Hiç durmadan kendi beynimin kuyruğunu kovalıyor, yeni yeni duygudurumlarına, yeni yeni yaşantılara dalıyor, sonra da çıkmaya çabalıyorum. Yenilikler “yeni” olma niteliğini ve parıltısını kaybettikçe, derinliğine inmeden üst üste yığılan yaşantılar anlamsızlaşıyor ve son perdeyle, yeni bir dipte yeni bir benle tanışıyorum.