İsmail Çakmak
@shirox
Kitap okumayı seven, her türden kitap okuyan biri
Kitapta burjuva hayatı yaşayan ve çevresindeki olaylara duyarsız kalan karakterimizin bir suç işlemesiyle başlayan bir gece süren macerasını okuyoruz.
Kitabın yorumlarını okuyunca ve çevremden olumlu yorumlar duyunca ister istemez kitaba çok çok büyük bir beklentiyle başladım. Fakat tam olarak öyle olmadı, kitap beni içine çekemedi, o duyguyu bana aktaramadı. Tam olarak sıkıldım diyemem ama beklediğim heyecanı bulamadım. Belki de düşünceli ve yoğun olduğum bir zamanda okuduğum içindir.
Fakat kitabın finalini çok sevdim ve orda kendimi buldum diyebilirim.
Kısa olduğu için çerezlik, hafif bir kitap olduğunu düşünmeyin sakın. Çünkü kitabı boş bir kafayla okumak gerek. Yoksa benim gibi kitaptan fazla zevk almazsınız.
Kitabın güzel olduğunu ve bir şansı daha hakettiğini düşünüyorum. Bu yüzden birkaç ay sonra kitabı kesinlikle tekrar okuyacağım ve yoğun bir zamanıma denk gelmediğinden kesinlikle emin olacağım.
Reklam
Bir ressam olan Ferdinand ve eşi Paula tıpkı yazar gibi savaş karşıtı insanlardır ve ülkelerindeki savaş nedeniyle İsviçre'ye yerleşirler. Birkaç aydır huzurla yaşamlarını burada sürdürürken bir sabah Ferdinand'ı askerliğe çağıran bir kağıt gelir. İşte o zaman Ferdinand'ın içinde bir çatışma başlar. Ferdinand insanlığı seçip savaşa gitmek istemeyecek midir, yoksa devletine boyun eğip onlar için cinayet işlemeyi, savaşa katılmayı göze mi alacaktır? Peki ya bu duruma eşinin tepkisi ne olacaktır?
Zweig, savaş karşıtı görüşlere sahip ve bunu sürekli dile getiren bir kişilikti. Görüşünü Mecburiyet kitabına da yansıtmış. Özellikle Paula'nın eşini kaybetmek istememesi ve onun savaşa gitmesine engel olması, hiçbir şeye mecbur olmadığını sürekli kocasına hatırlatması çok iyiydi, gerçekten güçlü bir kadındı. Kitap zaten oldukça kısa -50 sayfa- olduğu için gayet akıcı, direk olaylara giriyoruz ve dili de çok ağır değil. Bu yüzden birkaç saat içinde bitebilecek bir kitap.
Yazarın diğer kitapları gibi bunu da çok çok sevdim. Kendi depresifliğini ve insan psikolojisini kitaplarına çok iyi yansıtan ve karakterleri derinlemesine işleyen bir yazar Zweig. Belki de benim sevgimi kazanmasının en büyük nedeni de budur?
Aylak Adam'ın hikayesini merak edenler, sizi buraya alalım.
Yazar, ana karakterimizin hayatının bir yılını mevsimler halinde önümüze koymuş.
Bir mekanın devamlı müşterisi olmaya dayanamayan, bol bol sinemaya giden ve sokaktan geçen insanları -özellikle kadınları- incelemeyi hobi haline getirmiş bir karakterimiz var.
Ana karakterimiz -bir adı bile yok. Yazar kısaca ''C.'' diyor- en doğru tutamak olarak gördüğü gerçek sevgiyi arıyor.
Kitap bizi kimi zaman Güler'in masmavi gözlerine, kimi zaman Ayşe'nin kolları arasına götürüyor.
Kitap C.'nin duygu ve düşünceleri üzerinden ilerliyor bu yüzden herkesin sevebileceği bir kitap değil, özellikle olay okumayı sevenler hayli sıkılacaktır. Fakat derin karakterlerin olduğu kitapları sevenlerin seveceğine eminim.
Ayrıca şunu da belirteyim kitap çok akıcı, cümleler çok basit, sayfanın başında başlayıp sonunda biten cümleler yok. Yazım tarzı ve ana karakterlerin ilgisiz ve sorumsuz olması açısından Albert Camus'un ''Yabancı''sına çok benzettim. Yabancı'yı sevenler Aylak Adam'a da bir göz atabilirler, ya da tam tersi.
Aylak Adam, şuana kadar -2018 Şubat- okuduğum en iyi kitaptı. Hala okumayan varsa en kısa zamanda okumalılar. Edebiyatımızın oldukça değerli eserlerinden biri olduğunu düşünüyorum.
