Onun çox qəribə görünən sarsılmaz soyuqqanlılığının, adamlara yovuşmamasının, onlardan uzaq qaçmasının səbəbini indi çox yaxşı başa düşürdüm. Mühitini yaxşı tanıyan, qarşı-qarşıya gəldiyi şəxsin daxili aləmini bütün çılpaqlığı, qabarıqlığı ilə görən bir adamın həyəcanlanmasına və ya başqasına əsəbiləşməsinə, əlbəttə, heç bir ehtiyac yoxdur. Belə adam bütün alçaqlığı ilə yüksəlmək istəyən bir nəfərin önündə daş kimi lal-dinməz dayanmaqdan başqa nə etməlidir ki? Biz başımıza gələn hadisələrin anlamadığımız, gözləmədiyimiz cəhətlərinə görə əsəbiləşir, inciyir, təəccüblənirik. Lakin əgər bir adam hər şeyə dözməyə hazırdırsa, kimdən nə gözləmək lazım olduğunu qabaqcadan bilirsə, onu sarsıtmaq, hövsələdən çıxarmaq olarmı?
İnsanların münasibətlərini tənzim edən amillər nə qədər gülünc, nə qədər zahiri, nə qədər boş, mənasız olurmuş! Bunların əsl insanlıqla nə qədər də az əlaqəsi vardı!