Sos niyetineTarih
Bu kitabı okuyup Talat Paşa hakkında detaylı bir şey öğreneceğinizi düşünüyorsanız, beklentinizi biraz düşürmenizde fayda var. Çünkü kitap doğrudan Talat Paşa’yı anlatmıyor; daha çok İttihat ve Terakki’nin genel bir değerlendirmesini yapıyor. Talat Paşa’ya dair kısımlar ise araya serpiştirilmiş kısa anekdotlar şeklinde.
Yaklaşık 2 saatte rahatça okunabilecek bir kitap. Bu yüzden bence en doğru kullanım şu: Önce Talat Paşa hakkında daha kapsamlı bir şey okuyun, sonra bu kitabı “ek malzeme” gibi değerlendirin. Tek başına yeterli değil ama okuma sonrası bakış açısını biraz genişletiyor.
maksim gorkinin bu romanında bana en dokunan karakter alyoşa'nın babaannesi. gerçekten de hayatta bazı insanlar var ki -tarihi ve zamansal bağlamından ayırmaksızın yani her dönemde yaşamış ve yaşayacak- iyilikleri nispetinde çevrelerinden suistimal görürler. her ne kadar bazı roman kişilikleri, hele ki bu kişilik realist bir yazarın yarattığı bir karakterse- zorlukların son kertesine kadar dayanmak zorunda bırakılsa da, bu durum onların veya onlara yakın karakterlerin var olmadığı anlamına gelmiyor. babaannenin sabır ve sebat göstermesinde dini inanışları bir sos minvalinde sadece, aslında kişilik olarak iyi bir insan bu. öyle ki dede karakterine, ipsiz sapsız çocuklarına katlanıyor. insan bu karakter hiç ölmesin ve tüm hayatı boyunca maksimilyiç'e omuz versin istiyor.
Reklam
Düşünceyi Değiştirince Gökten Dolar Yağar mı?1000Kitap
Spoiler içerir!
Joseph Murphy’nin bu kült kitabını bitirdiğimde hissettiğim ilk şey şu oldu: İçeride aslında çok sağlam bir fikir var ama üzerine dökülen sos biraz fazla "Amerikan dublajı" kokuyor.
Kitabın hakkını teslim edeyim, temel mantığı aslında (BDT) ile çok güzel paslaşıyor. Hani önce düşünceyi fark et ve değiştir ki duygunla davranışın da peşinden gelsin deriz ya kitap bunu bilinçaltı üzerinden yakalamış. Zihni bir bahçe gibi görüp orayı telkinlerle çapalamak ve olumlamaların yarattığı o pozitif enerji gerçekten insanı motive ediyor.Kitabın enerjisi yüksek, okurken insana bir "hadi yapabilirsin" hissi veriyor, orası kesin.
Ama gel gelelim o meşhur kişisel gelişim klişelerine... Sayfaları çevirirken her an karşıma "Hey dostum, o lanet olası kıçını kaldır ve aynaya milyoner olduğunu söyle!" diye bağıracak bir Hollywood karakteri çıkacak sandım. "Hemen paraların için kasa bakmaya başla" tadındaki o aşırı zenginlik vaatleri ve gerçeklikten kopuk başarı gazlamaları bizim topraklarda biraz eğreti duruyor. Hani çok sevdiğin bir filmi Türkçe dublajlı izlersin de o "Dostum senin sorunun ne?" cümlesi bütün havayı bozar ya, tam öyle bir his.
Sonuç olarak bilinçaltının çalışma prensiplerini anlamak ve iç konuşmalarını düzeltmek isteyenler için satır aralarında çok güzel dersler var. Ama o "evrene mesaj gönder, dolarlar yağsın" mantığındaki uçuk kaçık kısımları biraz filtreleyerek okumak lazım.
Kendi iç sesimi düzenlemek adına aldığım notlar cebimde kalsın ama her sabah "Ben bir mıknatısım, para bana akıyor" diyerek de kendimi kandıramayacağım. Ortasını bulup yola devam edenlere selam olsun.
