Popüler bir kitap olduğu için merak edip okudum gerçekten de farklı ve akıcıydı. Başkarakterimiz Millie hizmetçi olarak bir evde çalışmaya başlar sabıkalı olduğu için de bu işten vaz geçemez. Patronu Andrew'a da ilgi duymaya başlar. Olaylar da öyle gelişiyor yalnız kitap çok ters köşelerle doluydu. İlk başlarda kitap çok basit ilerliyordu ama sonlara doğru çok farklı şeyler oldu sırlar ortaya çıktı diyebilirim. Ben bahçıvan Enzo karakterini beğendim, yardımsever ve anlayışlıydı.
Spoiler olacak şimdi ama kitapta bir tane ruh hastası yokmuş 2 tane varmış meğerse. Millie de bildiğin sinir hastası son yaptığı şey bana çok fazla geldi 4 tane diş çok değil mi? Tamam o kişi de hak ediyordu ama bu kadarını değil sanki ya. Sonunu böyle beklemiyordum.
Kitabın konusu: Japonya'da gerçekleşen bir tren kazası sonucu birçok kişi hayatını kaybetmiştir. Bir süre sonra etrafta bir dedikodu yayılmaya başlar. Tren kazanın yaşandığı istasyon açılana kadar yolculuğuna devam etmektedir ancak bu treni yalnızca o kazada yakınlarını kaybedenler görebilmektedir.
Yüreğim burkuldu. Her hikaye birbirinden etkileyiciydi benim için. Toplamda 4 hikaye vardı ama yazar duyguları çok iyi aktarmıştı. Daha da uzun olmasını kesinlikle isterdim. Ve belki de bu kadar kalp kırıklığına dayanamaz, en sonunda ağlayabilirdim de! Sevdiklerimizin değerini öldükten sonra anlama teması cidden hoşuma gidiyor ve ders niteliğinde hissettiriyor. Ayrıca kitap cidden akıcıydı. Bu yönünü de çok sevdim. Bazen bir hikayenin kahramanını diğer hikayede de görebiliyorduk. Onlar da çok güzel işlenmişti. +13 bir kitap diyebilirim.
Spoiler olabilecek yorumuma gelirsek özellikle ilk hikaye beni çok etkiledi. Hikaye olarak da daha uzundu zaten. Ama diğer hikayelerin de güzel olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Özellikle hüzünlü bir moddaysanız ya da ağlamak istiyorsanız daha da okunabilir bir kitap haline geliyor. Nemoto'ya ve nişanlısına, Sakamoto ve babasına, Takako ve Kazukuyi'ye, Kitamura'ya ve eşine cidden üzüldüm. Ve burda da anmak istedim.
Kesinlikle tavsiye edebileceğim ve tekrar okumak isteyeceğim bir kitap! Bugünlük yorumum bu kadar, kendinize iyi bakın!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı hikayeler yarım kalmaz,sadece kalpte iz bırakarak tamamlanır
"Bir Kürt sevdim - Veda", Yazar, sade ama etkileyici diliyle okurun kalbine dokunmayı başarıyor. Karakterlerin içsel çatışmaları o kadar gerçek ki, kendinizi bazen Gülşah'ın yerinde, bazen Şahin'in vicdanında buluyorsunuz..
Gülşah ve Şahin'in acılya yoğrulmuş, ama sevgiyle direnmiş hikâyesine son bakış. Bu kitap, sadece aşkı değil; gururu, pişmanlığı, cesareti ve yeniden doğmayı anlatıyor.
.Şimdi, elimde kitabın bıraktığı o büyük boşluk ve üçünçü kitabı sabırsızlıkla beklemenin heyecanı var. Acaba yazar bu hikayeyi nereye taşıyacak? Bu sancılı, bu derin yaranın üzerine nasıl bir merhem sürecek?
"Bir Kürt sevdim - Veda", bir aşk hikayesiden çok daha fazlası...
Bazı vedalar susarak, bazıları ise içe gömülerek yapılır. Bu kitapta ikisinide bulacaksın.
Jane bacım yine döktürmüş.kalemine kurban.bide bizden rica etmiş napalım artık konuşmayalım da taşa dönelim.josh ve meave’in bizi geri gerim geren kaplumbağa hızında ilerleyen ilişkisinden bahsetmeyelim o halde.ama cinayet çok iyi kurgulanmış.otel odasında içeriye giren çıkan olmadığı halde halde bir ceset bulunur.başta intihar gibi düşünülsede kısa sürede cinayet olduğu anlaşılır. kurban odaya girdiğinde kamera kayıtlarına göre onu son canlı gören kişide cesedi bulan kişide masumdur.o halde katil kim olabilir?
Selam.
