Sıradan Okur
@sinemiskamer
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Niye bilmiyorum bu kitap beni bir türlü içine alamadı. Ben giremedim değil, o alamadı çünkü Sefiller'de biz pek bir hemhal olmuştuk yazarla. Burada şu başarıdan bahsetmek lazım, kitabı üç bölüme ayırıyor aslında bir önsöz var, sonra birden tiyatro metni miydi yahu bu diye dönüp baktığınız sahne diyaloglarından oluşan bir bölüm ve bir idam mahkumunun son altı haftasının anlatıldığı günlük var. Üçü de farklı kişilerin ağzından yazılıyor ve hakikatten de farklı üsluplarla, sanki üç farklı yazarın elinden çıkmaymış gibi yazılıyor. Bakın bu öyle kolay iş değil ha, mesela şimdi (yerin kulağı var hoş) Peyami safa'yı okuyorum da o pek bunu kıvıramamış gibi.. . Ne demek istediğimi de orada anlatırım artık; sonuçta Safa'yla Hugo'nun çok da aynı yazı içerisinde geçmekten hoşlanacaklarını düşünmüyorum, Peyami Safa daha çok Sadık Hidayet takımından... Hasılı işte bu kitabı okurken de tıpkı böyle oldum, aklım oradan oraya gitti, kitap zihnime üşüşen düşüncelere siper olamadı. Bir idam mahkumunu okumak, öleceğini bilen bir bilinci dinlemek, fikir olarak beni darmaduman etti ama sayfaları çevirirken ağzımda hayal ettiğim tadı bırakmadı. Yine de ben sorumluluğu üstleniyorum, Victor Hugo'ya söylenecek, onu darlayacak değilim. Bir zaman dönüp dolaşıp mutlaka idam mahkumuna geri döneceğim.
Of of of işte bu tam bir edebiyat şöleni, ağız köpürten bir keyif okuması çünkü her sayfasında okur bir savaşçı! Anlaması ne güç; ilk yüz sayfasında, sizi temin ederim ki, kitap akmayacak ama siz her ne hikmetse o yüz sayfa sabretmeyi göze alacaksınız. Yine sizi temin ederim ki ilk elli sayfa boyunca karakterlerin birbiriyle ilişkisini anlamayacak, şayet kitapla sessiz, sakin ve saygılı bir ilişki yerine kavgacı, tutkulu ve sert bir ilişki yaşamayı sevenlerdenseniz pek çok sayfasının ucunu bucağını kıvıracak, isimleri daire içine alacak, hatta ilk sayfasını açıp bir soy ağacı çıkarmayı bile düşüneceksiniz. Bildiğim tek bir şey varsa, o da bu kitabı okurken öyle gönlünüzce dalıp gidemeyeceğiniz, yorgun bir günün sonundaysanız kafanızı dağıtamayacağınız, yatağınızın yanında komidinininizin üzerinde gelişigüzel uzanmasına bakarak uykuya dalamayacağınızdır. Ona vaktinizi, sabrınızı verecek, onu düşünecek, onun yüzünden azap çekecek, ona hayran olacak ancak onu asla tam olarak elde edemeyeceksiniz çünkü bir yerlerde hep bir boşluk kalacak! Sevilen, gerçek bir trajedinin yazarın hayal gücüyle tamamlandığı, apaçık ve resmen büyülü gerçekçilik denebilecek - şu tacı alsak mı Marquez'in başından gayrı?- türde, kölelik diye söyleyip geçiverdiğimiz sözcüğün ya da olgunun ya da yaşanmışlığın, vahşetin, trajedinin, insanlık dramının, yok yok kesinlikle utancının, oluşturduğu arka planı romanın tüm planını oluşturabilecek kadar sağlam çizilmiş bir kitap. Düz bir zaman çizgisi yok, bir uzak, bir yakın geçmişte, bir bugünde, bir yazarın ağzında, bir Sethe'nin, bir Sevilen'in bir bakmışsınız sizin... Hiç bilindik değil, tanıdık bir anlatımı yok, bir de şiir gibi üstelik ama şiirselliğine kaptırıp ne konuyu ne karakterleri unutmuş. Karakterlerin hepsi gerçek, zaten yaşananlar tüm
Tanrı, o ilk dinsel anlamını yitirmiş, biçimini değiştirmiş, insanlıktan uzak başarı kültürüne uyarlanmıştır. Son yıllarda dinsel alanda görülen yeniden canlanmada Tanrı inancı değiştirilmiş, insanı bu yarışmalı kavgada daha başarılı kılmak için ruhbilimsel bir araç durumuna sokulmuştur
