Paslanmış sarkaçların gıcırtısında ufalanıyor zaman.
Şehrin genzine kaçan isli nefesler
boğuyor sokak köpeklerinin ulumasını.
Küflü duvarlara çarpa çarpa büyüyen sessizlik,
betonun kalbinde çatlayan tohumun
ilk sızısını müjdeliyor.
Meydanlarda ucuz pazarlıkların kiri birikirken ve
vitrinlerde insan posası satılırken,
kıyamet kopmak için sûr sesini beklemedi.
Kendi cehennemini cebinde bozuk para misali taşıyan kalabalıklar arasına
insan soyunun kütüğüne yazılmanın ağır utancı içerisinde
buz gibi bir el aşk etti yanaklarımdan birine.
Ana rahminden koptuğum an yazıldı böylelikle milat.
Dünyanın payıma ayırmadığı ne varsa
sonradan iftira gibi yapıştı üstüme.
Bana bir ad verdiler.
kendi adımı ciğerime her çekişimde kanadı burnum.
Kaldırdılar başımı, geri yasladılar.
Daha ciğerime hava dolmadan,
toprağın serin ve haklı karanlığını özledim çünkü
toprağın üstü kucağını esirgeyen üvey ananın şamarıydı bana.
Dünyanın kaskatı gövdesinde bana yuva açılmadığını
sesimin dualara çarpıp geri döndüğü gün anladım.
Bankta sızan adamın hezeyanı gibi
kendime tek karış yer bulamadım şu yeryüzünde.
Kuşların haysiyetsiz menzile kanat çırptığı
kokuşmuş gökyüzüne bakarak yürüdüm yıllarca.
Devinim..
birgün sessizce geçerse eğer bir tren gözlerinin önünden
düşün ki, bir çığlıktır o.
kırmızı bir öfkedir
bir cumartesinin kalbinde büyüyen
bir aşk kadar kırmızı.
ve
bir duruştur bu nihayetinde
hatırla devrimi;
sana iki kere iki kaç eder gibi değil
çiçeği açan uçurum bahardan ne ister gibi sorular soruyorum.
dönüp bakıyorsun aynada ikimize
ellerini kalbime koydukça ışıldıyor gözlerin
kuşlar yine eski zamanlardaki gibi cıvıldamaya başlıyor
yine taş plaklar gramofonlara takılıyor
bozacı geceleri bağırmaya başlıyor
kadınlar pencerelerde utangaç
mendilleri düşmek için sabırsız.
bunları gördükçe iştahlanmıyor değil insan,
içimde şahlanmıyor değil bir at
işte
böyle zamanlarda sus istiyorum
çünkü en iyi bu şekilde konuşuyoruz seninle
en iyi bu şekilde sevişiyoruz sabah ezanına dek
olduğumdan farklı davranmayı
ihanet gördüğüm tek yer bu sessizlik
hangi bağdaş kurmuşuzda yanyana
gün batımını izliyoruz
elimizde sigara
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
✨ ZEIGARNIK — Eksiklik Hissi ve Anlam Arayışı ✨
Bazen insanın içinde tarif edemediği bir eksiklik hissi olur…
Her şey normal görünse bile zihinde yarım kalan sorular yaşamaya devam eder.
🧠 Neden bazı şeyleri unutamıyoruz?
💭 Neden sürekli bir “tamamlanmamışlık” hissediyoruz?
🌱 Gerçek anlam duygusu nasıl oluşuyor?
Bu seminerde; • Zeigarnik etkisini
• Zihnin yarım kalanları neden bırakamadığını
• Eksiklik hissinin insan hayatındaki etkisini
• Ve anlam arayışının gerçek nedenlerini birlikte keşfedeceğiz.
🎁 Katılımcılara özel hediyeler
📍 Online Zoom Semineri
🕣 Saat: 20.30
📅 Haziran boyunca
📲 Katılım için görseldeki QR kodu okutabilirsin ya da formu doldurabilirsiniz
forms.gle/vyYbckGkTcC5CRCF8
Kontenjan sınırlıdır 🌿
Bazen ansızın gelen
- Her şey, herkes benim kuruntum ve hayalimden mi ibaret ?
suali tekinsiz bir rüzgar gibi dolanıyor içimi. Sen ne bilirsin, ben kendime ne zalim sorular soruyorum sessizce..
Bir Ülke Masalı..
Bir varmış, bir yokmuş… evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, çok uzak diyarlarda adı “düzen” olan garip bir ülke varmış.
Bu ülkede güneş her sabah doğar, ama herkesin üstüne aynı merhameti dökmezmiş. Kurallar altın harflerle yazılır, fakat yazıldığı gibi yaşanmazmış. Adalet denen şey ise gözleri bağlı değil; yolu önceden çizilmiş bir terazide sallanıp dururmuş.
Bu diyarda fakir olan her gün biraz daha eksilir, zengin olan her gün biraz daha “haklı” görünürmüş. Söylenmeyen sözler makbul, sorulmayan sorular güvenli sayılırmış.
Günlerden bir gün, bu masalın içinden bir ses yükselmiş:
“Bu neden böyle olmak zorunda?”
O an, ülkenin bütün rüzgarları durmuş gibi olmuş. Ve o sese hemen bir isim vermişler: “anarşist.”
Oysa kimse dememiş ki…
Asıl mesele yıkmak değilmiş. Asıl mesele, çürümüş olanı artık kader diye yutmamayı öğrenmekmiş.
Ve bu masalın en sessiz yerinde şunu fısıldarlarmış: Herkes uykuya alışırsa düzen sürer sanılırmış… oysa bazen en büyük değişim, birinin gözlerini açmasıyla başlarmış.