• Hedef bir kitap okumak değil, okuyan birine dönüşmek.
• Hedef bir maraton koşmak değil, koşucuya dönüşmek.
• Hedef bir enstrüman çalmayı öğrenmek değil, müzisyene dönüşmek.
“Çünkü insanların çoğu sizin haksız, kendilerinin haklı olduğunu düşünüyor.”
“Herkesin, istediği gibi düşünmeye ve düşündüklerinin doğru olduğuna inanmaya hakkı var,” dedi Atticus. “Ama ben, başkalarından önce kendi kendimle yaşamak zorundayım.”
“Çünkü bu parayı çiğneyeceği yerde alsa, eve geldikten belki bir saat sonra alçalmayı kabul ettiği için pişman olacak, gözyaşlarına boğulacaktı, mutlaka böyle olacaktı Lise. Ağlayacak ve belki yarın, gün doğmadan bana gelip banknotları suratıma fırlatacak, deminki gibi çiğneyecekti onları. Oysa şimdi, kendini “mahvettiğini” bildiği halde son derece gururlu, zafer kazanmış bir durumda gitti. Şimdi bu iki yüz rubleyi ona, hem de yarın, kabul ettirmek işten değil. Çünkü onurlu olduğunu kanıtladı, parayı yere atıp çiğnedi… Yarın parayı ona yeniden getireceğimi kestirmesi olanaksızdı. Oysa bu paraya dehşetli ihtiyacı var. Gece bunu daha çok düşünecek, yarın sabaha kadar nerdeyse bana koşup af dileyecek hale gelir. Tam o sırada ben, hızır gibi yetişeceğim. “Gururlu bir insansınız, bunu ispat ettiniz,” filan diyeceğim. “Artık parayı alın, bizi affedin!” Alacaktır o zaman!