Tommaso Campanella’nın 1602 yılında yazdığı Güneş Ülkesi (La Città del Sole), dünya edebiyatının en önemli ütopya eserlerinden biridir. Filozof bu eseri din adamlarına karşı çıktığı için atıldığı hapishanede yazmıştır. Kitap, kusursuz, adil ve mutsuzluğun olmadığı hayali bir devleti anlatır.Eser, Cenovalı bir kaptan ile bir şövalye arasındaki diyalog şeklinde ilerler. Dünyayı gezen kaptan, Hint Okyanusu’ndaki Taprobane Adası'nda karşılaştığı sıra dışı bir şehri anlatır. Bu şehir, dairesel yedi surla çevrili, tepesinde dev bir güneş tapınağı olan Güneş Ülkesi'dir.Güneş Ülkesi, Orta Çağ'ın baskıcı ve adaletsiz düzenine karşı yazılmış harika bir özgürlük ve eşitlik çığlığıdır. Ancak günümüz bakış açısıyla değerlendirildiğinde, bireysel özgürlükleri tamamen yok eden, insanı devletin bir dişlisi haline getiren baskıcı (totaliter) bir yapıya da sahiptir. Tolstoy'un Anna Karenina’da işlediği "bireysel duygular ve tutkular", Campanella’nın ideal dünyasında devlet eliyle tamamen yasaklanmıştır.
Resimleyen: Carme Solé Vendrell
Öyküler
1. Bir Salı Günü Öğle Uykusu
2. Kocaman Kanatlı İhtiyar Adam
3. Hayalet Geminin Son Yolculuğu
4. Señora Forbes'in Mutlu Yazı
5. Işık Su Gibidir
6. María Dos Prazeres
Reklam
I. INTRODUCTION: THE PURPOSE OF THE NOVEL
Tess of the d’Urbervilles is Thomas Hardy’s most powerful and controversial novel, written as a direct challenge to Victorian moral, religious, and sexual values. Through the life of Tess Durbeyfield, a poor rural woman, Hardy exposes the cruelty of a society that equates female worth with sexual “purity,” excuses male transgression, and disguises injustice as moral order.
Hardy does not present Tess as a fallen woman seeking redemption. Instead, he presents her as morally pure from beginning to end, and argues that the true corruption lies not in Tess, but in the social systems that destroy her.
II. DETAILED SUMMARY (WITH SPOILERS)
1. Origins and the Weight of Ancestry
Tess Durbeyfield is the eldest daughter of a poor rural family in Wessex. Her life changes when her father learns that they may be descended from the ancient aristocratic d’Urberville family. This discovery fills her parents with ambition and false hope, while Tess herself feels unease rather than pride.
When Tess accidentally causes the death of the family’s horse, Prince—their sole means of livelihood—she feels intense guilt and responsibility. This event, driven by chance rather than moral fault, sets the tragic pattern of her life: random misfortune followed by self-blame.
To help her family recover financially, Tess is sent to seek help from the wealthy d’Urbervilles—unaware that they are not true aristocrats, but merely have purchased the name.
2. Alec d’Urberville and Sexual Violation
At Trantridge, Tess meets Alec d’Urberville, a manipulative and predatory man who immediately fixates on her. Despite Tess’s repeated resistance and discomfort, Alec pursues her relentlessly.
The pivotal event of the novel occurs when Alec sexually violates Tess in
Meleğin Şeytanı ya da Şeytanın Meleği
John Langdon'ın Good and Evil tablosu tablosunu Robert Langdon yorumluyor, kitabın tek cümlelik anlatımı sayılabilir yani kitap yazarın diğer eserleri gibi okuduğundan fazlasını vermiş oluyor! Dil kısmında yeterince iyi değil ama verdikleri yeterliliği aşıyor. Kitabın adı Angel and Demon Angel and Devil, Satan, Evil, Adversary değil, bu bile çok fazla anlam taşıyor. Daimon saf kötü müdür ki? Bu yüzden Angel ile aynı yerde durabilecek romana en uygun kelime Demon ancak keşke kitabın adıyla gelen tanımlayamayacağım beklenti sonlara doğru beni kemirmeseydi. Başka daha iyi adı olabilirdi, bu da çok iyi ama yazardan beklediğim başkaydı yine de temelde unsurun bilim mi din mi sorusundan öte oluşuyla paralellik gösteren bir ada sahip olması muhteşem!
