kendi icimdeki celiskiyi okuyormusum gibi
"İnsanların iyi niyetinden şüphe etmek olabilecek en utanç verici kötülüktür. Ve siz, halkınızın sadakatinden şüphe ediyorsunuz."
"İnsanlara karşı şüpheyle yaklaşmanın ne kadar doğru olduğunu bana öğreten sizlersiniz. İnsanların iyi niyetine güven olmaz... İnsan dediğin bencil arzulardan oluşan bir canlıdır. Hiçbirine güvenmemek gerek."
öfkenin olduğu her yerde, daima altta yatan bir acı vardır.
Onun gibi mi olmak istiyordum? O olmak mı istiyordum? Ya da sadece, ona kavuşmak mı istiyordum?..
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, "Bu öyle olmayabilirdi!" düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.