Tolstoy,sanatı süs, haz veya elitlerin oyuncağı olmaktan çıkarıp “duygunun bulaşması” diye tanımlamış. Ona göre gerçek sanat, sanatçının yaşadığı duyguyu alıp başkalarına geçirebilmeli ve insanları kardeşlikte birleştirmeli. Bu yüzden Wagner, Shakespeare gibi isimleri bile “yapay, samimiyetsiz” diye acımasızca eleştirir. Kitap baştan sona radikal ve uzlaşmaz: Eğer bir eser köylüyü, işçiyi etkilemiyorsa, ne kadar teknik olursa olsun sanat değildir der. Ağır ve yer yer buyurgan ama derdi net: Sanat ahlaktan ayrı düşemez.
Othello: İnsan En Çok Kendi Karanlığına Yeniliyor1000Kitap
Puan vermedi·160 syf.··
Beğendi
·2026 60. kitabı
·26 saatte okudu
·Okunma: 11 Haziran 2026 21:25
Othello’yu bitirdikten sonra bende kalan en güçlü düşünce şu oldu: İnsan bazen kendi içindeki karanlığa dışarıdaki gerçeklerden daha çok inanıyor.
Ben İago’yu sadece kötü bir karakter olarak görmedim. Sanki Othello’nun içindeki kuruntuların, güvensizliğin ve negatif düşüncelerin sesi gibiydi. Othello ona kulak verdikçe şüpheleri büyüdü, büyüdükçe de gerçeği göremez hale geldi. Bir noktadan sonra artık elinde kanıt olup olmamasının da bi önemi kalmadı; çünkü zihninde kurduğu hikâyeye inanmaya başladı.
Desdemona ise bu hikâyede masumiyeti temsil ediyor. Othello’nun onu anlamaya çalışmak yerine sürekli şüpheyi beslemesi trajedinin başlangıcı oluyor. Aslında onu yıkan şey sadece İago’nun kötü oyunları değil, kendi içinde büyüttüğü kıskançlık ve güvensizlik duyguları.
Bence Shakespeare bu eserle insanların olumsuz düşüncelere ne kadar kolay kapılabildiğini gösteriyor. Bir şüpheye tutunduğumuzda, onu sorgulamak yerine beslemeye başlarsak, zamanla gerçekleri göremez hale gelebiliriz. Othello’nun sonu da tam olarak bunun sonucu. Bu yüzden kitap bana yalnızca bir kıskançlık hikâyesi değil, insanın kendi zihninin tuzağına düşmesini anlatan güçlü bir trajedi gibi geldi.
Othello
Othello
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Shakespeare ve tiyatro birleşince ortaya çıkan bir eser...
Shakespeare ve tiyatro metinleri birleşince ortaya çıkabilecek bir eser olmuş...
Hırs, güç, intikam gibi duyguların ön planda olduğu ve bunların okura sunulma kurgusuydu...
Büyücülerin kehanetlerine inanan Macbeth'in ve karısı Lady Macbeth'in İskoçya kralı Duncan'ın elindeki krallığa göz dikmeleri ve bunun için her şeyi yapmalarını konu alıyor...
Büyücülerin kehanetlerinin öyle ya da böyle gerçekleşmesi ve eserin bu yönde evrilmesi güzel ve akıcıydı...
Klasik tiyatro eseri olarak da diyalogların orijinalliği ve ayrıca tepliklerle birlikte konunun sürükleyiciliği de çok güzeldi...
Puanım: 10 / 10 (Mart okumasının geç kalınmış incelemesidir)1000Kitap
"Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu."
Edebiyat tarihinin en büyük, en zamansız dehalarından birinin o meşhur zirvesine nihayet çıktım. Hamlet, sadece bir intikam ya da saray entrikası hikayesi değil; kelimenin tam anlamıyla insan zihninin, kararsızlığın ve varoluşun o en derin, en "Shakespearevari" aynası.
Danimarka Prensi Hamlet’in, babasının hayaletinden öğrendiği o korkunç cinayetin ardından düştüğü o zihinsel dehlizleri okumak müthiş bir deneyimdi. Adamın o eyleme geçemeyişi, delilikle dahilik arasındaki o ince çizgide yürüyüşü, kendi zihniyle yaptığı o devasa felsefi kavgalar o kadar çiğ ve gerçek ki... Yüzyıllar önce yazılmış o tiratların, bugün bile insanın içindeki o en karanlık şüpheleri bu kadar net yakalayabilmesi gerçekten büyüleyici.
Shakespeare’in o her cümlesi şiir gibi akan, metaforlarla dolu dili insanı hiç boğmuyor; aksine o tekinsiz, melankolik saray atmosferinin içine tamamen hapsediyor. Ophelia’nın hüznü, Claudius’un vicdan azabı, Hamlet’in o her kelimesi zeka fışkıran alaycılığı derken sayfalar su gibi akıp gidiyor.
Klasiklerin o göz korkutan mesafeli havasından çok uzak, insan ruhunun en dürüst ve en çıplak halini izlediğimiz bir başyapıt. Dönüp dönüp tekrar okunacak, her okumada bambaşka bir cümlesiyle sarsacak cinsten.
Puanım: 10 / 10
Ölümden Güçlü Bir SevdaAlıntı
Eseri okurken, aşkın ne kadar güçlü bir duygu olduğunu görürken aynı zamanda düşünmeden verilen kararların ve iletişimsizliğin nelere mal olabileceğini de fark ediyoruz. Shakespeare’in yüzyıllar önce kaleme aldığı bu hikâye, insan doğasına dair anlattıklarıyla bugün bile güncelliğini koruyor.
Her ne kadar sonunu bilerek başlamış olsam da karakterlerin yaşadığı çaresizlik beni derinden etkiledi. Özellikle Juliet’in cesareti ve sevdiği insan uğruna verdiği mücadele, eserin en çarpıcı yönlerinden biriydi.
Aşkın, nefretin ve kaderin iç içe geçtiği bu klasik; yalnızca romantik bir hikâye arayanlara değil, insan ilişkileri üzerine düşünmek isteyen herkese tavsiye edebileceğim bir eser. Bazı kitaplar okunur ve unutulur, bazıları ise yüzyıllar boyunca konuşulmaya devam eder. Romeo ve Juliet kesinlikle ikinci gruba giriyor.
“Çünkü hiçbir öykü, Juliet ile Romeo’nunkinden daha acıklı değildir.”
Bu cümle, kitabın bıraktığı etkiyi tek başına özetlemeye yetiyor.
Hamlet, Danimarka sarayında dönen taht kavgalarını, babasının hayaletinden amcasının onu öldürdüğünü öğrenen Prens Hamlet'in intikam arayışını ve bu süreçte içine düştüğü derin felsefi bunalımı anlatır. William Shakespeare, dünya edebiyatının bu en önemli trajedisinde, ihanet, sadakat, delilik, ahlak ve ölüm gibi temaları işlerken, "Olmak ya da olmamak" sorusu etrafında insan doğasının ve eylemsizliğin en derin çıkmazlarını sarsıcı bir dille sorgular.