Diriliş 
Lev Tolstoy Bu kitabı normalde okuduklarımdan daha uzun bi süre zarfında sindire sindire okudum.
Uzun zaman sonra kitap incelemesi yazmaya iten ise sanırım Tolstoy’un kaliteli uzun ama hiç sıkmayan olaylar örgüsü, hapishanelerin içler acısı durumu ve boşa denilebilir belki ama başkasına adanmış bi hayatın sonunda kendini ve kendi gerçeklerini bulan bi adam oldu.
Kısaca değinmek istediğim olaylar burada, eski hapishane sisteminin iğrençliği ve acımasızlığı, hukuk sisteminin yozlaşmış olması ve insan hayatının bi suçlu olsun veya olmasın ne kadar küçük düşürüldüğü, onlara işkence edildiği ve mahkumların ruhsal açıdan psikolojik çöküşünü gözler önüne seriyor.
Ana kahramanlarımıza dönecek olursak Nehlüdov namı değer Prensimiz , benim yorumum üzere gençlik ihtirası, heyecan ve zekiyle bi insanın duygularıyla (Maslova-Katyuşa) oynayıp sonunu sonrasını düşünmeden yaptığı hareketler ve davranışlar. Ve beklenmedik anda geçmişinden çıkıp gelen Maslova ile karşılaştıktan sonra gelen ahlaki sorgulama, geçmişiyle hesaplaşma ve geçmişi telafi edip vicdanını rahatlatma çabası. Tabi bütün kitabı buraya sığdırmam mümkün değil o yüzden diyebileceğim bir insan geçmişi değiştiremez maalesef, telafi etmek için her yolu deneyip her fedakarlığı yapıp ana kahramanımız Nehlüdov gibi sonunda kendi yolunu da bulabilir ama kendini de kaybedebilir tabi açık uçlu :)
Umarım faydalı olmuştur, keyifli okumalar dilerim
Romanın merkezinde yer alan Zehra, disiplinli, sert ve merhametten uzak bir öğretmendir. Hayatını şekillendiren en önemli duygu ise babasına karşı beslediği kırgınlık ve nefrettir. Ancak olaylar ilerledikçe, Zehra’nın bildiğini sandığı gerçeklerin aslında eksik olduğunu gördüm. İşte romanın en güçlü yanı da burada ortaya çıkıyor: Bir insanı anlamadan yargılamanın ne kadar büyük bir hata olabileceğini etkileyici bir şekilde gösteriyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, merhamet kavramının ele alınış biçimi oldu. Günümüzde de çoğu zaman insanların yalnızca görünen taraflarına bakıyor, yaşadıkları mücadeleleri bilmeden hüküm veriyoruz. Zehra’nın yaşadığı değişim, aslında hepimize yöneltilmiş sessiz bir soru gibi: “Bir insanı gerçekten tanıyor muyuz, yoksa yalnızca gördüğümüz kısmını mı biliyoruz?”
Reşat Nuri Güntekin’in sade ama etkili anlatımı romanın en büyük artılarından biri. Gereksiz ayrıntılara boğulmadan, karakterlerin iç dünyasını güçlü bir şekilde yansıtabiliyor. Özellikle Zehra’nın yaşadığı iç hesaplaşmalar oldukça gerçekçi ve etkileyiciydi. Romanın son bölümlerinde ortaya çıkan gerçekler ise insanın yüreğinde buruk bir hüzün bırakıyor. Çünkü bazen geç kalınmış bir anlayışın ve söylenememiş sözlerin telafisi olmuyor.
Acımak, bana insanların hikâyelerini bilmeden verdiğimiz hükümlerin ne kadar kırılgan olduğunu hatırlattı. Bazen bir insanı affetmekten önce onu anlamak gerekiyor. Ve bazen en büyük pişmanlık, nefret etmeyi sürdürdüğümüz kişinin aslında sevgiyi en çok hak eden kişi olduğunu çok geç fark ediyoruz.
Benim için Acımak, yalnızca bir baba-kız hikâyesi değildi. Aynı zamanda empati kurmanın, insanları anlamaya çalışmanın ve kesin yargılardan kaçınmanın önemini anlatan güçlü bir vicdan romanıydı. Kitabı bitirdiğimde Zehra’nın değişiminden çok,
İnsanın davranışlarının altında yatan psikolojik sebepleri gün yüzüne çıkararak bireyin özgürleşmesinin, kişinin kendi zincirlerinden kurtulmasının mümkün olduğunu gösteren güzel bir eser.
Toplum içinde cesaret gösteremeyen, çekingen, zaman zaman bunalımlar yaşayan kendini değersiz hisseden, kendi potansiyelinin farkında olmayan silik karakterleri kahramanımız Alan üzerinden okuma fırsatı veriyor. Aslında toplumumuz Alan'larla dolu, onlardan biri sayılırım, belki sen de onlardansındır. Aynı Alan gibi birinin bizim hayatımıza yön vermesini bekliyoruz, tek başımıza karar vermekten, yanlış yapmaktan, yanlış anlaşılmaktan korkuyoruz. Özgüveni düşük, içine kapanık, düşüncesini söyleme cesaretini bulamayanlar, hayatını başkalarının rotasına göre yaşamak zorunda kalanlar için bir farkındalık eseri diyebiliriz.
