Geç bir kahvaltının ardından babam bulmaca üzerine bulmaca çözmeye, annem de çamaşıra girişmişti. Bütün orta sınıf çalışanları gibi iş günlerini hafta sonunu bekleyerek, hafta sonunu da iş günlerini özleyerek geçiriyorlardı. Ömürlerinin son dakikasının nasıl geldiğini anlayamayacaklardı bile. Sistemin zaferi.
Sanki çözmesi gereken bir bulmaca bir daha düzelmemek üzere karmakarışık olmuş gibiydi ya da ne zamandır aradığı, izini sürdüğü porselen yoktu da yerinde sadece kırık cam parçaları kalmıştı, üstelik her cam parçasını toplamak için yere eğilmek zorundaydı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir gün bir kadın çıksa karşıma, o kadını sevsem, o kadınla yaşasam hep, hayat birden ne kadar kolaylaşır! Ne kadar iyi olurdu..." diye düşündü hüzünle ama bir yandan da kendi kendiyle alay ederek. Sanki çözmesi gereken bir bulmaca bir daha düzelmemek üzere karmakarışık olmuş gibiydi ya da ne zamandır aradığı, izini sürdüğü porselen yoktu da yerinde sadece kırık cam parçaları kalmıştı, üstelik her cam parçasını toplamak için yere eğilmek zorundaydı.
Bir sayının on üçüncü kuvvetten kökü kendisiyle aynı son basamağa sahiptir.
Dedemde vefat ettiği gün bulmaca çözüyordu.bunu okumak bana zordu
Babamın son günlerinde çözdüğü bulmacaları içeren birkaç gazeteyi sakladım. Bu sonuncularından biri olmalı tarihe bakılacak olursa belki sonuncusu. Bir yere kadar doldurulmuş onun iri harfli temiz ve kararlıya yazısıyla.Aramızdan ayrılmadan 2 gün önce...
"Kardeşim babamı son kez görmeye geldiğinde, sondan sadece iki gün önceydi. Biraz bez almak için dışarıya çıkmıştım. Döndüğümde kardeşimin de, tıpkı benim bulmaca çözmek veya kitap okumak için yaptığım gibi, yanına uzandığını gördüm. Hastanın yanına uzanmakta, onun yatay dünyasına dâhil olmakta doğal, içten gelen bir dayanışma var. Sağlıklı kişinin daima yukarıdan bakan (üstten bakan her bakış az çok otoriterdir) dik duruşunu terk etmek, yatanla eşitlenmek, ondan artık esirgenen dikeyliği paylaşmak. Ve artık ölümün ağır nefesini alabildiğin o yerde onunla birlikte olmak. Babamın yanında sırtüstü yatan nöbetçiler gibi uzanıyorduk, ölüme onu hâlâ teslim etmediğimizi göstermek için, ya da, mümkünse, onu kandırıp buradan alabileceği hiç kimsenin olmadığına inandırmak için - biz öylece uzandık ve muhabbet ediyoruz sadece. Kendimi sağlıklı kişinin bedeninden hastanın bedenine görünmez bir hayat akışı olduğuna inandırmaya çalışıyordum."
(Bahçıvan ve Ölüm, Georgi Gospodinov, çev. Hasine Şen Karadeniz, Metis Yayınları)
