5 puan verme sebebim Silmarillion'dan sonra devam kitaplarında yazarın oğlunun hikayeden çok hep bir şeyler anlatma çabasında olduğu için, Turin'in Çocukları ve Beren ve Luthien'de görmediğim daraltma hissini bu devam kitabında gördüm ve mecbur okudum, birçok anlatımı hariç tutuyorum tabii. Uzun lafın kısası hikaye güzel ama kısa.
Zor Başlayan Ama Vazgeçilmez Bir Destanİnceleme
İlk defa 9. sınıfın başında okumaya çalıştığım ama daha ilk bölümü olan Ainulindalë’nin ağır gelmesi üzerine bıraktığım bir kitaptı. Fakat sonra 9. sınıfın sonlarında gaza gelip, tekrar başlayıp bir çırpıda bitirmiştim. Kitap hakkında bir eleştiri yapamam çünkü çok seviyorum. Tolkien'in yarattığı evrene hayran bir okur olarak okudum. Öyle ki, belki ilk okuduğum fantastik kitaplar arasında olduğu için diğer okuduğum fantastik kitaplardan aynı tadı pek alamadım. Eğer mitolojiye ve derinlemesine bir dünya inşasına meraklıysanız, sabrınıza fazlasıyla değecek bir başyapıt.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"...En bilge olanlar bile sonu göremez."
İnsan kaderini yenebilir mi? Ya da şöyle düzelteyim: Üzerindeki lanete karşı durabilir mi?
Yoksa bileği bükülmez bir yiğit, yan gözle bakılamaz bir savaşçı olsan dahi bu mümkün değil midir?
Şimdi biraz eskiye gidiyoruz...
Uzun zaman önceye; Orta Dünya’nın kaderini belirleyen Yüzük Savaşı’ndan, yani Üçüncü Çağ’ın sonundan çok daha öncesine gidiyoruz bu kez. Kara bahtın ve kem talihin, üzerine bir lanet gibi kazındığı; belki de kadim zamanların en acıklı hikâyesi çıkıyor karşımıza: "Húrin’in Çocukları"...
Silmarillion ve Bitmemiş öyküler gibi eserlerde de bahsedilen bu anlatı; bir lanetin, bir kaderin, bir insanı ve bir aileyi neye dönüştürdüğünü, onları nasıl makûs bir sona sürüklediğini anlatıyor bize. Kitaptaki her sözde, her satırda; rüştünü ispatlamaya çalışan ve geri adım atmaktan imtina eden bir kahraman var karşımızda. Hurín oğlu efsanevi Túrin Turambar... Her ne kadar bu özelliklerinin kadim soyundan gelen bir yazgı olduğunu düşünsek de, Orman’ın Hanımı Galadriel'in de dediği gibi: "Belki de her birinizin gideceği yol, şimdiden ayaklarınızın önüne serilmiştir de siz göremiyorsunuzdur..."
Kitabımız, Tolkien evreninden aşina olduğumuz destansı anlatımıyla karşılıyor bizi. Uzun cümleler ve güçlü vurgularla örülmüş bu anlatım, atmosferi derinden hissettiriyor. Her ne kadar eser, oğlu Christopher Tolkien tarafından Tolkien'in notlarından derlenip bize sunulmuş olsa da, sayfalarda onun edebî dilini bir miras gibi hissediyoruz.
Yazar, ilk sayfalarda bizi Orta Dünya’nın zengin karakter havuzuyla baş başa bırakıyor. Hikâye ilerledikçe anlatım daha yalın ve daha hikaye odaklı bir hâl alıyor. Olay örgüsü ve geçişler oldukça akıcı ve anlaşılır ilerliyor. Destansı anlatımın verdiği epik duyguyu sık sık hissediyor; karakterin ikilemlerini, varoluş mücadelesini ve
(2012)İnceleme
Dünya kurma işi böyle yapılır—hem de en uç noktada. Takıntılı, en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş ve hiçbir yerinden taviz verilmemiş. 
J. R. R. Tolkien burada sadece bir hikâye anlatmıyor; bir sistem kuruyor ve onu mitolojiyle, dillerle ve sağlam bir yapıyla dolduruyor.
Yüzüklerin Efendisi (Tek Cilt) ya da 
Hobbit gibi bir şey bekleme. Bu kitap daha çok mitolojik bir derleme gibi ilerliyor—zaman çizelgeleri, soy ağaçları, kozmoloji ve katman katman tarih anlatılarıyla dolu. Kolay bir okuma değil, zaten öyle olmaya da çalışmıyor.
Özünde bu, düpedüz bir takıntının ürünü. J. R. R. Tolkien’ın yaptığı şey, bir ömürlük dil ve mitoloji inşasının sonucu. Kendi yarattığı diller, kurduğu tarihler ve çoğu yazarın girmeye bile cesaret edemeyeceği bir detay seviyesi… Bu yüzden ağır hissettiriyor; çünkü içinde sadece hayal gücü değil, ciddi bir emek var.
İyi fantastik ve bilim kurgu yazarları genelde böyle çalışır: kendi mantığı olan dünyalar kurarlar—kültürleriyle, coğrafyasıyla, mitleriyle. Ama Tolkien işi bir tık daha ileri taşıyor. Filoloji geçmişi burada sadece bir etki değil, doğrudan işin motoru. Dil bu dünyada süs değil, temel yapı.
