Sıradan Okur
@sinemiskamer
Züleyha'dan DoğruEdebiyat
Nazan Bekiroğlu’nun Yusuf ile Züleyha’sı, adı Yusuf ile anılacak Züleyha’nın romanı, Züleyha’nın kaderi, Züleyha’nın güzelliği, Züleyha’nın yitirmesi ve Züleyha’nın buluvermesi. Nazan Bekiroğlu’nun dili kavruk yaz göğünün altında kıpraşan, buz gibi suyun berraklığı, davetkarlığı. Bu kitap, en güzel kıssanın, en güzel dile, apak anadile, canım Türkçeye daldırılması. Bu anlatı Züleyha’nın kalbine adanmış, Züleyha karşımda ve capcanlı; önce örtülerini, misklerini, sedeflerini ve deniz kabuğundan halhallarını, sonra saçlarını, tenini, güzelliğini, sonra aşkını, içini bucak bucak taşıran aşkını, kendini kendinden köpürten, akıp giden aşkını, imtihanını, sonra yitişini, çilesini, hiçbirşeylerini, en sonunda ise kalbindeki Rab buluşunu kıskandığım Züleyha. Bir çocuk özenciyle kendime, utanmadan tüm sıradanlığıma ve ‘herhangi’liğime döndürdüğüm hemen, neden böyle güzel değilim, ben neden böyle güzel sevemedim, ben neden hala bulamadım dediğim, ne kendimi Züleyha gibi evvela Yusuf’ta, ardından hiç kimseliğinde, en son Rabbinde. Onun aşkı, tüm yasağıyla, ayıbıyla, tüm karşı konulamazlığıyla aşkı, tüm dayanamayışıyla, eline yüzüne bulaştırmasıyla, hiç de masum değilken bembeyazlığıyla, lekesiz kalışıyla bedeli ödendiğinde, bedelini ödemesi nasip olarak kendisine… Onun aşkı, “hakkı olan”, aşkın kendisine hak olması çünkü, kıskandığım ki bu hak ediştir.
En güzel dili bulabilseydim ben de, en güzel kıssayı en güzel Türkçeyle anlatan kitabı anlatmak için. Bu kıssa en güzelidir çünkü “eski zincire bağlanan bir halkadır” yazarın dediği gibi, “ama yeni bir halkadır. Böyle olsun ki kuvvetli olsun” dur o zincir. Kuvvetlidir bu zincir. Kuranı Kerim’in adını dahi söylemediği bir kadın, öykü olagelmiştir insanlara, Mısır Azizinin sıfatının anıldığı ayetten, bir isim devşirmiştir insan,
Reklam
Geçmişi hatırlama gayretimiz nafile, zihnimizin bütün çabaları boşunadır. Geçmiş zihnin hakimiyet alanının, kavrayış gücünün dışında bir yerde, hiç ihtimal vermediğimiz bir nesnenin (bu nesnenin bize yaşatacağı duygunun) içinde gizlidir. Bu nesneye ölmeden önce rastlayıp rastlamamamız ise tesadüfe bağlıdır.
Ruh Adam, bizi Atsız’la tanıştırdı. Yazar kıymet verdi, kitaplığıma kadar buyurdu, hoş da buldu bulmasına da peki hoş gelebildi mi, sefalar getirebildi mi?
Yazarın okurunu epey bir tahrik ettiği gerçek; bu kitap bir çok yerinden tutulabilir. Kitaba dair öncelikli olarak çarpan iki şey var; bunlardan ilki aslında absürt şekilde hiç bilmediğimiz bir şeyle, Türk efsaneleriyle, kahramanlarıyla örülü bir kurguyla bizi sarmasıydı. Arapçılıkla Batıcılık arasında savrulduğumuzu düşünürsek ve illa bir öz bulup tutunma arayışındaysak, bir geleneğin hasretindeysek eğer, bu öz ve geleneğin Türk kültürü olması aslında en akla yakın olanı değil mi? İlla ezberden okuyacaksak bir şeyleri, ne diye Uygur masalları olmadı bu bildiklerimiz? İlla “geleneksel” isimler koyacaksak çocuklarımıza, ne diye başka bir toplumun geleneklerini anlamadan bulamaya kalkıştık kendi alfabemize? İşte karakterlerin isimleri bile gülümsetmeye yetiyor aslında kitap sayfalarını çevirirken. Burada ne yeni nesil isimler ne de aslında zannettiğimiz ulu anlamlara haiz olmayan Arapça isimler var. Hepsi de şimdi uzaklıklarından yadırgadığımız Türk isimleri. Baş karakter Selim Pusat’ın fantezi dünyasındaki kahramanlar ne Oz büyücüsünden hallice, batı mitolojisinin kahramanları ne de zorla aidiyet yarattığımız toprakların kokuları; onun dövüştüğü hayaller Mete Hanlar, Oruç Reisler, onun savaşları kılıçla, kalkanla ve gerçeküstücülüğü de tam olarak burada; yiğitliğin öldüğü bir çağda onun yiğitçe çarpışmasında. Atsız sırf bunun için bile kitaplıklarınıza girebilir, sırf bunları hatırlattığı ve sırf yeni bir öykünme yaratabileceği için bizlere; Göktürkleri merak ettirebileceği için, Dede Korkut masallarını açtırabileceği için, Güntülü diye bir ismi sevdirebileceği için sırf evinize konuk olabilir…
Peki her şey bu kadar
