Güzel insanlara kattım kendimi bence, biraz daha kalsam ben de güzelleşecektim, toprağımdaki taşlar boyumu aştı, kalamadım. Haliyle güzel bir hayatım olmadı o yüzden kimseye hayatım diye seslenemedim. Ama “umudum gel, yemek hazır,” dedim. Umudum baki. Umudum güzel. Sen umudumdan da güzelsin.
“Yanımda yürüyordun Milena, düşünsene, yanımda yürümüştün!” diyordu Kafka mektuplarından birinde. Sadece Kafka’yı değil, dokunduğu, hayatını kurtardığı herkesi düşündüren bir cümle bu. Sonu ölüm de olsa, yanlarında yürüyordun Milena, düşünsene, yanlarında yürümüştün!