Seda
@snk_316
Orhan Pamuk romanlarına bayılıyorum. Çağdaş yazarlardan en sevdiğim yazarlar arasına çok net girebilecek olan Orhan Pamuk’un bu romanı da beni şaşırtmadı. Çok aman aman bir konusu olmamasına rağmen nasıl da kitabın içine çekebildi.
Kitapta Kemal’in hissettiği bütün takıntıları sanki ben de hissettim. Bir zamandan sonra o kadar normalleşmeye başladı ki az kalsın ben de sevgilimle herhangi bir yerde otururken herhangi bir şeyini çalacaktım.
Kitapta sonunda tam her şey yoluna girdi artık mutlu olacağız derkennnn o son ve müzenin kuruluşu can aldı. Sanki müzeyi kurana kadar Kemal’in hayattaki anlam arayışı Füsun iken Füsun’dan sonra yine Füsun’un anıları anlam arayışını çözümlendirmiş, onu hayata bağlamış. Böyle bir anlam kazanmamış olsaydı bu kadar takıntılı bir insanın Füsun’dan sonra intihar etmeyeceğini zannetmiyorum.
İşte burada da birine bağlı ya da birinden bağımsız hayatımızın anlamını bulmalıyız ki hayatımızı sürdürebilelim. Tabii ki de tercihen bu anlam bizimle ilgili, kimseye bağımlı olmayan bir anlam olsa daha iyi olur. Ancak bu her zaman mümkün olamayabilir. Orada da hayatımızın tek bir anlamı olmayacağını, farklı yerlere kendimiz için bölünebilmemiz gerektiğini unutmamamız gerekiyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Güzel bir kitap ama çok fazla ikna etmeye yönelikmiş gibi hissettim. Ayrıca kitapta bahsedilen şeyler her kültür için uygun olamıyor maalesef. Bizimki gibi toplulukçu kültürlerde ilişkileri (özellikle aile) bozmak Batı kültürüyle yetişmiş insanlar kadar kolay değil.
Özet: Mutlu ve sağlıklı olmak için aileyi silip atmak gerekir.
Dostoyevski açık ara en sevdiğim yazar! Bu kitabıyla da beni yine olaya kolayca çektiği, yeri geldiğinde üzdüğü yeri geldiğinde de kahkahalar attırdığı bir klasik.
Öncelikle kitabın baş karakteri Prens gerçekten tam bir budala. Her ne kadar bu sıfattan hoşlanmasa da budala gibi davrandığı için sinirlerimi çok bozdu ve başkası yerine utanma duygusunu bol bol yaşadım. Başkasına acıdığı için aşık olduğunu sanması, Hıristiyan öğretisinde olduğu gibi ona tokat atana diğer yanağını dönüp aşırı bağışlayıcı tavırları bu derece saf insanın olamayacağını düşündürttü. Bir kadının kurtarılmayı beklediğini düşünüp onun için her şeyi geride bırakmasına karşın kadının her zaman Prensi yarı yolda bırakması bu sefer anlamıştır herhalde diye düşündürttü. Ama anlamamış :( Her şeye rağmen yine de okuyun okutturun.
Bu zamana kadar okuduğum diğer Rus roman ve hikayelerine göre ilk defa içten ve sıcak aile ilişkisine sahip bireylerin anlatıldığı bir Rus romanı okudum. Okurken yok canım bu kadar da duygu dolu olamazlar kalıpyargılarına kapılsam da güzel bir deneyimdi.
Benzer bir şekilde oğullarına oldukça fazla bir şekilde saygı ve sevgi duyan iki babanın oğullarının ne kadar farklı olabileceği güzel aktarılmıştır. Başta birbirlerine benzer gibi gözüken iki arkadaş birbiriyle hayat hakkında tartıştıkça aslında ne kadar farklı ve tek taraflı olarak saygısız bir ilişkileri olduğunu fark eder. Bu da herkesin hayatında ilk başlarda kendine çok yakın gördüğü ama tanıdıkça aslında dünyalarının çok farklı olduğunu fark ettiği bireylerle olan ilişkileri gibidir.
Hikayede ana karakter sayılabilecek Bazarov'a ben de tıpkı oradaki köylüler gibi hem nefret hem de sevgi duydum. Bunu çok az karakter başarabilir. Genel olarak hayata bakış açımdan ve inancımdan farklı olarak nihilizmi savunsa da araştırma isteği doğurmuş ve olur da bir gün Bazarov gibi biriyle karşılaşırsam ne kadar aşağılanabileceğimi fark ettirmiştir. Umarım hayatımın Bazarov'uyla karşılaşmam :)
Mükemmeldi. Fransız Devrimini başka bir gözle okumak muhteşem. Zalimliğin ve vahşetin nelere sebep olabileceğini hayal etmek korkunçtu. Bu kitabın sadece bir kez okumayla gerçekten anlaşılabileceğini düşünmüyorum. En kısa zamanda tekrar okumalıyım.
