Büşra
@shadowfaxloftr
O amansız pençesiyle yakama yapışıp, beni bir bez bebek gibi ileri geri salladı. Evet, o anda kırıverirdi istese boynumu, anlıyor musun Kenan Paşa? 'Ben hiç kimseyim ,' diye bağırdı sonra. Dudakları titriyor, güçlükle soluk alıyordu, 'Ben bir hiçim, ben bu milletin bir ferdi bile değilim. Onların iradesiyle hüküm giymiş bir mahkumum ben. Yüreğimden, vicdanıma zincirlenmişim...
Reklam
Bilirsin, bazı insanlar içlerinde bir parça geceyle dünyaya gelirler ve bu boşluk ne güzel yiyeceklerle ne de dünyadaki tüm gün ışığıyla doldurulamaz.
Böyle bir anda ne hisseder insan? Yani verilen sözler boş çıktığında ve büyük bir yıkımın eşiğine gelmiş olduğunu gördüğünde insan nasıl düşünür?
Büşra
, bir kitap okuduPuan vermedi·88 syf.·
3 saatte okudu
·Okunma: 04 Mayıs 2022 09:46
·2022 17. kitabı
Etle tırnağı ayırırcasına acı veren o gidiş olmasaydı, bu aşk, aşk olmayacaktı aslında. Aziz Bey mecnuna döndü, daha çok gençti. Bundan daha büyük bir acı olamayacağını, sokaklarda Maryam'ın adını sayıklarken ölüp gideceğini sanıyordu. Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır. Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz. Ruh, başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar.
Reklam