Beğenemedim bi türlü..
Her ne kadar yaratıcı ve iyi düşünülmüş bir yapıda oluşturulmuş olsa da sunulan seçenekler dar ve kısıtlı, sonlar çoğunlukla oldukça saçma, can sıkıcı, rahatsız edici. Geriye gidip yeni seçim noktasına gelmek de zor.
Puan vermedi·560 syf.·
2026 12. kitabı
Haşhaş Savaşı Üçlemesi Üzerine Bir İnceleme
R. F. Kuang'ın Haşhaş Savaşı, Ejderha Cumhuriyeti ve Yanan Tanrı kitaplarından oluşan üçlemesi, okuduğum en sarsıcı fantastik serilerden biri oldu. İlk bakışta büyü, savaş ve siyasi entrikalarla örülü bir fantastik kurgu gibi görünse de aslında insan doğasının en karanlık yönlerini, gücün yozlaştırıcı etkisini ve savaşın yıkıcılığını anlatan derin bir hikâye sunuyor.
Serinin başkahramanı Rin, yoksulluktan kurtulmaya çalışan sıradan bir kız olarak başladığı yolculukta büyük bir gücün sahibi oluyor. Ancak onu diğer fantastik roman kahramanlarından ayıran şey, kusursuz olmaması. Rin hata yapıyor, öfkeleniyor, intikam duygusuna kapılıyor ve zaman zaman okuyucunun onu anlamakta zorlanacağı kararlar veriyor. Bu yönüyle oldukça gerçek hissettiriyor.
İlk kitap olan Haşhaş Savaşı, okuyucuyu yavaş yavaş sertleşen bir dünyanın içine çekiyor. Başlangıçta bir akademi hikâyesi gibi ilerleyen olaylar, ilerleyen bölümlerde savaşın dehşetiyle yüzleşmemizi sağlıyor. Özellikle savaş sahneleri yalnızca fiziksel yıkımı değil, insanların ruhlarında açılan yaraları da gözler önüne seriyor.
İkinci kitap Ejderha Cumhuriyeti, karakterlerin iç çatışmalarını ve siyasi mücadeleleri daha da derinleştiriyor. Bu kitapta Rin'in yalnızlığı ve kendisiyle savaşı beni en çok etkileyen unsurlardan biri oldu. Güç kazandıkça özgürleşmek yerine daha da ağır yüklerin altında ezilmesi oldukça trajik bir tablo çiziyor.
Serinin final kitabı Yanan Tanrı ise baştan sona duygusal bir yıkım niteliğinde. Karakterlerin verdiği mücadeleler, kayıplar ve kaçınılmaz sonlar insanın içini burkuyor. Özellikle final sayfalarında, hikâyenin kahramanlık anlatılarından çok fedakârlık, acı ve bedel ödemek üzerine kurulu olduğunu hissediyorsunuz.
Bu üçlemeyi okurken en çok
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı sonlar, bütün hikâyeyi yeniden okutur.2026 Okuma Raporları
Gündemde popülerliğini sürdürürken merak ettiğim eserlerden biriydi. Konusuna dair hiçbir bilgim ve dolayısıyla beklentim de yoktu. İlk sayfalarını okuduğumda, başka türde bir roman okuduğumun farkına vardım.
Kemal Varol’un dilini, cümle yapısını beğendim. En beğendiğim şeylerin başında kitabın kapağı gelmekte. Bölümler ilerledikçe kapağa tekrar tekrar bakarken buldum kendimi. Ayrıca kitabın sonuna eklenen kısımdan müzikleri bularak uygun bölümler geldikçe o bölüme ait müziği dinleyerek kendinizi dramdan drama sürükleyebilirsiniz. Tecrübeyle sabit… Özellikle de Eleonore’nin söylerken devamını hatırlayamadığı parça, roman boyunca içimde çaldı.
Bütün karakterler benden bir parça aldı götürdü. Baba Yakup, anne Saliha, içimi defalarca yaralayan Kenan, Harun ikilisi ve diğer kardeşler…
Eleonore sevmenin kavuşmaktan ziyade beklemek olduğunu roman boyunca yaşadıklarıyla bize öğretiyor. Harun yaptıklarıyla ağabeyliğini zaten gösterdi, Kenan bana edebiyat sevgimi hatırlattı.
