Elimin altindaki kitaplari isik toplari gibi, karanligin, hem de karanlikçilarin üstüne firlatip firlatip atasim geliyor. içimde böyle bir hirs var. Ama kimseye hirsimi açiklama cesareti bulamiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ögrenmek tuhaf bir olay: Ne kadar derinlere gidersem, var oldugunu bile bilmedigim seylerle karsilasiyorum. Kisa bir süre önce, her seyi - dünyadaki tüm bilgileri - ögrenebilirim gibi aptalca bir hisse kapilmistim. Simdi ise, sadece onlarin var oldugunu bilmeyi ve bir nebzesini anlayabilmeyi ümit ediyorum. Bunun için vakit var mi?
Görünüsümden, giyinisim ve hareketlerimden, basardiklarimdan ve bana verilen degerden hosnut degildim. Ama içimde ne cok enerji vardi; günün birinde yaksikli ve akilli, ustun ve etkileyici biri olacagim konusunda ne güçlü bir inanç, yeni insanlar ve durumlarla karsilasmak için ne büyük beklentiler tasiyordum. Beni hüzünlendiren bu mu? O zamanlar benligimi dolduran ve hayati, asla ve asla gerceklesemeyecek bir vaade donustüren o hirs ve inanç mi? .... Bu hüzün, hüzün dedigimiz seyin ta kendisi midir yoksa? Anilardaki mutluluk bir durumdan degil, gerceklesmemis bir vaadden kaynaklandig için, gecmise bakarken güzel anilarimizin dagildigini görup de kapildigimiz hüzun mudur bu?