S.Selcan
@sselcanb
“acta non verba”
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi
İskenderun
17 Ekim
251 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
İnsan kaçtığı her şeyin tutsağıdır.
Dinmeyen bir yürek sızısının içinden geldim. Günlerdir bu kitabı okumamak için dirensem de, yüreğimdeki bitmek bilmez hasretin alevini harlamamak için mücadele etsem de başaramadım. İnsan kaçtığı şeylerin tutsağıdır çünkü. Ben de öyleyim. Kitap bittiğinde bir kez daha kaybettim babamı… Ağladım, ağladım. Bir kez daha bu acımasız dünyada yapayalnız hissettim. Heves Ali ile babamı çok benzettim birbirlerine ve ben de Yusuf kadar çaresizdim hayatımın bir döneminde.
Bazen sevdiklerimiz ellerimizden kayıp gider ve onları yanımızda tutmak için elimizden bir şey gelmez. Bu ya bir ölümle ya da bir ayrılıkla gerçekleşir. Vedalardan ibaret şu ahir ömrümüz, her ne kadar bazılarına veda etmeyi bir türlü beceremesek de.
“…baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten.” diyor Kemal Varol, ben ise bazen de yarım kalmış diyorum.
Bu kitap yazarın ilk okuduğum kitabı, muhtemelen son olmayacak. Duygu yüklü, hüzün dolu, gözleriniz dolu dolu okuyacağınız etkileyici bir eser. Yaşanmışlıkların bir nebze de olsa benzerliği ruhuma dokunmaya yetti.
Kemal Varol’un akıcı dili, bunaltmayan betimlemeleri, olay örgüsünün merak uyandırması ve konu bütünlüğü bakımından herkesin beğeneceğini düşündüğüm bir kitap.
Yüreğimize nüfuz ettiğiniz için teşekkürler 
Kemal Varol
Kemal Varol
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap bittiğinde birkaç dakika öylece duraksadım. Okuduklarımı, zihnimde yer eden olay örgüsünü, o eşsiz diyalogları ve kitabın içsel dünyamda nasıl etkiler bırakmış olabileceğini beynimin/ruhumun süzgecinden geçirme ihtiyacı hissettim. Hayatta saplantılarımızın bizleri getirdiği noktayı ve bunları zihnimizde koca bir gulyabaniye çevirişimizi, varoluşsal problemlemlerimizi hiç yokmuşçasına reddedişlerimizi ve buna karşı verdiğimiz amansız savaşı, seçimlerimizin bizi getirdiği noktayı ve bununla beraber sık sık başka olasılıkların hayatımızda ne gibi değişikliklere yol açabileceğinin girdabına kapıldığımızı bize tüm çıplaklığı ile hatırlatan bir eserden bahsediyoruz.
“Hiçbir şey her şeydir! Güçlenmek için köklerini önce hiçliğin derinlerine salmalı ve en yalnız halinle, yalnızlığınla baş başa kalmayı öğrenmelisin.”
Zihnimde yer eden cümlelerden bir tanesi. İnsanın yalnızlığına, bu yalnızlık ve güçsüz kalmışlıkla baş etmesi gerektiğine amansız bir meydan okuma! Kitap bu mesajı da veriyor bize; Her bir birey, kalabalıklar arasında da, kendi fikirlerinde boğulduğu anlarda da, bir arkadaşın ya da sevgilinin kollarında da, acıdan ve tek başınalıktan yatağında kıvrandığı o çaresiz zamanlarında da… İnsan aslında kafanızda kurabileceğiniz her kombinasyonda yapayalnızdır. Ve bu herkesin kaldırabileceği türden bir yük değildir. Ama bu yükün ağırlığını şiddetle hissettiriyor bize ‘Nietzche Ağladığında’
Bu kitapta bahsettiğim her detayı iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Ve siz de hayatınızda içinden çıkamadığınız, yapayalnız kaldığınız, kendinize bile söylemekten çekindiğiniz ve zihninizden kovmak istediğiniz düşüncelerin olduğu bir dönem geçirmişseniz şayet evet bu kitapta kendinizden çokça parça bulacaksınız. Şimdiden iyi okumalar.
Kitap ilk etapta karakterlere yönelik açıklayıcı bir başlangıçla yapıyor açılışı. Bu kısım biraz sıkıcı olabilir kitaba odaklanmak adına. Jane Austen üslubuna alışık olan okuyucular kitapta farklı bir anlatıma rastlamayacaksınız. Jane her zaman olduğu gibi anlatımını basit ve akıcı tutmaya çalışmış. Kitabın konusu, genç bir kadının sevdiği adamdan istemeyerek de olsa dış faktörlerin üstün etkisiyle vazgeçmek durumunda kalmasından kaynaklı yaşadığı pişmanlığı ve geride bıraktığı uzun yıllardan sonra sevmekten hiç vazgeçmediği adama tekrar rastlamasıyla yeniden şekillenen bir olaylar silsilesini anlatıyor. İki insanın birbirlerine karşı olan tükenmemiş bağlılıklarının er ya da geç onları bir çekim kuvveti ile çevrelediğini göreceğiniz, “ikna” edilmenin hayatlarından çok uzun yıllar kaybettirdiği iki insanın yeniden tabularını yıkıp mutlu sona erdiğine tanıklık edeceğiniz samimi bir kitap. Romanda kendinizden birçok parça bulabileceğinizi düşünüyorum. İyi okumalar
Kitaba benim tarafımdan ilk bakışta yapılacak en vurgulayıcı yorum şu: Bir çocuğun gözünden anlatılan bu yapıtta aslında çok daha derin mesajlar verildiği yönünde bir yorumda bulunabilirim. Hayatları boyunca hiçbir şeyi sorgulamamış, sorgulama gereği duymamış, yaşadıkları şahane yerin sarhoşluğuyla hiç kirletilmemiş ve kirletilmeye yeltenilmemiş, ‘kötü’ kavramının lügatlarında yer almadığı, her daim samimi, içten, sevecen küçük bir topluluğun; güç ve hükmetme arzusundan kalbi katran bağlamış, sevginin ve iyiliğin anlamını yitirmiş, herkese ve her şeye sadece kin ve nefret barındıran bir şahsiyetin, sıcacık ve küçük adalarına gelmesiyle nasıl yozlaştığını ve git gide insanlıklarını, vicdanlarını yitirip hiç sorgulamadan ‘Kötü’ nün hipnotik enerjisine kapılıp kendi felaketlerine karşı konulmaz bir şekilde razı olduklarını anlatan bir kitap. Günümüz dünyasını da ele alarak çıkarabileceğimiz birçok ders ve verilmek istenen ince mesajlar olduğunu düşünüyorum. Bir solukta okuyup elinizden bırakmak istemeyeceğiniz, hükmetme arzusunun insan, hayvan demeden nasıl bir boyuta evrileceğini ve onu idame ettirmek için nasıl türlü absürt yollara başvurulacağını açıkça ve hayretle karşılayacaksınız. Basit ama çokça derin… İyi okumalar.
Birbirine en başından beri tutkuyla bağlı iki insanın yaşadıkları duygusal buhranların, çektikleri acıların, birbirlerini sonsuz yargılamalarının ve iç çatışmalarının sonunda; iki tarafın da egolarının esiri olmayı bırakıp, tutkularının girdabında yine dönüp dolaşıp birbirlerini buldukları ve bir çetrefil silsilesinin ardından mutlu sona ulaştıkları oldukça karakteristik bir roman. Romantizmi bir duygusal savaş çerçevesinde yorumlayabilecekler okumalı.