Finale dair beklediğimi bulamayacağıma dair umutsuzluğa düştüğüm anlar oldu, sona yaklaştıkça. Ama yazar sanki böyle düşünmemizi istiyormuş gibi bombaları arka arkaya sıralıyor. Sonu güzelce tamamlanmış, okuyucuyu şaşırtan eserler benim için her daim bir adım önde oluyor. Sen de onlardan birisin #k:510498.
Farklı konuda ve tarzda okuma yapmak isteyenlere sonsuz tavsiyemdir.
Kemal Varol’un dilini, cümle yapısını beğendim. En beğendiğim şeylerin başında kitabın kapağı gelmekte. Bölümler ilerledikçe kapağa tekrar tekrar bakarken buldum kendimi. Ayrıca kitabın sonuna eklenen kısımdan müzikleri bularak uygun bölümler geldikçe o bölüme ait müziği dinleyerek kendinizi dramdan drama sürükleyebilirsiniz. Tecrübeyle sabit… Özellikle de Eleonore’nin söylerken devamını hatırlayamadığı parça, roman boyunca içimde çaldı.
Bütün karakterler benden bir parça aldı götürdü. Baba Yakup, anne Saliha, içimi defalarca yaralayan Kenan, Harun ikilisi ve diğer kardeşler…
Eleonore sevmenin kavuşmaktan ziyade beklemek olduğunu roman boyunca yaşadıklarıyla bize öğretiyor. Harun yaptıklarıyla ağabeyliğini zaten gösterdi, Kenan bana edebiyat sevgimi hatırlattı.
Finale dair beklediğimi bulamayacağıma dair umutsuzluğa düştüğüm anlar oldu, sona yaklaştıkça. Ama yazar sanki böyle düşünmemizi istiyormuş gibi bombaları arka arkaya sıralıyor. Sonu güzelce tamamlanmış, okuyucuyu şaşırtan eserler benim için her daim bir adım önde oluyor. Sen de onlardan birisin #k:510498.
Farklı konuda ve tarzda okuma yapmak isteyenlere sonsuz tavsiyemdir.Bazı sonlar yıllar sonra gelir
Araf isimli taze çıkan bu kitabı üç okur; ben ve sevgili arkadaşlarım 
✯Bellisperennis✯ ve 
Sadecemoonlight ile beraber okuduk .
Araf bana bazı yaraların aslında hiç iyileşmediğini, sadece üzerlerini yara bandıyla kapatıp hayatımıza devam etmeye çalıştığımızı hatırlattı. Ne kadar zaman geçerse geçsin, o yara bandı illa ki yerinden oynuyor ve altındaki sızı yeniden kendini hatırlatıyor. İnsan bazen yeni bir hayata başlasa da, geçmişte bıraktığını sandığı şeyleri içinde taşımaya devam ediyor. Yıllar sonra bile dönüp aynı ukdeye, aynı kırgınlığa, aynı yarım kalmışlığa ve o bitmeyen "ya öyle olsaydı?" sorusuna takılabiliyor. Kavuşulamayan aşklar, yaşanamamış hayatlar, ailelerin üzerimizde bıraktığı derin izler ve insanın kendini bulma çabası hikayenin merkezinde yer alıyor.
Kitabın sevdiğim yanlarından biri de hikayeyi tek bir pencereden anlatmaması oldu. İki bölümden oluşan yapısıyla olayların iki yüzünü de görme fırsatı buluyoruz. Bir hikayeyi sadece bir kişinin gözünden değil, her iki tarafın duygularıyla birlikte okumak karakterleri anlamayı da kolaylaştırıyor. Bu tarzı sevmemin bir nedeni hayatta da çoğu zaman hiçbir hikaye tek taraflı değil.
Kitapta insanın içine dokunan, durup düşünmeme neden olan satırlar vardı. Özellikle karakterlerin duygularına ve iç dünyalarına gösterilen özen hoşuma gitti.
Bazen hayat istediğimiz gibi akmıyor. Bazen de en çok istediğimiz şeyler tam da bu yüzden içimizde kalıyor. Hüzünlü, duygusal ve keşkelerle dolu bir hikayeydi.
Her ne kadar ben aşk ve romantizm kitaplarının insanı olmasam da, bu duyguların ön planda olduğu hikayeleri seven okurların bu kitapta kendilerinden çokça şey bulabileceğini düşünüyorum.
Emeğine sağlık 
Alper Turgay Cehiz . Kaleminin yolculuğunun devamını merakla takip edeceğim.
