Babamın son fotoğrafına bakıyorum mesela: Otuz beşinde bir adam. Onun kişisel tarihinde o yaştan ötesi yok. Ne yaparsa yapsın benden yedi yaş küçük; zaman aktıkça daha da küçülüyor ama elleri ayaklar hiç küçülmüyor. Ve nasıl bakarsam bakayım, o fotoğraftaki adamı hep benden daha yaşlı biriymiş gibi görüyorum. Yazdığım gibi işte efendim, zaman konusunda aklım çok karışık.
Tek gördüğüm, havada asılı simsiyah bir gökkuşağı. Lacivert gecenin içinde tam üstümde başlayan ve karanlığın derinine doğru incelip yok olan simsiyah bir gökkuşağı…