l──୨ৎ──l
@somefeeling
𓇼 𓇼 𓇼
Kendinde inkar ettiğin şey nedir? Kötü, aşağı ve kabul edilemez
olarak algıladığınız her şey, gölgenizi oluşturan şeydir. Kendinizle
ilgili bilinçli tutumunuzla uyumlu olmayan bir şey varsa, bu sizin
karanlık tarafınızdır. O sizin reddedilmiş benliğinizdir – artık size ait
olduğunu iddia etmediğiniz parçalarınızdır. Bu parçalarımız hiçbir
yere gitmiyor. Onları kovmak için elimizden geleni yapsak da, gerçek
şu ki onlardan kurtulamayız. Bilinçaltımızın bir parçası olarak
kalırlar.
Karanlık tarafınızı ortadan kaldıramayacağınızı anlayın. Bunun
yerine, esmer erkek veya kız kardeşiniz olarak sizinle kalır. Karanlık
benliğimizi göremediğimiz zaman, işte o zaman sorun baş gösterir.
Peki nasıl doğar?
Bir çocuk hayal etmeni istiyorum - seninki ya da tanıdığın biri
olabilir. Çocuğa başkalarıyla oynadığınız her baktığınızda, sevgi,
nezaket ve cömertlik görürsünüz. Ama tüm görebildiğin bu mu?
Gerçek şu ki, açgözlülük, öfke ve bencillik de göreceksiniz.
Tıpkı onlar gibi, kendimizin aydınlık ve karanlık tarafına sahibiz.
Hepimizin ortak insanlık olması bu duygular sayesindedir. Bununla
birlikte, büyüdükçe başka bir şey olur - iyilikle bağlantılı özellikler
kabul edilir ve kötüyle ilişkilendirilenler reddedilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ne var ki, Harry kavuştuğu özgürlüğün ortasında
ansızın şunu fark etmişti ki, özgürlüğü ölümdü; tek başına kalmış, dünya onu korkunç şekilde kendi
haline bırakmıştı; insanlar onu ilgilendirmekten çıkmış, hatta kendisi bile kendisini ilgilendirmez
olmuştu; dış dünyayla ilintisizliğin ve yalnızlaşmanın giderek büyüyen havasızlığında yavaş yavaş
boğulmaya başlamıştı. Çünkü artık ortada öyle bir durum vardı ki, yalnızlık ve bağımsızlık, isteği ve
amacı olma özelliğini yitirmiş, onun yazgısına ve mahkûmiyetine dönüşmüştü. Bir dilek dile denmiş,
o da dilemişti ve dilenen dilek bundan böyle geri alınacak gibi değildi; içi özlem ve iyi niyetle dolup
taşarak kollarını uzatıp, bağlanmalara ve birlikteliklere hazır olduğunu açıklaması boşuna zahmetti,
artık tek başına bırakılmıştı. Öte yandan, insanların kendisinden nefret ettiği ve hoşlanmadığı da
söylenemezdi. Hatta pek çok dostu bulunuyor, pek çok kişi ona sevgi duyuyordu. Ama çevresinden
sempati ve güler yüz dışında bir başka şey gördüğü yoktu. Davetler, armağanlar, sevimli mektuplar
alıyorsa da, kimse yanına fazla yaklaşayım demiyor, o da kimseyle bağlantı kuramıyor, yaşamını
paylaşmaya istekli ve yetenekli biri çıkmıyordu. Yalnızlık atmosferiyle, sessiz bir atmosferle sarılıp
kuşatılmıştı; çevre elinden kayıp gitmiş, başkalarıyla ilişki kurmasını önleyen ve hiçbir istemle,
hiçbir özlemle giderilemeyen bir güçsüzlük üzerine çullanmıştı.