Diğer arkadaşların inclemelerini deEdebiyat
Araf isimli taze çıkan bu kitabı üç okur; ben ve sevgili arkadaşlarım ✯Bellisperennis✯ ve Sadecemoonlight ile beraber okuduk .
Araf bana bazı yaraların aslında hiç iyileşmediğini, sadece üzerlerini yara bandıyla kapatıp hayatımıza devam etmeye çalıştığımızı hatırlattı. Ne kadar zaman geçerse geçsin, o yara bandı illa ki yerinden oynuyor ve altındaki sızı yeniden kendini hatırlatıyor. İnsan bazen yeni bir hayata başlasa da, geçmişte bıraktığını sandığı şeyleri içinde taşımaya devam ediyor. Yıllar sonra bile dönüp aynı ukdeye, aynı kırgınlığa, aynı yarım kalmışlığa ve o bitmeyen "ya öyle olsaydı?" sorusuna takılabiliyor. Kavuşulamayan aşklar, yaşanamamış hayatlar, ailelerin üzerimizde bıraktığı derin izler ve insanın kendini bulma çabası hikayenin merkezinde yer alıyor.
Kitabın sevdiğim yanlarından biri de hikayeyi tek bir pencereden anlatmaması oldu. İki bölümden oluşan yapısıyla olayların iki yüzünü de görme fırsatı buluyoruz. Bir hikayeyi sadece bir kişinin gözünden değil, her iki tarafın duygularıyla birlikte okumak karakterleri anlamayı da kolaylaştırıyor. Bu tarzı sevmemin bir nedeni hayatta da çoğu zaman hiçbir hikaye tek taraflı değil.
Kitapta insanın içine dokunan, durup düşünmeme neden olan satırlar vardı. Özellikle karakterlerin duygularına ve iç dünyalarına gösterilen özen hoşuma gitti.
Bazen hayat istediğimiz gibi akmıyor. Bazen de en çok istediğimiz şeyler tam da bu yüzden içimizde kalıyor. Hüzünlü, duygusal ve keşkelerle dolu bir hikayeydi.
Her ne kadar ben aşk ve romantizm kitaplarının insanı olmasam da, bu duyguların ön planda olduğu hikayeleri seven okurların bu kitapta kendilerinden çokça şey bulabileceğini düşünüyorum.
Emeğine sağlık Alper Turgay Cehiz . Kaleminin yolculuğunun devamını merakla takip edeceğim.
Diğer arkadaşların inclemelerini de
Elveda Demeden Önce beni en çok son bölümüyle etkiledi. Bazı sonlar insanı şaşırtır, bazıları ise sessizce kalbine dokunur. Bu kitabın son sayfalarında gözyaşlarımı tutamadım. Karakterlere veda etmek zor olsa da, onların hikâyesini okumak çok güzeldi.
Sherlock Holmes: Suç – Kitap İncelemesi
Tür: Polisiye / Dedektiflik Klasiği
Puan: 7.8/10
Sherlock Holmes’un birbirinden farklı vakalarını bir araya getiren bu derleme, polisiye severler için keyifli bir okuma sunuyor. Her hikâyede Holmes’un keskin zekâsına ve detaylara verdiği öneme bir kez daha hayran kalıyorsunuz. Özellikle kısa kısa vakalar okumayı sevenler için oldukça akıcı bir kitap.
Kitapta yer alan öyküler farklı dönemlerden seçildiği için tempo zaman zaman değişse de merak duygusu hiç kaybolmuyor. Günümüz polisiyelerindeki yüksek aksiyon yerine mantık yürütme ve ipuçlarını birleştirme ön planda. Bu yönüyle klasik dedektiflik hikâyelerinin neden hâlâ ilgi gördüğünü anlamak mümkün.
Yorumum:
Eğer karmaşık cinayetler, zekice çözümler ve sürpriz sonlar hoşunuza gidiyorsa bu kitap tam size göre. Sherlock Holmes ile tanışmak isteyenler için de güzel bir başlangıç olabilir. Bazı hikâyeler diğerlerinden daha etkileyici olsa da genel olarak polisiye tutkunlarının kütüphanesinde bulunabilecek bir eser.
“Suçun ardındaki gerçeği görmek için bazen herkesin baktığı yere değil, kimsenin fark etmediği ayrıntılara bakmak gerekir.”
