sskitablografik
@sskitablografik
sınıf öğretmenliği
19 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
bu kitapta aktım gittim diyebilirim. çok ağladım çokça beni içerdiğini gördüm. bir aynayı,kendimi, oluyormuşum gibi geldi. yazıya,dile,şiire, resme dökemediğim ne tür duygum varsa bu kitabın satırlarında buldum. ve ger bulduğumda dolu dolu oldu gözlerim. o hisleri baştan yaşadım. o kaynar sular yeni baştan döküldü her seferinde. yandım ben de. içimi, canımı çok yakan bir kitap oldu.
Reklam
ah o başkanlar yok mu, o başkanlar... insanlığın yalandan zaferler uğruna başlarını döndürenler...doğayla düşmanlığı zaferlerine katanlar... gerçek barışı bilmeden ağızlarından barış sözcüğü eksik olmayanlar... hepsinden neden nefret ediyor kaharaman? işte okuyun ve öğrenin.
hızlı gelişen bir olay örgüsüne sahip kitap. bir olay gelişimini tammalamadan başkasına atlıyor. bu beni açıkçası yordu. ve bana kurgu keyfinden başka bir şey katmayacağını sezdirdi okuduğum 248 sayfada. herman hesse bir şeyler katma konusuna şöyle bir açıklık getiriyor: "Hayatta attığımız her adım, aldığımız her nefes gibi okumalarımızdan da bir şeyler beklemeliyiz; okumaya birkaç gün harcıyorsak, karşılığında daha zengin bir güce kavuşmak için bunu yapmalı, daha bir bilinçlenmiş olarak yeniden bulabilmek için kendimizi okumalarda yitirmeliyiz. Okuduğumuz her kitap bizim için bir kıvanç, bir güç ya da bir teselli kaynağı oluşturmuyorsa, edebiyat tarihini bilmenin değeri yoktur. Düşünmelere yer vermeyen dalgın okumalar, güzelim bir kırda gözler bağlı yapılan gezintilere benzer. Kendimizi ve günlük yaşamımızı unutmak amacına da yönelik olmamlıdır okumamız, tersine daha bir bilinçlilik ve olgunlukla yaşamımıza sımsıkı sarılabilmek için okumalıyız. Korkak öğrencilerin soğuk öğretmenlere yaklaşması ya da haylaz kişilerin içki şişelerine el atması gibi değil, Alpler'e tırmanan dağcılar, düşman cephaneliğine giren savaşçılar gibi, kaçaklar ve yaşamaya isteksiz kişiler gibi değil, iyi niyetli kimselerin dostlarına koşması gibi yaklaşmalıyız kitaplara." bu güzel anlatıma göre ben bu kitabı okusam okusam kaçmak için okurdum. pek fazla düşündürmedi çünkü.
hayatın o kadar içinden ki hesse... arkadaşımla akşamüstü oturup sohbet ediyormuşum gibi hissettirdi. hayata, yaşamaya, dinlere, dünyaya ve düzene, her şeye ama her şeye bir açıklık getirdi bana göre. hayatın içinde kafanızı deve kuşu gibi kuma gömüp düşünsel buhranlar geçiriyorsanız ve bazı sorulara yanıt arıyorsanız hepsine diyemem ama en azından bir kısmına gayet mantıklı bulduğum cevaplar veriyor yazar. muhteşem deneme yazarı. ilk deneme okuyuşumdu. çok keyif aldım.
kitabın sonlarına doğru öyle bir hüzün kapladı ki içimi ben uzun zamandır hiçbir kitapta ağlamamıştım. ilk öğretmen olmak her şeyin ilkini bir insanda tatmak... sevgi bilgi sonsuz fedakarlıkların öyküsü... koca bir köy eğitime ve size karşıyken her gün çocukları tek tek toplauarak kendi yaptığınız okula benzemeyen ama adına okul dediğiniz derme çatma yere getirmek... onların okuması için koca bi halka tek başına dimdik durmak... ilk öğretmenleri olmak. çok kısa ama beni derinden etkiledi bu hikaye. öğretmen aşkı ne güzel bir şey. bu kitapla bir bağ kurdum ve hep başköşemde duracak. ailelerimiz bazen her şeyi karşılamıyor. bazen sevgiyi bazen bilgiyi bazen aşkı... baba aşkı deniyor ya hep ya da anne aşkı o bazen bazı ailelerde olmuyor işte. ama Düyşen öğretmen öyle bi geliyor ki hayatınıza eksikliğini unuttuğunuz tüm insani ihtiyaçları tek tek öğretiyor size. yazar, kitapta Düyşen öğretmenin gülümsemesini anlatırken sanki karşımda bir öğretmen var ve bana o şekilde samimi sıcak içten gülüyormuş gibi hissettim. her çocuğun Düyşen gibi bir öğretmene ihtiyacı var bence...
Reklam