…Hayatımdaki kayıpların ardından belki acı çekeceğim ama sınırlarım ihtiyaç duyduğum rahatlamayı bana sağlayacak. Her zaman nazik ve uysal biri olacağım. Bir birey olarak sahip olduğum gücü asla kaybetmeyeceğim. Umut hep var olacak.
Her zaman eksiklerim olacak, diye düşündü. Ama sınırlar mutluluğa ulaşmama yardımcı olacak. Hayatımdaki kayıpların ardından belki acı çekeceğim ama sınırlarım ihtiyaç duyduğum rahatlamayı bana sağlayacak her zaman nazik ve uysal biri olacağım. Bir birey olarak sahip olduğum gücü asla kaybetmeyeceğim. Umut hep var olacak. SON.
Her zaman eksiklerim olacak, diye düşündü. Ama sınırlar mutluluğa ulaşmama yardımcı olacak. Hayatımdaki kayıpların ardından belki acı çekeceğim ama sınırlarım ihtiyaç duyduğum rahatlamayı bana sağlayacak. Her zaman nazik ve uysal biri olacağım. Bir birey olarak sahip olduğum gücü asla kaybetmeyeceğim. Umut hep var olacak.
Kestirme yol saçmalığını at çöpe gitsin. Takıntılarıma sahip çıkmanın ve kendimden daha fazlasını talep etmemin nedeni, fiziksel ve zihinsel olarak daha fazlasını ancak acının ve ızdırabın üzerine gidip algılanan sınırlarım aşmak için kendimi zorladığımda başarabileceğimi öğrenmiş olmamdır. Bu ister dayanıklılık yarışlarında isterse de bütün olarak hayatın kendisinde olsun, hiç fark etmez.
Aslında hiçbir zaman büyük maceralara atılmadım. Sınırlarım belirliydi benim hep. Ama birdenbire her şeye arkamı dönebilecek kadar cesaretli oldum daima. Buna korkaklık da diyebiliriz elbet.
Sınırlar kadar hiçbir kısıtlamadan sıkılmadım ve kendi sınırlarım içinde sınırsızlığımı kurdum. Hiç değilse bana özgü bir sınırsızlık, kendi suskum, kendi çığlığımın sınırsızlığı.