04:12, Zemin Kat
Florasan lambanın stabil vızıltısı, kahve otomatının plastik bardağı hazneye düşürürken çıkardığı o mekanik sesle bölünüyor. Sabaha karşı sıfır dört on iki. Kampüs kütüphanesinin zemin katı, finallere bir gün kala uykusuzluktan gözleri kanlanmış, kafein ve dedikoduyla ayakta kalan yirmi yaş grubunun panayır yeri. Plastik masanın etrafında beş kişiyiz. Önümdeki anayasa hukuku notlarının üzerine, karton bardaklardan sızan kahve halkaları yapışmış. Konuşma, son iki saattir olduğu gibi yine aynı iki eksen arasında, bir sarkaç gibi gidip geliyor: Üst dönemden birinin ev partisinde yaşananlar, kimin kiminle arkadaki odaya geçtiği ve ertesi sabah geriye kalan o çiğ, estetikten yoksun detaylar. Masadakilerle aynı yaştayım, kağıt üzerinde yirmi birim; ancak onların o vahşi anlatma arzusuyla mahrem olanı masaya meze yapışlarını izlerken, içimde otuzlarında bir kadının bıkkınlığı ve mesafesi var. Kurulan her cümlenin, havaya fırlatılan her kahkahanın aslında bir üstünlük kurma ya da kendi içlerindeki o derin yetersizliği kapatma çabası olduğunu görmek için akranlarımın o gürültülü dünyasına ait olmamak, o zihinsel mesafeyi korumak yetiyor. "Şuna baksanıza," diyor yanımdaki, çenesini otomatların arkasındaki koridora doğru uzatarak. Bakışlar tek bir noktada kilitleniyor. Koridorun sonundaki masada tek başına oturan, hırkasının kolları ellerini kapatmış, saçları darmadağın bir kız öğrenci var. Önündeki kalın kitaba gömülmüş, dünyadan habersiz not alıyor. Masadaki ses tonları aniden vites yükseltiyor. Kelimeler hafif birer alayla başlıyor, saniyeler içinde acımasız birer infaza dönüşüyor. Kızın giydiği eski hırkadan girip, kampüsteki yalnızlığından çıkıyorlar. O isimsiz, zararsız kıza yöneltilen bu kolektif gaddarlık, masadakileri birbirine bağlayan yegane tutkal o an. Birini
"Tepkisizlik, öncesinde çok çabalamış kişinin son raddesidir."
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Milli takımın dünya kupasında attığı en son gol, ilham mansızın golü. Yıl 2002. Doğru okudunuz,,, 2002. Youtubeda bunlarıda söyle merih
kaostan beslenmek bu baronların mesleği
...bir para baronu, büyük hırsız recepcius tayyubius halka bir konuşması sırasında şunları söylüyor: "güvenlik bizim için en önemli konudur. milletimizin can güvenliği hususunda son derece hassas davranıyoruz. terör eylemleri, bombalı saldırılar, kundaklamalar, bireysel saldırılar en önemli konularımızdır".. evet siyasi egemenliğinin ve iktidarının sürdürülmesi konusunda recepcius tayyubius son derece hassas adımlar atmakla ünlü biridir. güvenliğimizin sağlanması konusunda sizlerden oy bekliyor. ama gözden kaçan önemli bir sorun var, onun en iyi yaptığı iş önce kaos yaratıp ortamı germek toplumdaki güven duygusunu sarsmaktır, sonra da kendi yarattığı kaosu kendisi düzelteceğinin sözünü vererek partisine oy toplamayı iyi becerir.
Siyaset
28.10
​"Eğer görmek istersen son kez bak semaya, Aşk zaten gönüldedir, gerek yok ricaya."
Şarkı
“Sana son mektubumu ayağı kırık bir at getirecek. Beni unut, atı da vurman gerekecek.”
Alıntı