Normalde kitap yorumlarımı bu üslupla hazırlamam. Ama Petrikor bende öyle bir iz bıraktı ki, bu kez okurken zihnimden geçenleri sanki bir dış ses anlatıyormuş gibi yazmak istedim.
#kitapyorumu
Okur, kitabı en güvenli alanında; evinde, sakinliği bulduğu ilk fırsatta, köpüklü orta şekerli kahvesi eşliğinde okumaya başladı.
İlk işi kitabın adı olan Petrikor’un anlamına bakmak oldu. Sonra kendisinin de bir pluviyofil olduğunu öğrendi ve sayfaların arasına daldı.
Metaforlar, iç monologlar ve adamla kadını sembolize eden gezegen paradoksu arasında kayboldu. Sanki her cümlenin altında başka bir cümle, her paragrafın içinde keşfedilmeyi bekleyen yeni bir anlam saklıydı.
Neden yazar mahlas kullanmıştı? Okurun kafasında sayısız teori oluştu. Ayrıca kitaptaki adam ve kadın karakterlerin bu obsesif tavırları gerçekten nevrotik bir zihin yapısından mı kaynaklanıyordu, yoksa bunun altında bambaşka bir sebep mi vardı?
Okurun zihni sürekli Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi’ne gidiyordu. Oradaki, sevdiği kadının dokunduğu her nesneye anlam yükleyen, aşkı giderek bir takıntıya dönüştüren karakteri hatırladı. Bu kitaptaki adamda da aynı durum mu söz konusuydu?
Bu yüzden kitabı sık sık elinden bıraktı. Düşündü, analiz etti, hissettiklerini kendi içinde tarttı. Kitap okuru yoruyordu ama okur Başak burcuydu; detayları, ince ipuçlarını ve satır aralarına gizlenen anlamları seviyordu.
Okur, okuduklarının yaşanmış hislerin izlerini taşıdığını daha ilk sayfadan itibaren sezmişti. Bu yüzden zihni hiç susmadı. Sayfalar ilerledikçe gerçekler tüm çıplaklığıyla karşısına çıktığında, kitaba bambaşka bir yerden bakmaya başladı; daha çok hissederek, daha çok empati kurarak, daha çok insan olmanın kırılganlığını düşünerek…
Finali ise taş basamakların üzerinde, şehre kuşbakışı bakan masmavi
Bir türlü sırasını tutturamadığım 
Ayfer Tunç kitaplarından aslında serinin 2. Kitabını ben en son okuyorum. İlk olarak 
Osman kitabından yani son kitaptan başlamış sonra 
Kapak Kızı okumuştum. Ki ilk kitap buymuş. Ve yanlış giden gömleğin düğmeleri gibi son olarakta bu kitabı okudum.
Diğer ikisini beğenmiştim her ne kadar konusu tarzım olmasa da. Bunu da beğenecektim ama bu kadar küfür etmeseydi…
Yani küfürden zaten hoşlanmıyorum hele kitap içinde… hadi bir iki tanesine artık alıştık okuyoruz bir şekilde ama kitap boyunca küfürler argolar diğer kısımlarından bahsetmiyorum bile…
Bana göre değilmiş elimde gezdireceğim önereceğim ve insan içinde hele okulda öğrencilerimin yanında okuyacağım bir kitap değilmiş…
Öğrenciler neler biliyordur diye düşünebiliriz ama onların bilmesi ve hatta konuşması bile önemli değil benim onlara önermem ya da göstermem kendi adıma çok uygun olmaz diye düşünüyorum..
Hikayesi, sürükleyiciliği ve küfür dışında anlatımı bile zevkliydi ama
Tavsiye edemiyorum
Ayfer Tunç kitaplarından aslında serinin 2. Kitabını ben en son okuyorum. İlk olarak Osman kitabından yani son kitaptan başlamış sonra Kapak Kızı okumuştum. Ki ilk kitap buymuş. Ve yanlış giden gömleğin düğmeleri gibi son olarakta bu kitabı okudum.
Diğer ikisini beğenmiştim her ne kadar konusu tarzım olmasa da. Bunu da beğenecektim ama bu kadar küfür etmeseydi…
Yani küfürden zaten hoşlanmıyorum hele kitap içinde… hadi bir iki tanesine artık alıştık okuyoruz bir şekilde ama kitap boyunca küfürler argolar diğer kısımlarından bahsetmiyorum bile…
Bana göre değilmiş elimde gezdireceğim önereceğim ve insan içinde hele okulda öğrencilerimin yanında okuyacağım bir kitap değilmiş…
Öğrenciler neler biliyordur diye düşünebiliriz ama onların bilmesi ve hatta konuşması bile önemli değil benim onlara önermem ya da göstermem kendi adıma çok uygun olmaz diye düşünüyorum..
Hikayesi, sürükleyiciliği ve küfür dışında anlatımı bile zevkliydi ama
Tavsiye edemiyorum