Hiç, mükemmel bir günde bile berbat hissettiğiniz oldu mu? İçinizdeki bu depresif duyguların temelini bilmediğiniz, bilseniz bile değiştiremediğiniz günlerden bahsediyorum. Ben böyle boşlukta kaldığım günlerde geçmişi, geleceği ve anı çok fazla sorgulamaya başlıyorum; bu da beni bir şeyler yapmak istemeye itiyor ama bu istek, bir şeyler yapmama engel oluyor. Psikologlar buna depresyon diyor ve ağır ilaçlar veriyorlar; bense ilaçsız bir şekilde bu hisle nasıl yaşanır, bunun peşindeyim. İnsan bu boşluktan kendini nasıl kurtarır?
Son zamanlarda benim uyguladığım, kendimde işe yaradığına inandığım yöntemler var —ki inanç da bazen bizi bu boşlukta bir şeylere bağlayan en önemli nokta oluyor. Öncelikle insanın gülmeyi bildiği kadar ağlamayı, sinirlenmeyi, öfkelenmeyi, bir şeylerle dalga geçmeyi ve hayata her açıdan, farklı bakmayı öğrenmesi gerek.
Benim kendime uyguladığım yöntemlere gelirsek... Bazen bu yöntemler sadece oturup, hiçbir şey düşünmemeye dayalı oluyor. Açık bir alanda; piknik alanlarında, ormanlarda, deniz kenarında veya sahilde, bir yere uzanıyorum. Yerde oturup veya yatıp hiçbir şey düşünmemek... İnsan gerçekten bazen hiçbir şey düşünmemenin tadını bilmeli. Çünkü aslında en çok o düşünmediğimiz, hiçbir şeyi kafaya takmadığımız anlarda beynimiz harekete geçip kendini resetleyerek güncelliyor.