazır olmayı, çok dikkatli ve titizlikle okumayı, kendi yüzeysel düşüncelerimle tatmin olmamayı ya da başkalarının sıradan görüşlerini hemen kabul etmemeyi, öğrendim.
Bir şeyi açıklarken sabırlı olmayı öğrendim. Arkadaşlara sezgiyle yaklaşmayı, sıradan ve boş düşünceleri olan insanlara sabretmeyi, herkesle daha uyumlu olmayı, öyle bir muhabbetin dalkavuklukdan daha iyi olduğunu,
Öfkenin ya da başka bir duygunun herhangi bir şekilde açığa çıkmasına izin vermemeye, buna karşın tutkudan azade özgürlüğü en büyük insani hassasiyetle bağdaştırmayı abartmadan övmeyi ve böbürlenmeksizin sağlam bir eğitimden geçmeyi öğrendim.
Hiçbir şeye şaşırmamayı ve hiçbir şeyden etkilenmemeye, asla aceleci üşengeç, şaşkın, kederli, durup dururken sırıtan ya da tam tersine sinirlenen ya da etrafına kuşku dolu bakışlar atan birisi olmamayı öğrendim,.
Yardımseverliği hoşgörülü olmayı ve dürüstlüğü, doğru yola yönelen birinden çok, doğru yoldan çıkarılmayan biri izlenimi vermeyi, günün birinde herhangi birinin, herhangi birine tepeden baktığımı düşünmemesini ve herhangi birinin de kendisini benden daha üstün sanmamasını sağlamaya hoş vakit geçirmeyi belirli bir sınırı içerisinde tutmayı öğrendim.
Babamdan nezaket ve isteyerek alınmış
