Az - Spo
Hakan Günday'ın okuduğum 2. Kitabı Az ile karşınızdayım.
° Hakan Günday, karakterlerini bir yazar gibi değil de sanki kader gibi yönlendiriyor. Onlara merhamet etmiyor, onları korumuyor, hatta çoğu zaman en karanlık yolların tam ortasına bırakıyor. Fakat tam da bu yüzden karakterler gerçek görünüyor. Hayatın kendisi de kimseyi korumuyor çünkü.
° Okurken sık sık şunu fark ettim: Hayat bazen bizi olmak istediğimiz yere değil, olmak zorunda kaldığımız yere sürüklüyor. Kitaptaki karakterler de tam olarak bunu yaşıyor. Her biri bir şeylerin peşinden koşuyor gibi görünse de aslında geçmişlerinden, yalnızlıklarından ve içlerindeki boşluklardan kaçmaya çalışıyorlar.
Beni en çok etkileyen şey, romandaki insanların kusursuz olmamasıydı. Hatalar yapıyorlar, yanlış kararlar veriyorlar, bazen kendilerine bile zarar veriyorlar. Ama tam da bu yüzden gerçek hissettiriyorlar. Çünkü gerçek hayatta da kimse bir roman kahramanı kadar temiz değil.
Tabi ki kitabın benim için zorlama yerleri de olmadı değil, Derda ile Derdânın finalde ki o zora ki karşılaşması, Derdânın annesinin yazdığı notlardan Derda'yı bulması bilemiyorum bana çok klişe geldi. Şuan 2. Kitabını okumuş bulunmaktayım ama cidden 
Daha bir başkaydı benim için.
Az benim için kusursuz bir kitap değildi. Yer yer ağırlaştığı ve insanı yorduğu bölümler oldu. Eğer insan ruhunun karanlık köşelerini kurcalayan, sıradan aşk hikâyelerinden uzak ve sarsıcı romanları seviyorsanız, Az uzun süre unutamayacağınız bir okuma deneyimi olabilir.
Daha bir başkaydı benim için.
Az benim için kusursuz bir kitap değildi. Yer yer ağırlaştığı ve insanı yorduğu bölümler oldu. Eğer insan ruhunun karanlık köşelerini kurcalayan, sıradan aşk hikâyelerinden uzak ve sarsıcı romanları seviyorsanız, Az uzun süre unutamayacağınız bir okuma deneyimi olabilir.Daha Daha Daha ! (Spo-)
Merhabalar Hakan Günday'ın okuduğum ilk kitabını incelemek üzere karşınızdayım.
° "Daha" ilk izlenimde insan kaçakçılığı üzerine yazılmış bir kitap gibi görünse de aslında okuyucu her daim ikilemde bırakan bir romandır.
° Örneğin; Hikayenin kahramanı Gaza'yı inceleyelim Hakan Günday mesela bu karakteri bizlere kitabın belirli bir yerinde şeytan gibi lanse eder ve tam ondan nefret edeceğimiz o sırada karakterin geçmişiyle, yaşadığı nevrotik olaylar dolayısıyla Gaza'ya üzüldüğümüz, acıdığmız sahnelerde olabiliyordu.
° "Daha"yı okurken şu olaya benzetiyorum bir film izliyorsunuz ama teması belli değil, başında, ortasında, sonunda ne olacağı belli değil ve kestiremiyorsunuz.Sürekli diken üstündesiniz Hakan Günday'ın olayı da bu bence okuyucu sürekli diken üstünde tutan ve sürekli gerilimle kitabın içine çekilen bir girdap hissiyatı veriyor.
° Tabi kitabın alt metinlerinde ki o olayların gerçek hayatta yaşandığını bilmek de insan kaçakçılığı, o yolculukta çekilen eziyetler , çaresizlik vs vs toplumun görmezden geldiği bu olayları sert bir şekilde anlatmış biçimi, kitabı bitirdikten sonra bile insanı düşünmeye iten ve uzun süre etkisinden çıkamadığınız bir paradoksa sokuyor sizi kitap.
° Hakan Günday'ın dili sert, yer yer acımasız ve filtresiz. Bu yüzden kitap herkese hitap etmeyebilir. Ama karanlık atmosferleri, insan psikolojisinin derinliklerini ve toplumun görmezden geldiği gerçekleri okumayı seven biri için oldukça etkileyici bir deneyim sunuyor.