Nur Baba biraz tarafgirlik taşıyor gibi geldi bana Tarihçi objektifliğimi maalesef kullanamadım okurken Yakup Kadri romanın başında buna dair bir izahat dahi vermek zorunda kalmış Belki dergâh ve tarikatların bozuluşu dejenere olması anlatılmaya çalışılmış Ama biraz ifrada kaçılmış gibi... Sakil ve nefsine mağlup zavallı bir kadının sergüzeşti anlatılırken tarihi bir tarikat bu olaya sos edilmiş ve bu uğurda biraz harcanmış gibi geldi bana Yakup Kadri tarafından... Tarikatlar bozulmamış mıdır? Evet bozulmuştur Bektaşilik dejenere olmamış mıdır ? Evet olmuştur Ama bu tüm tasavvuf ve tarikatlar geleneğine asla mâledilmemelidir fikrimce Romandan böyle bir hava aldım ve bu beni Tarih ile birlikte İlâhiyat okumuş ve tasavvuf ile yakından ilgilenen biri olarak çok irite etti... Tavsiye edebilirim amma...
Kazanmanın nasıl bir his olduğunu anlamak için bütün sporları yapmamız gerekmiyor.Müziği anlamak için gelmiş geçmiş bütün müzik eserlerini dinlememiz gerekmiyor. Şaraptan zevk alabilmek için dünyadaki bütün bağların üzümleriyle yapılmış bütün şarapları tatmamız gerekmiyor. Ve en önemlisi hayatı anlamamız gerekmiyor yaşamamız yeterli.
Bence kitabın en vurucu mesajı buydu. Hayatımız her döneminde her anında yeni bir seçim yapmış oluyoruz. Bazı seçimlerimizin sonuçları üzüntü,öfke,mutluluk gibi ana duyguları yaşamamızı sağlıyor. Bazılarıda bu ana duyguları görünmez bir iple bağlı olan hayal kırıklığı,pişmanlık,nefret gibi duyguları yaşamımızı sağlıyor.
Belki başka bir evrende tercih ettiğim hayatlarda mutluyum, belki daha mutsuz,depresifim. Sonsuz olasılığın içinden tercih ettiğim bu hayatta nasıl hissediyorum ? Deneyimlemediğimiz hayatların pişmanlığıyla yaşıyorken bir gün yok olup gideceğimizi unutuyor muyuz ?
Hayat acı tatlı bir sos gibi. Her zaman mutlu olmamızın imkanı olmadığı gibi, kötü ve zor zamanların geçeceğini bilmenin umuduyla yaşamalıyız.
Pişmanlıklarımızı her zaman telafi edemeyiz, buna hayat izin vermez.
Herkesin hayatında olması gereken en önemli şey sevgi.
Sevgi ve merhamet hayatımızdan hiç bir zaman eksilmez umarım.
Puan vermedi
Alexander McCall Smith’in sevilen Abur Cubur Peşinde serisinin bir parçası olan Çubuk Makarna Düğümü, otoriter yetişkin dünyası ile çocukların doğal merakı arasındaki o tatlı çatışmayı muzip bir dille ele alıyor. Beslenme konusunda aşırı katı kuralları olan Rebecca Teyze'nin yasaklarına karşı, Tom ve Niki'nin o meşhur makarnanın tadına bakma arzusu, aslında en temel çocuksu haklardan biri olan "deneyimleme özgürlüğünü" temsil ediyor. Kitap, çocukların kendi çözümlerini üretme yeteneklerini ve yaratıcılıklarını (makarna sosu yarışması gibi) ön plana çıkarırken; sağlıklı yaşam takıntısının bazen hayatın küçük keyiflerini nasıl gölgeleyebileceğini de mizahi bir dille eleştiriyor. Hem eğlenceli hem de iştah kabartan bu hikaye, kuralların esnetilebileceği ve dürüstlüğün en lezzetli sos olduğu mesajıyla, küçük okurlar için oldukça sürükleyici bir macera sunuyor.
Reklam
Reklam