Bəs niyə içənlər elə bilir ki, məsələlərdən hali olan yalnız onlardır? Niyə zarıyanlar elə bilir ki, üzündə təbəssüm olanların heç nədən xəbəri yoxdur? Bir anlıq yenə hər şey GÖYLƏ YERİN savaşına dönüşür;
GÖY - vallah, hər şeyə rəğmən, yaşamaq, yaratmaq, xoşbəxt olmaq olar deyir.
YER isə etiraz edir: yox, çətinlik varsa, zəhər tuluğuna çevrilməliyik!
Məsələn, gələk təşəkkür mədəniyyətinə. İndi insanlar xoşbəxt olmaq üçün çox böyük şeylər axtarırlar, təəssüf... varsan, ay adam, daha nə istəyirsən? Mövcudluq veriləndi, hədiyyədi, ənamdır, bəxsişdi, öz zəhmətinlə qazandığın deyil ki, ağız büzəsən. Sən varsan! Sən də varsan! Səni da bu dünya sərgisinə dəvət ediblər, șahid tutmaq istəyiblər, bəs azzarın nədi? Niyə görmürsən bu boyda neməti?.. Kaş insanlar anlayaydılar ki, varlğın bütün, bütün növləri yoxluqdan üstündü; kasıbsan, amma varsan, fiziki məhdudiyyətlisən, amma varsan, problemlərin var, amma varsan!! Var olmaq axı bu qədər ucuzlaşmamalıydı... Bir sözlə, təşəkkürün əlifbası görməkdi.
Bəzi sualların cavabı sonralar, çox sonralar, köhnə tanış kimi çıxar adamın qarşısına, özü də heç axtarmadığın bir vaxtda, heç gözləmədiyin bir yerdə, baxarsan, deyərsən, aa, hə, odur, özüdür! Yaxınlaşarsan ki, xeyr, sadəcə, bənzətmisən saçından, kirpiyindən, qəmzəsindən..
Məyusca üzr istəyib uzaqlaşarsan..
Rumi demişdi axı,
Bir salxımın iki üzüm giləsi kimiydik biz,
başqa șüşələrdə șərab olduq..