Sinan UÇAR.
@sinanucar
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sinan UÇAR.
, bir kitap okuduPuan vermedi·250 syf.·
6 saatte okudu
·Okunma: 21 Mart 2026 01:17
·2026 31. kitabı
Aslında Ruhsuz Adam..
Ruh Adam
Not: Kitabı okuamayanlar, okuduktan sonra bakması daha iyi olur. Kitap üzerinden giderek yazdığım için bu şekilde daha uygun olacağı kanaatindeyim .
Ruh Adam uzun zamandır kütüphanemde olmasına rağmen bir türlü elime alıp okumadığım bir kitaptı. Okuduktan sonra aslında büyük bir hata yaptığımı fark ettim; bu tadı çok daha önce almak gerekirmiş.
Romanın başında eski bir masal gibi başlayan bir anlatı var. İlk başta bu bölüm sanki romandan ayrı bir hikâye gibi duruyor. Fakat ilerledikçe anlıyorsunuz ki aslında o masal, romandaki karakterlerin hayatında yaşanacakların bir yansıması gibi. Sanki onların hayatı henüz altüst olmadan önce yaşanmış bir kaderin, eski bir hatıranın anlatımına evriliyor.
Ben romanı okurken özellikle şu düşünceyi çok güçlü hissettim: Tarih gerçekten tekerrür ediyor. Yüzyıllar önce de kıskançlık, hırs, yasak aşk, gurur ve onur meseleleri vardı; bugün de var. İnsan değişse de duygular değişmiyor. Dün ve bugün her zaman aynı yarınlara çıkıyor.
Romanın merkezindeki karakter olan Selim Pusat’ın trajedisinin temelinde bence gurur ve onur meselesi yatıyor. Selim Pusat askerliği sadece bir meslek olarak görmüyor. Bu onun için bir kimlik, bir miras. Dedelerinden, babasından gelen bir yol. Hayatını buna adamış bir insan. Bu yüzden askerlikten men edilmesi onun için sadece bir iş kaybı değil; sanki kendisine, ailesine ve geçmişine atılmış bir tokat gibi. Bu kırılma onun ruh dünyasını yerle bir ediyor.
Bana göre Selim Pusat’ın asıl hatası ise geçmişe takılı kalması. Meslekten men edildiyse edilmiştir, dünyanın sonu değildir. Ama o bunu gurur meselesi yapıyor ve bu gururun altında eziliyor. Hayatı ilerlemek yerine bir noktada donup kalıyor. Ve onu bitirende bu gurur ve onuru oluyor.
Romanı okurken Selim Pusat’ın ruh hâlini anlatmak için aklımdaEdebiyat
Ruh Adam
Not: Kitabı okuamayanlar, okuduktan sonra bakması daha iyi olur. Kitap üzerinden giderek yazdığım için bu şekilde daha uygun olacağı kanaatindeyim .
Ruh Adam uzun zamandır kütüphanemde olmasına rağmen bir türlü elime alıp okumadığım bir kitaptı. Okuduktan sonra aslında büyük bir hata yaptığımı fark ettim; bu tadı çok daha önce almak gerekirmiş.
Romanın başında eski bir masal gibi başlayan bir anlatı var. İlk başta bu bölüm sanki romandan ayrı bir hikâye gibi duruyor. Fakat ilerledikçe anlıyorsunuz ki aslında o masal, romandaki karakterlerin hayatında yaşanacakların bir yansıması gibi. Sanki onların hayatı henüz altüst olmadan önce yaşanmış bir kaderin, eski bir hatıranın anlatımına evriliyor.
Ben romanı okurken özellikle şu düşünceyi çok güçlü hissettim: Tarih gerçekten tekerrür ediyor. Yüzyıllar önce de kıskançlık, hırs, yasak aşk, gurur ve onur meseleleri vardı; bugün de var. İnsan değişse de duygular değişmiyor. Dün ve bugün her zaman aynı yarınlara çıkıyor.
Romanın merkezindeki karakter olan Selim Pusat’ın trajedisinin temelinde bence gurur ve onur meselesi yatıyor. Selim Pusat askerliği sadece bir meslek olarak görmüyor. Bu onun için bir kimlik, bir miras. Dedelerinden, babasından gelen bir yol. Hayatını buna adamış bir insan. Bu yüzden askerlikten men edilmesi onun için sadece bir iş kaybı değil; sanki kendisine, ailesine ve geçmişine atılmış bir tokat gibi. Bu kırılma onun ruh dünyasını yerle bir ediyor.
Bana göre Selim Pusat’ın asıl hatası ise geçmişe takılı kalması. Meslekten men edildiyse edilmiştir, dünyanın sonu değildir. Ama o bunu gurur meselesi yapıyor ve bu gururun altında eziliyor. Hayatı ilerlemek yerine bir noktada donup kalıyor. Ve onu bitirende bu gurur ve onuru oluyor.
Romanı okurken Selim Pusat’ın ruh hâlini anlatmak için aklımda
Puslu Kıtalar Atlası
Puslu Kıtalar Atlası’nı okuduktan sonra kitap bende, çok güzel bir yemek yedikten sonra damakta kalan o tat gibi bir his bıraktı. Tadı, tuzu yerinde; eksiksiz, çok lezzetli bir yemek gibiydi. Karakterleriyle, anlatımıyla gerçekten çok hoşuma gitti. Yerli yersiz yahu bu adam ne yazmış böle ? Ben ne okuyorum böyle diye bir kaç kez sormuşluğum oldu..
Her bölümde ayrı bir hikâyeyle, ayrı bir karakterle karşılaşıp oradan yavaş yavaş asıl kahramanın hikâyesine bağlanması çok etkileyiciydi. İnsan okurken ister istemez şunu düşünüyor: Bir insan bütün bunları nasıl kurgulayıp bu şekilde yazabilir? Hayranlık duymamak elde değil. Ömrü ve yazacakları uzun olsun..
Kitapta anlatılan birçok sahne sanki gözlerimin önünde gerçekleşiyormuş gibi hissettirdi. Mesela lağımcıların tünel kazdığı sahnede, o lağımın içini o kadar net hayal edebiliyordum ki kendimi adeta o karanlık tünelin içinde gibi hissettim( ilk aklıma gelen sahnelerden biriydi diye yazdım). Aslında kitap boyunca birçok sahnede bunu yaşadım. Çoğu kitapta bu hayal kurma hali daha sınırlı olur ya da benim için öyledir ama bu romanda neredeyse her mekânı, her karakteri, her olayı zihnimde canlandırmaya çalıştım. Sanki her şey gözlerimin önünde oluyordu ve 3. kişi olarak her olayın içinde, anlatılan her mekanda var idim.
Benim için çok farklı bir tat ve lezzet oldu. İhsan Oktay Anar’ın okuduğum ilk kitabıydı ve bu kitaptan sonra diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum. Daha evvel okumayanlar bu zevkten mahrum kalmasın..
