Sırça Fanus edebi değer olan bir eserden ziyade, histerik ve depresif bir zihnin nasıl çalıştığını gösteren bir eserdir. Psikologlar için önemli görüler oluşturabilir, ancak ne bir hikayedir, ne güzel bir ruhu vardır, ne de güzel bir söyleyişi vardır.
Yenişehir'de Bir Öğle Vakti
Benim gibi Türk edebiyatı okumaktan çekiniyorsanız Sevgi Soysal ile tanışmaya hazır olun. 70'li yıllarda basılmış olmasına rağmen dönem romanı olarak adlandırabileceğimiz o eseri: Yenişehir'de bir öğle vakti
Kitabı bitirdikten sonra yaptığım araştırmalarda bir makaleye ulaştım ve Sevgi Soysal ile ilgili yazan küçük bir kısmı aktarmak istiyorum: Anlatmak istediklerini içinden geldiği gibi yazıya dökmüştür. Adnan Binyazar’la yaptığı bir söyleyişi de bu konuyla ilgili şöyle söyler:
“Yazdığım hiçbir hikâyeyi sonradan düzeltmedim. Elbette yazarlıkta geçerli bir yol değil bu. Ama art arda, hatta sonradan hatırladığım bir yığın ayrıntıyı atlayarak, ön hazırlık yapmadan yazdım Tante Rosa’ları.”
Kitabın o kadar sade ve saf oluşu aslında Sevgi Soysal'ın doğallığından geliyordu. Okuduğum incelemeler arasında ise beni en çok etkileyen dönemin önemli kadın yazarlarından Adalet Ağaoğlu'nun Sevgi Soysal hakkında yaptığı yorumumu idi. Aşağıda sizinle de paylaşıyorum.
Adalet Ağaoğlu’nun 1984 yılında Sanat Olayı Dergisi’nin 21. sayısında anlattığı üzere, Sevgi,” Ankara’nın en şen ve en renkli yazarı”dır. Şöyle devam eder yazısına: “Tam tamına hayattaki bir modele bakarak romanlarına kişi seçenler varmış. Buna aklım yatmıyor. Ama böyle bir şey yapmaya kalksam, hayattan seçeceğim modellerden biri, belki de başlıcası Sevgi olurdu. Çok renkli, karmaşık; neşeli ve hüzünlü; şeytan ve melek; çocuk ve büyük; olgun ve çocuk; düşçü ve gerçekçi; gırgır ve ciddi; dürüst ve yalancı; çekinik ve dobra dobra; utangaç ve cesur; işte bütün bu karşıtlıkları kendinde toplayan birini seçeceksem, bildiklerim arasında ilk aklıma gelen Sevgi olurdu” der ve yazısını şöyle bitirir: ”Güçtür Sevgi’yi anlatmak, çok güç. Bir romanı yazmak bile, Sevgi’yi tam olduğu gibi anlatmaktan daha kolaymış gibi gelir
Reklam
Jean-Louis Fournier bu kez hayvanlar âleminde…
Fournier’in bu anlatısında hayvanlarla yaptığı çeşitli röportajları okuyoruz. Yazar bir gün kedisi Artdeco’nun ne düşündüğünü merak ediyor ve bu fikirden yola çıkarak karşılaştığı hayvanlara “Ne düşünüyorsun?” sorusunu yöneltiyor. Aldığı cevaplarda hayvanların dünyaya, insanlara, çevresel faktörlere yapmış olduğu eleştiriler ise bir insan olarak kendimizi sorgulamamızı sağlıyor.
Fournier’in düşünceleri, anlatma gücü, nükteli söyleyişi benim için oldukça ilgi çekici. Her zaman “Acaba bu sefer ne anlattı?” diye merak etmeden duramıyorum.
Alper Gencer'i konuk etmek ve söyleyişi modere etmek keyifliydi.
Adamı çoğunlukla yanlış anlamış olabiliriz çünkü tamamen tasavvuf düşüncesine sahip.
Şiirlerinde o hissettiğimiz varoluşsal sancılar kendisinde yok.ifade ettiği kadarıyla şiir, onun için tasavvuf ve dini inancın bir ulaştırma araci.
Tabi baya hoş sorularımız vardı şimdi onları yazmayacağım.
Deli gibi uykum var Nermin...;)
Zülfü Livaneli'yi açıkçası hiçbir zaman severek veya bayılarak okumadım. "Madem bayılmıyorsun, neden okumaya devam ettin? deseniz, siz de haklısınız pek tabii. Hangimiz hayatımızda her şeyi dört dörtlük yapıyoruz ki? Bekle Beni, Livaneli'nin Can Yayınları'na geçişi için resmen yazılmış, basit bir mektup kitabı. Mektup kitaplarına bayılmama rağmen, burada kılım kıpırdamadı. Ha, dürüst olacaksam da, lise zamanıma denk gelseydi, muhtemelen beğenecektim ve zevklerimiz bu kadar ince bir elekten geçmiyordu. Bekle Beni, son derece acemi bir son iş kesinlikle.
Bekle Beni, kısa konusu şöyle: Ankara'da lise yıllarında başlayan tutkulu bir aşkın, 1968 kuşağının çalkantılı politik atmosferinde, baskı, sürgün ve hapis süreçleriyle nasıl sarsıcı bir direniş öyküsüne dönüştüğünü anlatıyor Livaneli. Belki de artık birilerinin, ucuz aşk hikayelerinizin arkasına Türkiye'nin utanç verici siyasi kırılmalarını arkaya alarak bir roman yazmanız, emin olun kurgu ve klişenin absürtlüğünü asla ama asla gizlemiyor, bilakis daha da görünür kılıyor. Bu eleştirime rağmen, Livaneli'nin bir söyleyişi de,“yazmakta en çok zorlandığım kitap oldu,” şeklinde tanımladığı eseri olduğunu dile getirince küçük çaplı bir şoke geçirdim. 1960-1970 yılının Türkiye’sinin siyasi bir perde arkasına bu denli acemi bir ayrılık ve sıla hasreti temasından ne beklememiz gerekiyordu onu da anlamadım. Belki de Livaneli Ian McEwan'ın "Kefaret"ini yazdığını düşünüyordu ve biz anlamamışızdır. İlginç. Tavsiye etmiyorum. Daha önce okuyup beğenmediğim Daniel Mason'ın "Kış Askeri" romanı bile çok daha iyiydi, özür dilerim. Kitapla kalın!
Cemal Safi’nin Ya Evde Yoksan adlı eseri, aşkı ve ayrılığı duygusal yoğunluğu yüksek bir dille işleyen, yer yer melodik ve akılda kalıcı dizelerle öne çıkan bir şiir kitabı. Safi’nin kendine özgü söyleyişi, şiirlerde hem geleneksel şiir tadını hem de modern bir duygusal anlatımı bir araya getiriyor. Özellikle aşkın kayboluşu, özlem ve içsel kırılmalar temaları güçlü bir şekilde hissettiriliyor. Ancak bazı şiirlerde benzer duygusal tonun tekrar etmesi, metnin yer yer tekdüze bir ritme yaklaşmasına neden olabiliyor. Buna rağmen kitabın genel atmosferi samimi, içten ve okuru duygusal olarak yakalayan bir yapıya sahip; şiir severler için akıcı ve duygusal bir okuma deneyimi sunuyor. Keyifli okumalar.
Reklam
Reklam