Spo
Ya bunuda çok sevdim ama scar salak mı niye bi ilişkisi varken kontada şans verıyo yaln soylemesi falan hoş değil okeyim ama hani bi ilişkin var ztn bro napıyon mk herneyse kont iyi biri değil gibi ztn onun dışı bana tella ile vale arasında daha fazla nefret var sanıyodum ölesiye bi nefret ama sadece sozcuklerden ibaret bi nefret uygulamaya gelince sıfır herneyse sadece çok fazla betimleme var oyuzfen de bi sureden sonra sıkıyo keşke bıraz dah kısa olsa
spo/
Oldum olası güvenilmez anlatıcı içeren yapımları oldukça sevmişimdir. Beklediğimden daha farklı bir şey, ama çok daha iyi bir şey buldum. Kitap boyunca şüphelendiğim Katya'nın aksine Selim'in katil çıkması beni bayağı şaşırttı
Gün Olur Asra Bedel Hk.1000Kitap
Gün Olur Asra Bedel kitabı, insanın geçmişiyle olan bağını ve bu bağın kopmasının birey üzerindeki etkilerini ele alan dünya çapında önem ve ün kazanmış bir kitaptır. Yazar, sıradan görünen olaylar üzerinden insanlık, hafıza, kuşak ve kimlik kavramlarını sorgulatır.
Romanın ana hikayesi spo! ölen can dostunu tarihi bir nezarlık olan ana beyit(Nayman Ana Mezalığına)defnetmeye giderkenki geçen sürede aklına gelen düşüncelerden oluşuyor bu süre içinde düşündüğü ve gözünün önüne gelen her şeyin bir asra bedel olduğunu belirtir. !.
Düşüncelerinde geleneklere bağlılık ve insanın köklerini unutmaması gerektiği vurgulanır. Romanda yer alan mankurt efsanesi, insanın hafızasını kaybettiğinde kimliğini de kaybedeceğini simgeler. Aytmatov, geçmişini bilmeyen ve unutan toplumların kolayca yönlendirilebileceğini ve insani değerlerden uzaklaşacağını (Yani yakın gelecekte insanın otomasyona ve makinalaşmaya mahkum edilmesi, (sonraki kuşaklara ithafen) anlatır. Olaylar ilerledikçe, bireysel hikâyelerle toplumsal sorunlar iç içe sunulur. Ayrıca kitapta cocuklara olan bağlılık, eşlere olan sadıklık, ve dostlar için her türlü tehlikeyi göze alınacağı, net olarak işlenir. Son olarak dönemdeki Sovyet-ABD soğuk savaşını anlatan kısa bir öykü yer almaktadır (bkz. Demiurg Programı).
Yapıcı bir eleştiri olarak, hikayeler genel olarak güzel ama olay örgüsü karışık. Eserde yer yer uzun betimlemeler ve yan hikâyeler anlatımın temposunu düşürebilir. Bu durum bazı okurlar için dikkat dağınıklığına yol açsa da, romanın vermek istediği mesajın gücünü azaltmıyor, kaldığınız yeri hemen bağlayabiliyorsunuz. En beğendiğim kısım ise Begimay...(Raymanlı Ağanın Kardeşi Abdilhan'a Yalvarması.
"Kara kara dağlardan göç inende,
Morlu morlu dağlardan göç inende,
Panayırda beni bekleme Begimay.
Ben uçmağa
İnsanın Acayip Kısa Tarihi Hk.1000Kitap
İnsanın Acayip Kısa Tarihi kitabı genel olarak insanın gündelik hayatta fark etmeden taşıdığı duyguları, kırılganlıkları ve anlık çarpıntılarını ince bir sessizlikle açığa çıkarıyor.
Olay, kurgusu bakımından başarılı fakat bir o kadar da kısaydı. Ayrıca(spo!) kitaptaki tüm karakterlerin sadece tek bir karakterin anısı olması beni çok şaşırtmış, okurken, resmen kitaptaki tüm karakterlerin gözünden görüyorsunuz. Buda maalesef ki son sayfalarda ufak tefek ekstralar dışında tekrara bindirdiğini hissettirdi. Yani son 30 sayfa ilginç ama tekrar denebilir. Okuyucuya göre psikolojiyi, inancı, mizahı, dramı, ilişkileri ve benimde en çok etkileyen aşkı, derin bir biçimde sorgulattı.
Genel olarak dili ağır, yoran bir kitap olmasına rağmen kopmadan okunabilir bir biçimdeydi, cümle sıralaması o kadar saçmaydı ki kesinlikle (alışkın değilseniz) iki defa okuyacağınız yerler olacaktır. Kitap kafa olarak olgun kişilere hitap edip, 16 yaş ve üzeri kişilere tavsiye ediyorum.
Sizin konu hakkında düşünceleriniz nedir ?
Kitabı spoiler ile eleştirmemi isterseniz, belirtebilirsiniz.