Bir yaz gecesi uykuya daldım ve uyandığımda dünyanın farklı olacağını umuyordum. Sabah gözlerimi açtığımda dünya tıpatıp aynıydı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Belki en güzel yılın olur bu. Yaraların kabuk bağlamaz, hayat buna izin vermez. Ama korkma. Onları nasıl saracağını daha iyi öğrenirsin belki. Gittiğin her şehir kucaklamayabilir, yine de bilirsin ki döndüğünde seninle sohbete oturacak bir evin var burada. Gidenlerin gülüşleri aklına düşer, kimsenin sesini unutmazsın, öfkeye yenik düşmez anıların. Gün konuşarak doğar, gece sessizlikle batar. Belki yaz erken gelir. Olur ya, her yürüyüşünde, insanların önemsiz bulduğu o küçük anlardan birine rastlarsın yol kenarında. Saatine her baktığımda duvarlar kaybolur. Belki de bu yıl en güzel yılın olur."
Bir çocuğu kaybettiğinizi ne zaman anlarsınız? Tek bir anıdan müteşekkil olamaz, bu küçük aşamalarla gerçekleşen bir şey. Tuhaf, küçük değişiklikler, farkına bile varılmayan detaylar. Fakat mutlaka bir başlangıç noktası olmalı, aniden sıçrayan bir mesafe. Aile ve çocuk arasında bir uçurum. Bu uçurum bir kez oluştu mu kopuş sadece devam eder.
Bir insan hayatını çocukluğunda yaşıyor, geriye sadece kırıntıları kalıyor. Çocukluğunda yaşayamayan, kırıntılarla mutlu olmaya çalışıyor.
Zoya, korkunun bir Anka Kuşu olduğunu söylerdi. Bin kez yandığını görürsün ama yine de geri döner.
