Her yolculuğun bir sonu vardır. Bu
son bazen, bir akarsuyun çöllerde
kayboluşu gibidir. Hatırada nam ve
nişan bırakmayan bir unutuluştur.
Yolculuk bazen de bîr perişanlıkla
biter. Ve yolcu, Ömrünün sonuna
kadar bu maceranın hata ve sevabım,
nefsiyle çözümlemeye uğraşır.
Bazen de son, bir zaferdir. Gerçi yollar
mihnetlerin, çilelerin imtihanları İçinde
geçilmiştir. Ama sonunda, yol yolcuya
yenilmiş ve zafer perisi, kendini
kendisine lâyık olana teslim etmiştir.
Sürekli sorun çözmeye koşturmanız, yapmanız gereken şeyi ilk aşamalarda yapmadığınızın ve bir şeyleri kontrol altında tutulmaları iyice zorlaşana kadar kendi haline bıraktığınızın işaretidir.
Bu gelimli gidimli, son ucu ölümlü dünyada kötülüğün ne yarari var?
Hayatı boyunca birçok rezalete tanık olmuştu, bok yoluna giden herifler, batağa yuvarlanan gözü yaşlı kızlar, hiç uğruna ölmüş kızlar: Söyleyecek hiçbir söz bulamadığı benzer durumları çok görmüştü.
Bakışlarında acı bir ifade, kafasında kinik bir duygu yer almıştı. Onun için yaşam artık değişik bir karaktere bürünmeye başlamıştı.
Son on senesiyle filan bunu yapmış iste- kendini bir doktora dönüştürmüş.On yıl önce o ve bu doktor aynı durumdaydı.