Bu kitap “rahat rahat okuyayım” kitabı değil. Sabır istiyor. Ama Tolkien evreninin arka planını—yani ideolojik, mitolojik ve dilsel temelini—gerçekten anlamak istiyorsan, karşılığını fazlasıyla veriyor.
Mitoloji seviyorsan, karmaşık isimler seni rahatsız etmiyorsa ve Orta Dünya’nın arka planına girmek istiyorsan, bunu yavaş yavaş okumak en mantıklısı. Hatta başka kaynaklarla birlikte ya da tekrar Yüzüklerin Efendisi (Tek Cilt) okurken gitmek deneyimi bayağı güçlendirir.
Bunu klasik bir öykü kitabı ya da modern “ek içerik” gibi görme. O bambaşka bir şey—romandan çok kurulmuş bir mitoloji.
Ve açık söyleyeyim: bu seviyede bir takıntı ve adanmışlık olmadan böyle dünyalar ortaya çıkmaz.
J. R. R. Tolkien burada sadece bir hikâye anlatmıyor; bir sistem kuruyor ve onu mitolojiyle, dillerle ve sağlam bir yapıyla dolduruyor.
Yüzüklerin Efendisi (Tek Cilt) ya da Hobbit gibi bir şey bekleme. Bu kitap daha çok mitolojik bir derleme gibi ilerliyor—zaman çizelgeleri, soy ağaçları, kozmoloji ve katman katman tarih anlatılarıyla dolu. Kolay bir okuma değil, zaten öyle olmaya da çalışmıyor.
Özünde bu, düpedüz bir takıntının ürünü. J. R. R. Tolkien’ın yaptığı şey, bir ömürlük dil ve mitoloji inşasının sonucu. Kendi yarattığı diller, kurduğu tarihler ve çoğu yazarın girmeye bile cesaret edemeyeceği bir detay seviyesi… Bu yüzden ağır hissettiriyor; çünkü içinde sadece hayal gücü değil, ciddi bir emek var.
İyi fantastik ve bilim kurgu yazarları genelde böyle çalışır: kendi mantığı olan dünyalar kurarlar—kültürleriyle, coğrafyasıyla, mitleriyle. Ama Tolkien işi bir tık daha ileri taşıyor. Filoloji geçmişi burada sadece bir etki değil, doğrudan işin motoru. Dil bu dünyada süs değil, temel yapı.
Bu kitap “rahat rahat okuyayım” kitabı değil. Sabır istiyor. Ama Tolkien evreninin arka planını—yani ideolojik, mitolojik ve dilsel temelini—gerçekten anlamak istiyorsan, karşılığını fazlasıyla veriyor.
Mitoloji seviyorsan, karmaşık isimler seni rahatsız etmiyorsa ve Orta Dünya’nın arka planına girmek istiyorsan, bunu yavaş yavaş okumak en mantıklısı. Hatta başka kaynaklarla birlikte ya da tekrar Yüzüklerin Efendisi (Tek Cilt) okurken gitmek deneyimi bayağı güçlendirir.
Bunu klasik bir öykü kitabı ya da modern “ek içerik” gibi görme. O bambaşka bir şey—romandan çok kurulmuş bir mitoloji.
Ve açık söyleyeyim: bu seviyede bir takıntı ve adanmışlık olmadan böyle dünyalar ortaya çıkmaz.Gerek var mıydı, bilemiyorum.
Söylemeliyim ki bu kitap eğer Yüzükler Efendisi'nin çok büyük fanıyım her, şeyiyle öğrenmek istiyorum demiyorsanız çok gereksiz. Silmarillion'da okuduğunuz hikayenin bir değişiği değil. Bunun yanında kitap nazım şeklinde yazılmış, destan okuyor gibi okuduğunuz uzun kısımlara sahip.
Silmarillion'da favori hikayem olmuş olmasına rağmen farklı bir kitabının çıkmasının saçma olduğunu düşünüyorum, ayrı bir kitaba ihtiyaç duymayan bir hikayeydi. Bitmemiş Öyküler ve Numenor'un Düşüşü'nden önce Kayıp Öyküler kitabına başlayacağım ve böyle bir hikayenin Kayıp Öyküler gibi bir kitapta yer almasını daha mantıklı bulurdum. Doğrusu daha kitabı okumadım belki orada da anlatıyordur.
Tolkien'in oğlunun bana göre yaptığı en büyük hata aynı şeylerden Hurin'in Çocukları, Gondolin'in Düşüşü ve Beren ile Luthien'de tekrar tekrar bahsetmesi. Uzun ve sıkıcı bir inceleme oldu farkındayım ama kitapları ardt arda okuma durumunda kalınca ben de sıkılmış oldum :'D. Yine de Tolkien sevgim seriyi tamamen okumamam için çok büyük.
İlk önce Huri'nin Çocukları' nı okumuştum. Bu kitap o kadar akıcı geçmedi benim için. Eğer Silmarillion'u okuduysanız okumadan önce kesinlikle arasına süre koymanızı öneriyorum. Peki kitap kötü mü? Kesinlikle hayır. Özellikle Ulmo'nun görkemi beni en çok etkileyen kısım ne kadar hızlı geçilmiş olsa bile. Sırada Beren ile Luthien var ve oldukça heyecanlıyım :D. Ufak bir not daha, ilk başta oğlunun notlarını okurken sıkılabilirsiniz ama ana hikayeye geçildiğinde su gibi akıp geçiyor :D.