Gülben SOYSAL
@soysalgulben
Ne çok güldün, ağlamamak için.
Yaranı, zamanın insafına bırakarak değil, iyileşmesine izin vererek, ellerini onun üzerinden çekerek iyileştirebilirsin. Çünkü yaranı, ize dönüştürecek olan şey, “zaman” değil, “sensin.” Ve her gün eşelediğin bir yara için, ne yazık ki zaman, kollarını sıvayıp, oraya merhem olmaz. Zaman, yalnızca iyileşmeye gönlü olanlar için harekete geçer. Yarasının üzerine sertçe dokunup, o yarayı eşeleyenler için, zamanın hiçbir tesiri yoktur. Çünkü bir yara zamanla değil, artık eşelenmediğinde ve ona şefkatle yaklaşmayı bilindiğinde, iyileşmeye başlar.
•Gülben
Yarın öldüğümüz zaman, birisi bize sorsa: “Dünyada neler gördünüz?” Dese, herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan, görmeye vaktimiz olmuyor ki…
Çiçeklerin açtığı mevsimde, senin kollarına yaslanan ve çiçekler kadar güzel kokan bir vücutla uzak su kenarlarında oturmak ve öpüşmek, yoruluncaya kadar öpüşmek hoş şeydir...
Seni gördüğü zaman zalimce başını çeviren mağrur bir dilberin kapısı önünde ve ay ışığı altında sabaha kadar dolaşmak, bunu candan arkadaşlara ağlayarak anlatmak, -söz aramızda-gene hoş şeydir.
Fakat sevgili, bir vücutta bulunmayan bir şeyi, kendisinde taşımaya tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir.