(...) benim her zamanki talihsiz tavrım, hiçbir zaman tek bir insanı, yani baktığım o insanı görmeyip bağlantılı olabileceği herkesi görmek. Bu daima insanları incelememi zorlaştırıyor. Tıpkı her meseleyi de, öteki tüm olası meselelerle bağlantısı çerçevesinde görmem, görmek zorunda kalmam gibi.
Babamın söylediğine göre sanayicinin köşkünde hiç kitap da yokmuş; tedirgin olmamak için kasten köşkte kitap tutmuyormuş. İnsan kendi başına kalmak istiyorsa, kendi başına kalmak zorundaysa, hiçbir şey kitaplardan daha tedirgin edici değilmiş.
Her gün kendimi bütünüyle inşa ediyor ve bütünüyle yıkıyordum. Kendini kontrol etmek, beyni kullanarak emir verebileceğin ve sana boyun eğen bir mekanizmaya çevirmek bir zevkti.
İnsan ancak bu kontrolle mutlu olur ve kendi doğasını tanırdı. Fakat çok az insan kendi doğasını tanıyordu. Duygularının gölgesinde kalmak, ruhunun normal, kesintisiz karanlığına karşı hiçbir şey yapmamak insanı umutsuzluğa sürüklüyordu. Aklımın hâkim olduğu yerde umutsuzluğun imkânsız olduğunu söyledim.
Hər sabah bir ümid,
Hər sabah yaşam...
Günəşin şəfəqi sulara düşürsə,
Gecələr ulduzlu,
Kəhkəşan sonsuz...
Yaşamaq peşmanlıq deyilsə
Gülümsə, ürəkdən gülümsə...
Çiçəklər açırsa, ümid var
Xoşbəxtlik - bitməyən arzular
Yer ver ürəyində eşqə, həvəsə
Açıb əllərini sonsuz səmaya
Hərdənbir göz vurub ulduza aya
Qulaq ver göylərdən gələcək səsə
Ümid et, dua et, gülümsə...
Taleyin oyunu, bəxtin cilvəsi
Eşqin pıçıltısı, sevgi nəğməsi
Şükr et hər sınağa, şükr et hər dərsə
Həyatı sevməyə səbəblər uydur,
Həyat gediləcək uzun bir yoldur
Ruhunu sığdırma dar bir qəfəsə
Gülümsə, hər zaman gülümsə...
|Cəlil Cavanşir