Ben çok severek okudum, hem Alan'ın kendi potansiyelini keşfetme yolculuğuna çıktım hem de kendi hayatımda ben nerde yer alıyorum bunu irdeledim. Ne kadar kendim olarak seçim yapabiliyorum, ne kadar kendi üzerimde başkalarının psikolojik baskısına müsaade ediyorum, ne kadar cesurum, ne kadar özgürüm, seçimlerimi nasıl yapmalıyım vb. sorgulama fırsatı buldum.
Dili sade , anlatımı akıcı ve biraz da öğretici, kurgusu sıkılmadan okunacak nitelikte, biraz da gizem de içeriyor bütün bunlar çerezlik bir okuma sunuyor. Aslında Bestseller tarzı bir kitap.Kolayca okunan, yormayan aynı zamanda size katkı sağlayan güzel bir okuma süreci sizi bekliyor. Keyifli okumalar dilerim.
Kral Oidipus, insanın kaderiyle olan amansız mücadelesini ve hakikati arayışının yıkıcı sonuçlarını işleyen, Antik Yunan tragedyasının başyapıtlarından biri. Aristoteles tarafından acıma ve korku duyguları aracılığıyla ruhsal arınmayı (katharsis) sağlayan en yetkin tragedya örneği olarak kabul edilen eser, okura ve seyirciye özgür irade ile kaçınılmaz yazgı arasındaki dramatik çatışmayı sarsıcı bir şekilde sunuyor.
Hem Freud'un psikanalitik "Oidipus Kompleksi" çözümlemelerine hem de Foucault'nun bilgi, iktidar ve sorgulama üzerinden kurguladığı "hakikat tiranlığı" analizlerine ilham veren bu çok katmanlı metin, tarih boyunca salt bir mit veya yazgı hikâyesi olmanın çok ötesine geçmiştir. Kral Oidipus, insanın kendi karanlık gerçeğiyle yüzleşmesinin bedelini, güç ile kibrin sınırlarını ve insanlık durumunun kırılganlığını ustalıkla yansıttığı için günümüzde hâlâ evrensel değerini ve geçerliğini koruyan eşsiz bir edebi değerlendirme ve felsefi sorgulamadır.
Okumak iptiladır, müptelalara selam olsun!
Bu kitapta Cem adlı bir gencin yaşadıkları anlatılır. Hikâye ilerledikçe sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda baba-oğul ilişkileri, suçluluk duygusu ve kader üzerine derin bir sorgulama olduğunu fark ediyoruz. Kırmızı saçlı kadın karakteri gizemli yapısıyla okuyucunun ilgisini sürekli canlı tutuyor.
Kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, olayların yavaş yavaş açığa çıkması ve sonunda beklenmedik bağlantıların ortaya çıkmasıydı. Dilinin akıcı olması da kitabı daha sürükleyici hâle getiriyor. Bazı bölümleri düşündürücü olduğu için zaman zaman durup olayları değerlendirme ihtiyacı hissediliyor.
Genel olarak Kırmızı Saçlı Kadın, hem merak unsuru taşıyan hem de insan ilişkileri üzerine düşündüren etkileyici bir roman. Farklı bakış açıları kazandıran, okunmaya değer bir eser olduğunu düşünüyorum.
ÇizgiliTarih
Bazı kitaplar vardır, son sayfasını kapattığınızda yalnızca bir hikâye bitmez; aynı zamanda içinizde derin bir sorgulama başlar. Çizgili Pijamalı Çocuk benim için tam da böyle bir kitaptı.
Kitap boyunca çocukların dünyaya ne kadar saf, önyargısız ve masum gözlerle baktığına tanıklık ediyoruz. Bruno ve Şmuel'in dostluğu, insanların aslında doğuştan ayrımcılık yapmadığını; nefretin ve ötekileştirmenin sonradan öğretildiğini çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Bir yanda çocukluğun saflığı, diğer yanda savaşın acımasız yüzü tüm gerçekliğiyle okuyucunun karşısına çıkıyor.
Yazarın sade ve akıcı anlatımı sayesinde kitap bir solukta okunuyor. Ancak beni en çok etkileyen nokta, hiç beklemediğim finali oldu. Son sayfalarda yaşananlar hem şaşırtıcı hem de yürek burkucuydu.
Bu eser yalnızca geçmişte yaşanan bir savaşın hikâyesi değil; aynı zamanda insanlığın nefret, ayrımcılık ve önyargı karşısında neleri kaybedebileceğini anlatan güçlü bir uyarı niteliğinde. Bu nedenle özellikle siyasetçilerin, karar vericilerin ve toplumları yönlendiren kişilerin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çünkü savaşların bedelini çoğu zaman en masum olanlar, yani çocuklar ödüyor...