Bu karanlık gidişatı durdurmanın tek bir yolu var: gerçek iman ehlinin uyanışı.
Bu uyanış; hayatı, ticareti, aileyi, adaleti ve insan ilişkilerini modern dünyanın dayatmalarına göre değil, Kur’an’ın hakikatlerine göre yeniden tanımlamaktan geçer.
Müslüman, sistemin ürettiği kavramlarla düşünmeyi bıraktığı ve kendi aslına döndüğü an, bu sömürü düzeninin dişlileri kırılacaktır.
Müslüman, sistemin ürettiği kavramlarla düşünmeyi bıraktığı ve kendi aslına döndüğü an, bu sömürü düzeninin dişlileri kırılacaktır
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Sistem içi Müslümanlık" Tehlikesi
En can alıcı tespit bu: "Kapitalist kapitalisttir, İslam olmak başka bir şey..."
Bugün küresel sistemin en büyük hedefi, İslam’ın o devrimci, adil ve sömürü karşıtı özünü boşaltmaktır. Kendi çarklarını döndürecek, faizi, lüksü, adaletsizliği ve tüketim çılgınlığını meşrulaştıracak bir "ılımlı" veya "sistemle uyumlu" Müslüman profili üretmek istiyorlar. Özü bozulmuş, sadece şekilden ibaret kalmış bir inanç, maalesef bu "İkinci Roma" tezgahının bir parçası haline getirilmeye çalışılıyor.
Medeniyetlerin Kurucu Cevheri Olarak Göç ve Modern Dünyanın Sınıfsal Buhranı
İnsanlık tarihi, özü itibarıyla mekân ile kurulan bağın, yer değiştirme arzusu ve mecburiyetiyle şekillendiği dinamik bir süreçtir. Makro-tarihsel perspektiften bakıldığında, medeniyetlerin doğuşu, gelişimi ve dönüşümü her zaman kitlesel nüfus hareketlerinin bir neticesi olmuştur. Bugünün Avrupa kıtasının etnik, kültürel ve siyasi haritasını çizen Kavimler Göçü, bu döngünün en somut örneklerinden biridir. Benzer şekilde, bin dörtyüz doksan iki yılında başlayan Coğrafi Keşifler; açlık, salgın hastalıklar ve kıtlık kıskacında kırılan Avrupa’yı yeni kıtaların kaynaklarıyla besleyerek tarih sahnesinde merkezî bir güce dönüştürmüştür. Antik çağın mitolojik ve siyasi hafızasında da durum farklı değildir; Truva’nın yıkılışının ardından Akdeniz’i aşarak İtalya kıyılarına ulaşan sığınmacıların yerel halkla bütünleşmesi, tarihin gördüğü en organize devlet yapısı olan Roma İmparatorluğu’nun temellerini atmıştır. Bu doğrultuda göç, medeniyetlerin taze kanı, felsefi ve bilimsel inovasyonun yegâne motorudur. İstanbul’un fethiyle birlikte Batı’ya geçen Bizanslı bilginlerin İtalya saraylarında ağırlanarak Rönesans’ı tetiklemesi yahut yirminci yüzyılda Ortadoğu ve Avrupa’dan Amerika’ya göç eden Yahudi bilim insanlarının modern bilimi inşa etmesi, göçün dönüştürücü gücünün tescilidir. Günümüzde de teknoloji merkezlerinden küresel araştırma laboratuvarlarına kadar uzanan entelektüel üretim, bu kadîm geleneğin devamıdır.
Sınırları aşan bu nitelikli insan sirkülasyonu, tarih boyunca sadece devletler düzeyinde değil, evrensel nitelikteki sivil kurumsallaşmaların da temelini oluşturmuştur. Bunun en belirgin tarihsel örneği, kökenleri orta çağın seyyah taş ustalarına dayanan masonluk teşkilatıdır. Operatif dönemde
İnsanlık Tarihinin Kadîm Motoru Olarak Göç ve Modern Dünyanın Ontolojik Buhranı
İnsanlık tarihi, özü itibarıyla mekân ile kurulan bağın, yer değiştirme arzusu ve mecburiyetiyle şekillendiği dinamik bir süreçtir. Makro-tarihsel perspektiften bakıldığında, medeniyetlerin doğuşu, gelişimi ve dönüşümü her zaman kitlesel nüfus hareketlerinin bir neticesi olmuştur. Bugünün Avrupa kıtasının etnik, kültürel ve siyasi haritasını çizen Kavimler Göçü, bu döngünün en somut örneklerinden biridir. Benzer şekilde, bin dörtyüz doksan iki yılında başlayan Coğrafi Keşifler, açlık, salgın hastalıklar ve kıtlık kıskacında kırılan Avrupa’yı yeni kıtaların kaynaklarıyla besleyerek tarih sahnesinde merkezî bir güce dönüştürmüştür. Antik çağın mitolojik ve siyasi hafızasında da durum farklı değildir; Truva’nın yıkılışının ardından Akdeniz’i aşarak Latium kıyılarına ulaşan sığınmacıların yerel halkla bütünleşmesi, tarihin gördüğü en organize devlet yapısı olan Roma İmparatorluğu’nun temellerini atmıştır. Bu doğrultuda göç, medeniyetlerin taze kanı, felsefi ve bilimsel inovasyonun yegâne motorudur. İstanbul’un fethiyle birlikte Batı’ya geçen Bizanslı bilginlerin İtalya saraylarında ağırlanarak Rönesans’ı tetiklemesi yahut yirminci yüzyılda Ortadoğu ve Avrupa’dan Amerika’ya göç eden Yahudi bilim insanlarının modern bilimi inşa etmesi, göçün dönüştürücü gücünün tescilidir. Günümüzde de Silikon Vadisi’nden küresel araştırma laboratuvarlarına kadar uzanan entelektüel üretim, bu kadîm geleneğin devamıdır.
Ancak geçmişteki bu kurucu dinamiklere rağmen, modern Batı dünyasının göçü varoluşsal bir tehdit ve kriz olarak kodlamasının arkasında, kitlelere sunulan popülist güvenlik söylemlerinin çok ötesinde derin felsefi, sosyolojik ve ekonomi-politik nedenler yatmaktadır. Bu buhranın ilk katmanı,
Sistemlerin ve devletlerin..
Gerçek sömürüsü..
Ekonomik ya da siyasi değildir..
Toplum üzerinde gerçek sömürü..
Psikolojiktir..
Psikolojik sömürü..
Hiç kimsenin..
Kendisi olmasına..
İzin verilmemesidir..
Bireyliğin kabul edilmemesidir..
Farklı düşüncelerin reddidir..
Devlet..
Senin kimliğini ve kişiliğini..
Dayatmaları ile..
Kendi rengine boyamaya çalışır..
Sana olan saygısı..
Sana sunulan..
Çizgilere uyduğun kadardır..
Sana eğitim adına..
Öyle şeyler empoze edilir ki..
Birey ve kendin olmak yerine..
Toplumun bir parçası olursun..
Ve bununla da gurur duyar..
Farklı olanları taşlarsın..
İnsanlara olan saygın..
Artık sistem üzerinden olur..
Çoğunluğunun..
Benimsediklerini benimser..
Eleştirenleri ise..
Düşman görürsün..