Kader▲
@siirdizesi
“Ne önemi var? Sen bir hiçsin, bense bir zamanlar biri olmuş olabilirim ve hepimize giden yol sevgidir.” John Fante
64 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Aslında eleştiri yazması zor bir kitap. Erasmus'un düşünceleri rasyonel bir çizgide değil. Bazı yerlerde çok saçmaladığını da düşündüm, bazı yerlerde de çok doğru buldum. Oldukça kısa bir kitap fakat okuması benim için zor oldu. Başlarda hiç sarmadı. Sonrasında ise epey hızlı gelişti. Belki de son kısımlar ilgimi çeken konuları edindi, ondandır. Kitap akıcı olduğunu düşünmediğim bir yapıt fakat, okunması gerekenlerden.
İoanna Kuçuradi-Nietzsche ve İnsan için:
Öyle kitaplar var ki,kütüphanemizde, insan okumak istese bir sürü şey bulur aslında. Felsefe kısmına, kütüphanede benim dışımda bakınan yok zaten, tüm okulda yüksek lisans öğrencileri, bir de ben gidiyor o tarafa. Yüksek lisans öğrencilerinin de okuma stili belli: her kitapta ilk 10 sayfa okunmuş,altı çizilmiş,gerisi boş.
Yine böyle bakınırken, bu kitabı gördüm Nietzsche'nin İngilizce çevirilerinin yanında. Kuçuradi'yi bilen biri olarak,katiyen okunması gerekir diye düşündüm ve haklı da çıktım.
Kitap ince bir kitap fakat Nietzsche'nin felsefesi ve günümüze dair iyi bir inceleme/söyleşi tarzında. Üst insana giden yolda, "Sürü insanı diye adlandırılan kimdir?" "Özgür insan kimdir ve onun yaratıcı insandan farkı nedir?" "Trajik insan-yaratıcı insan arasındaki ufak ayrıntılar" çok net bir şekilde,örneklemelerle açıklanmıştır. Fazla felsefi terim kullanılmamıştır. Yani hiç felsefe okumamış insan bile dikkatle okuyup anlayabilir.
Şu son zamanlarda Schopenhauer ve Nietzsche 'yi ele ayağa düşüren felsefe (!) sayfaları, kendini Schopenhauer ve Nietzsche sananlar, "sen kadınsın,anlamazsıncılar" arasında, bu kitabı okudum ve çoğunluğun Nietzsche'nin ancak ismini kullanarak taklit ettiğini ve kamuoyu oluşturmaya, kendini pazarlamaya çalıştığını gördüm.
Nietzsche, bu insanlara da, üçüncü tip, birilerini dogmatik hale getiren sürü insanı diyor. Dikkat edin. Başkalarını küçümserken kendiniz soytarı olmayın. Dogmatik olmamaya özen gösterin.
Bu kitapta,şaşırtıcı bir biçimde Nietzsche'nin açtığı yoldan,gösterdiği hedefe durmadan yürüdüğümü gördüm. Farkında değilim. Farkındalık olmadan, özgür insanı aşmaya çok yakın olduğumu gördüm. Gülümsedim. Kendimi tanıdım. Ona sıkıca yapıştım. Hiç değişmedim, doğru olanın kendimle barışmak,bazen onla
Sokrates'in Savunması, küçükken kötü bir yayından okuduğum beni üzen bir hikaye idi. Şimdi, bambaşka bir manifesto. Pek çok konuda Sokrates'e katılmasam ve rasyonalizmi benimsemesem de, esasen buradaki mevzu More'daki gibi 'ifade özgürlüğü' dür. Pek çok kişinin sevdiği filozof, sorgulamalarının sonucunda her devirde filozofların karşılaştığı üzere dinsizlikle suçlandı. Ama Nazım'ın dediği gibi "dönemin adalet bakanını bilmesek de" düşüncesini uğruna ölen kişiyi seven sevmeyen de unutmuyor. Sebebi çok açık : düşünce uğruna ölmek, herkesin başına gelebilecek bir durum.
Kitap 4 kitabın bir araya getirilmesinden oluşuyor. Davanın öncesinden savunmaya,oradan mahkumiyet ve ölüme kadar geçen süreçleri anlatan bu kitapların bir arada olması okuyucu açısından çok daha sağlıklı.
Hukukçuların klasiklerinden ama, ben herkesin okuması gerektiğini biliyorum. Sokrates'in bu kadar yasa konusunda skolastik olması, onun mutlak iyiliğine hükmetmesi ise kendisine dayatılan bu tiranca suçlamanın yanında, onun kendi kendisinin de tiranı olmasına neden oluyor. Aklı mutlak bir hale getirmesi, düşüncelerini ancak retorikle açıklaması içi boş, üçüncü sınıf avukat savunmasına da benzetmiyor değil. Neyse, okunması gerekenlerden ve aradan çıktığı için memnunum.
