voyage

Ve yaratı süresince duyduğu neşesi gitgide azaldı, korkuya dönüştü, kendisinin yarattığına inanmaya cesaret edemediği eserinden korkmaya başladı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kilise mezarlığının oraya gelince onu oradaki mezar taşlarından birinin üzerine oturttum; oturduğu yerden bana “bir zamanlar bu kilisenin cemaatine mensup olan Philip Pirip” ile “Georgiana, yukarıda adı geçen şahsın karısı”nın hangi taşların altında yattığında gösterdi.
Aslında Mutlu musun? demek isterken sürekli İyi misin? dediğim için özür dilerim.
Bir gün aynı güneşin altında yürüyen başkalarının da bana dair anılarının yumuşayıp güzelleşeceğini fısıldadı yüreğime fasulyelerle yoncalar.
“Aman Tanrım! Siz o etrafta gezinen çocuksunuz!” dedi. “Siz de o açık tenli genç beyefendisiniz!” dedim.