Kitapta karşıma çıkan ambigram, kendisini kendimce oluşturmaya çalıştığım yıllardan sonra tekrardan görmek, uzak ve geride kalmış sandalın arkasından rüzgarın esmemesini dilemek gibiydi. Rüzgarı boşverdim, sandalda takılı kaldım ve kitap gölü bana tekrardan hatırlattı, sanki rüzgar esintisini arzulayacaktım bir an. Amerikalı tipograf John Langdon'ın varlığıyla da bu sıralar karşılaştım, ad benzerliklerine şaşmamak gerek ki kitabın kurgusu Gérard Genette'nin Palimpsestes'teki yaratıcılık kavramına örnek teşkil ediyor.( Açıkçası Gérard Genette'nin Palimpsestes eseri Fransızca olarak elimde ve çevirisi lazım bu yüzden ana fikriyle yetiniyorum. )
Diğer kitaplarında da çokça karşılaştığım bir konu var, verilen bilgilerin kaçının doğru ya da gerçek olup olmaması. Bu yönünden kitabın okurken sorgulamayı kafamıza vura vura hatırlatıyor olduğunu söyleyebilirim. Bunlardan biri şu diyalog olmalı:
"Sürekli kiliseye gidiyorum ve pek de güneşe tapınmaya rastlamıyorum!"
"Gerçekten mi? Peki, yirmi beş aralıkta neyi kutluyorsunuz?"
"Noel'i. Hz.
Geriye Dans Edenler Kaldı – Ebru Güneyan
(Sole Yayınları, Ekim 2025)
Ebru Güneyan’ın "Geriye Dans Edenler Kaldı" adlı kitabı, küçürek öykü türüne şiirsel bir derinlik kazandırıyor. Dili imgelerle kurulu; her öykü, kısa ama etkili bir çağrışım alanı yaratıyor. Güneyan, anlatıyı düz çizgide ilerletmek yerine, duygu ve sezgiyi ön plana çıkaran şiirsel bir biçimi tercih ediyor.
Kitaptaki metinlerde düşle gerçek, kırılganlıkla direnç iç içe geçiyor. Sekizinci Günah’ta kırmızı bir yağmurun altında çoğalan gölgeler; Kod Adı Baba’da yıkıntılar arasında kendine bakan bir yüz; Sosyal Kelebek’te renklere dönüşen benlik; Derin Kuyu’da içe çekilen bir hafıza; Elif’te hatıranın sıcak sızısı... Her biri insanın iç dünyasına, belleğe ve varoluşun sarsıntılarına kısa ama yoğun dokunuşlarla yaklaşıyor.
Geriye Dans Edenler Kaldı, biçimsel cesareti ve şiirsel diliyle küçürek öykünün sınırlarını genişletiyor.
Ebru Güneyan, her satırda kelimenin ağırlığını duyuran bir anlatı kurmuş.
Bu kitap, kısa biçimin içinde derin anlamlar arayan okurlar için güçlü bir keşif.
Muraz Arslan
Cesare Pavese'nin "Yalnız Kadınlar Arasında" (orijinali: Tra donne sole, 1949) İtalyan edebiyatının en önemli eserlerinden biri ve Pavese'nin son romanıdır. Yazar, bu kitabı yayımladıktan yaklaşık bir yıl sonra, 1950 Ağustos'unda intihar etmiştir. Roman, hem otobiyografik unsurlar taşır hem de Pavese'nin en olgun, en acımasız ve en kadın gözlemci eseridir.
1940'ların sonundaki Torino'sunda geçer. Başkarakter Clelia, Roma'da başarılı bir moda evinde çalışan genç bir kadındır. Doğduğu şehir Torino'ya, zengin müşteriler için bir butik açmak üzere geri döner. Yüksek burjuvazi ve zengin sanayici ailelerin dünyasına girer; partiler, balolar, otel lobileri, gece kulüpleri arasında bir grup "yalnız kadın"la tanışır. Bu kadınlar para, statü ve görünürde özgürlük içinde olsalar da derin bir boşluk, intihar eğilimi, yapay ilişkiler ve varoluşsal yalnızlık içindedirler.Clelia ise "işçi sınıfından gelip yükselmiş" biri olarak bu dünyaya hem içeriden hem dışarıdan bakar; ne tam kabul görür ne de tamamen yabancı kalır. Bu ikircikli konum, romanı çok katmanlı kılar.
Temalar
Yalnızlık: Pavese'nin hayatı boyunca işlediği ana tema. Zenginlik, güzellik, sosyal statü bile insanı yalnızlıktan kurtaramaz.
Sınıf farkı: Fakir mahallelerle zengin villalar arasındaki uçurum, Clelia'nın gözünden sert bir şekilde çizilir.
Kadınlık durumu: 1940'ların sonunda İtalya'sında kadınların (özellikle üst sınıf kadınların) hapsolduğu yapay, süslü ama boş dünya.
İntihar: Roman boyunca sürekli bir gölge gibi dolaşır (gerçek hayatta da Pavese'nin sonu böyle olmuştur).
Şehir ve taşra: Torino'nun savaş sonrası soğuk, gri, yabancılaşmış atmosferi çok güçlü betimlenir.
Üslup ve özellikleri
Soğuk, nesnel, neredeyse sinematografik bir dil kullanır.
Diyaloglar çok gerçekçidir; İtalyanca orijinalinde Torino
Reklam
Reklam