Hiç olmadığım yerde bırakıyorum aklımı
Cezamı çekmiş olmalıyım unutmayarak.
Her gidişin sonunda bekleyen ölmek
Çünkü mezarlardır insanın unutuşu.
Acile Tek Giden
Acile Tek Giden
Bazı şeyleri çok düşünüyorum, bazı şeyleri hiç. En çok düşünmem gerekenleri hiç düşünmüyorum genelde. Hata. Beni bu hale bu küçük görünen büyük hatalar getirdi belki de. Küçük kırgınlıklar, küçük hayal kırıklıkları, küçük umutlar. Küçükleri bile öyle küçültti ki beni, hiç bi şeyi büyütmez oldum. Sustum, geçiştirdim, görmezden geldim. En sonunda da görünmez oldum işte.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
BAŞARDIM!Duygu ve Düşünce
Üstümde biriken o tozlanmış, kokuşmuş duyguların yoğunluğundan silkinip kalkmayı başardım sanırım.
Okumaya bi başlamak devamını getirmekle sonuçlandı. Aylardır okuyamadığım 2 kitabı bitirip, üçüncüsünde de oldukça ilerlemeyi başardım sonunda!!!
Okumaya yeniden başlamak iyi geldi. Mutlu ve dinç hissettirdi.
Martin Eden romanında, Martin, Ruth ile tanıştığında aralarındaki sınıf farkını "o an Ruth'u kendisinden bir milyon mil uzak hissetti" diye anlatacaktı Jack London. Martin, romanın ilerleyen sayfalarında çok okuyup, çok yazacak
ve başarılı bir yazar olacaktı. Bu sefer Martin'in
Ruth hakkındaki duyguları şu şekilde yansıtılacaktı yazar tarafından: "Onu gerçekten
sevmediğini şimdi anlamıştı. Sevdiği şey Ruth
değildi, idealize ettiği, kendi kafasında yarattığı uhrevi bir şeydi; kendi aşk şiirlerinin ışık saçan
ruhuydu." Çünkü Martin'in, yine yazarın
anlatımıyla, beklentisi şu şekilde anlatılacaktı: “Hayatı boyunca sevgiye hasret kalmıştı, doğası sevgiye açtı. Ama hiçbir zaman sevgiye
ulaşamamış, giderek katılaşmıştı.”
Sevgiyi arayan insanlar için hiçbir zaman "Özne" önemli değildir; önemli olan "yüklem"in yarattığı tılsımdır. Ve ne acıdır romanın sonunda Martin intihar etmistir. Üstelik sevgiyi de
bulamamıştır. Tıpkı Jack London gibi... Biri okyanusun derin sularında; diğeri bir tüfeğin soğuk namlusunda ölümü kucaklamıştır.
