Yazar, kendisi ve gerçek hayatta da yakın arkadaşları olan yazarların sahip olabilecekleri tüm imkanlara sahipken yaşadıkları yaratamama süreci hakkında. Gerçek hayattaki isimleri ile romanın başrollerini paylaşan bu 3 arkadaşın eser uretememe dongusunden cikis yolunu aramalari ve bu döngüden cikip çıkamayacaklarini anlatiyor. Kitapta özellikle her şey kelimesini inatla doğru yazmamalari beni delirtti. farklı bir şeyler okumak istiyorsanız bir şans verilebilir.
Reklam
KENDİ TARZIMDA NOTRE DAME'IN KAMBURU İNCELEMEEdebiyat
BAYA BAYA SPOİLER VAR
içimden geldiği gibi yazdığım için bazı isimlerde bir iki harf farklı olabilir,kusura bakmayın.THAT'S MY STYLE
.
.
.
Öncelikle Quasimodo'ya kitap boyunca aşırı üzüldüm. Kimse sevmiyor garibimi itip kakıyor. Esmeralda' ya özellikle sinir oldum. Ona kötü davrandığı halde, ki Quasimodo'nun onu kaçırmaya çalışmasının da payı var, bizim kambur oğlan kızın gözünün içine bakıyordu. Esmeralda gördüğüm en mal kitap karakterlerinden biri "Phobeus'um da Phobeus'um" diye ortalıklta sal*k sal*k dolaşarak ölümüne sebep oldu, yıllardır patiğini koklayan annesine tam kavuşmuşken kendi b*k yoluna VIP biletini aldı Phobeus onu görsün diye peşinde muhafızlar varken. Phobeus ne yaptı peki, sözlüsü ile evlendi. Sadece Türkiye' de değil dünyanın her yerinde erkekler böyleymiş diyebilirsiniz ama böyle sa**k birisi için bende arkamı dönüp bakmazdım valla, yalan yok. Esmeralda' nın annesi Türk olsaydı eminin saklan dediği yerden Phobeus diye seslenip dar ağcını boylayan kızına "seni doğuracağıma taş doğursaydım " derdi, sonra da yastan aklar düşen saçlarını boyayıp kırmızı rujunu sürüp hayatına devam ederdi, öyle bir ömür törpüsü çocuk yani
rahibin yırtık çoraptan çıkan baş parmağı gibi esmeralda'nın peşinden koşması ise bana pek hoş gelmedi. Hatta kazık kadar adamın 15 yaşında kızı köşelerde sıkıştırması, Phobeus'tan ayrılsın diye türlü türlü tuzaklar kurup kıza abayı yakması bana p**ofili geldi bile diyebilirim. Rahibin hikayesi daha farklı yazılabilirdi. Belki rahip ve kardeşi de Esmeralda'ya aşık olsa olabilirdi. Hayır, fazla Türk dizisi izlemiyorum jdsbjkabkjb
Karakterler arasından başına gelen onca aksiliğe rağmen Esmeralda sayesinde darağcından kurtulan Gringore bu romanın sonunda mutlu oldu. Ona sevindim.
Kitapta sağır yargıç ile sağır quasimodo'nun kısmı
Kitap hacim olarak da dar olduğu için Jung hakkında olağanüstü derinlemesine şeyler anlatmasını beklemeyin. Bilimsel alansal okuma yapıp psikoloji-psikiyatri alanında eğitim alacaksanız çok yetersiz. Onun dışında benim gibi dışarıdan "Bir Jung diye birinden bahsediyorlar ama kim ola ki?" diyorsanız tavsiye ederim. BBC'de Jung hakkında bir belgesel olduğunu da bu kitap sayesinde öğrendim. Ancak rüyalar hakkındaki çalışmaları hakkında daha çok şey öğrenmeyi isterdim, o bakımından kitap eksik geldi. Belki de benim beklentim fazlaydı, kim bilir?
Çok bir şey beklemeden okursanız memnun kalırsınız ama kesinlikle piyasada f/p bir kitap değil 
Carl Gustav Jung - Dışa Bakan Rüya Görür, İçe Bakan Uyanır 
Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung - Dışa Bakan Rüya Görür, İçe Bakan Uyanır Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung - Dışa Bakan Rüya Görür, İçe Bakan UyanırÖzlem Küskü · Destek Yayınları · 20204,080 okunma
Siddhartha'yı okumadan önce bazı önyargılarım vardı. Kitabın budizm-hinduizm ile alakalı bir dini metin gibi olacağını düşünmüştüm. Ama yanıldım. Dini içerik kitabın altyapısını oluşturuyor, yazar kitabın merkezine almamış dini. Din altyapisiyla bilgi ve bilgelik arasındaki ilişkiyi ele almış. Özellikle kitabın son 50 sayfasında(hangi sayfalar arasında olduğunu söyleyemiyorum) siddhartha ile bende bu konuda aydınlanma yaşadığımı söyleyebilirim, kabaca bahsettiğim sayfa aralığı kitabın en vurucu mesajlarını barındıran kısmı.
Tasavvuftaki gibi ana karakterimiz başına gelen trajik olaylar silsilesi sonucu kendisini keşiş olmaya adamıyor. Kendisine altın tepside sunulan hayatı bırakıp yeri geliyor ipekler içinde yeri geliyor üstünde mahrem yerlerini örten bir pacavradan başka bir şey olmadan hayatini idame ettirdiğini okuyoruz.
Kitabın ana fikrini vermeye çalıştım. Okuduktan sonra uzerinde düşünülmesi gereken bir günde bitirilebilecek bir kitaptı
Bu kitabı bitirene kadar Jack London okumayı hiç sevmezdim. Bunun travmatik bir sebebi var ama konumuz bu değil. Konumuz Martin Eden ve onun ne kadar iyi bir kitap olduğu. Kitaptan bahsetmeden önce yayınevinin ne kadar önemli olduğunu anladım. Lütfen bu konuda dikkat edin.
*Dikkat bu bölümden itibaren spoiler içerir*
Martin'in ben böyleyim böyle giderim, demek yerine kendine meydan okuması, kitaplarla arasındaki ilişki beni çok etkiledi. Martin'in bu tutkusu beni etkiledi, yanında ikinci bir kitaba daha başlasam mı diye düşündüm. Sevdiği kadın için çıktığı bu yolculukta yaşadığı zorluklar yüreğimi yaraladı. Ruth'un onun bu kötü durumunu bilmesine rağmen ona maddi ve manevi destekten uzak oluşu,sonrasında da ona yalvararak ağlaması önceki sayfalarda okuduğum hikâyede sadece bir kişinin gerçekten sevdiğini anladım.
Martin'in "Ben aç olduğum zaman nerdeydiniz?" feryadı, eserlerine önce burun kıvırıp sonra peşinden koşmaları , üstelik ikisi de aynı eserler olmasına ragmen, insanların ne kadar riyakar olduğunu gözler önüne serdi.
Sonunu ise itiraf etmeliyim ki yazar çok güzel bağlamış ve bence -Martin için- mutlu sonla biten bir kitap.
