Sonja onu bıraktığında Ove ölmedi. Sadece yaşamayı bıraktı.
Yas da garip şey.
Her insanın savaşacak bir şeylere ihtiyacı vardı ve Sonja iyilik için, hiç sahip olamayacağı çocuklar için savaşıyordu. Ove ise Sonja için savaşıyordu.
Çünkü şu koca dünyada bildiği tek şey buydu.
Reklam
"Bir insanı sevmek, bir eve taşınmak gibidir," derdi Sonja. İlk başta ondaki bütün o yeniliklere aşık olursun, her sabah tüm bunların sana ait olduğuna hayret eder, her an birinin içeri dalıp korkunç bir hata yapıldığını, aslında senin böyle harika bir yerde yaşamaman gerektiğini söyleyeceğinden korkarsın.
Sonra yıllar geçer, duvarlar yıpranır, ahşabın orası burası aşınır ve sen o evi kusursuz olduğu için değil, bilakis kusurları için sevmeye başlarsın. Her köşesini öğrenmişsindir artık.
“Bir insanı sevmek, bir eve taşınmak gibidir,” derdi Sonja. “İlk başta ondaki bütün o yeniliklere aşık olursun, her sabah tüm bunların sana ait olduğuna hayret eder, her an birinin içeri dalıp korkunc bir hata yapıldığını, aslında senin böyle harika bir yerde yaşamaman gerektiğini söyleyeceğinden korkarsın. Sonra yıllar geçer, duvarlar yıpranır, ahşabın orası burası aşınır ve sen o evi kusursuz olduğu için değil, bilakis kusurları için sevmeye başlarsın. Her köşesini öğrenmişsindir artık. Soğukta kilide sıkışmaması için anahtarı nasıl tutman gerektiğini, hangi tahtanın üstüne basıldığında hafifçe esnediğini ya da gardırop kapılarını gıcırdatmadan açıp kapamayı öğrenmişsindir. Orayı senin evin yapan tam da bu küçük sırlardır.”
Ove'ye, Sonja'dan önce nasıl yaşadığını soran olmadı hiç. Ama biri sorsaydı yaşamadığını söylerdi.
Sayfa 132 - Kairos Yayınları
Danimarka'dan söz ettim ona, arka avlumdaki Türk çocuklarından, annemin on yıl önceki sevgilisinden, koyunun ve tavşanın nasıl pişirildiğinden, futboldan ve Yunanistan'dan. Gemlik'i ve Atina'yı anlattım, Husum önlerinde sahile vuran dalgaları ve yazın Norveç'te somon balıklarının nasıl yumurtladığını. Konuşa konuşa öldürebilirdim Sonja'yı ve o yine de karşı koymazdı bana.
Reklam