Narsisizm, sadece bir özgüven fazlası değil; kişinin kendi gölgesini güneş sanmasıdır. Oysa hakikat, insanın kendi merkezinden çıkıp, başkalarının kalbine temas edebildiği noktada başlar.
Unutmayın; toprak, alçak gönüllü olduğu için en çok çiçek açandır. Kendi benliğine hapsolan ruh ise, ancak kendi yankısını duyar.
Peki sizce, insan kendi yankısından vazgeçip yanındaki kalbin sesine ne zaman kulak vermeye başlar?"